ΠΡΟΣΩΠΑ «Ο θάνατός του ήταν τελείως περιττός»

Ηταν ο πιο αγαπημένος κωμικός της Γερμανίας. Δίδαξε στους Γερμανούς να αυτοσαρκάζονται και τα σκίτσα, τα τηλεοπτικά σκετς και οι ταινίες του παραμένουν αστεία δεκαετίες μετά. Ο Λοριό πέθανε την Τρίτη σε ηλικία 87 ετών και την Τετάρτη σχεδόν όλες οι γερμανικές εφημερίδες είχαν μια φωτογραφία του στην πρώτη σελίδα τους. «Σ’ ευχαριστούμε για το γέλιο», ήταν ο τίτλος της «Μπιλντ». «Μαζί του, οι Γερμανοί έμαθαν να γελούν», έγραψε η «Ταγκεστσάιτουνγκ». «Με τι γελούσαν πριν από τον Λοριό; Με τίποτα».

Το πραγματικό του όνομα ήταν Μπέρνχαρντ Βίκτορ Κρίστοφ-Καρλ φον Μπύλοβ, ήταν γνωστότερος ως Βίκο φον Μπύλοβ και γόνος μιας οικογένειας της πρωσικής αριστοκρατίας. Πήρε το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, Λοριό, που σημαίνει «φλώρος» στα γαλλικά, από το χρυσό πουλί στον οικογενειακό θυρεό του. Περιγελούσε τις τευτονικές ιδιοτροπίες, τη στενομυαλιά και την υπερβολική τυπικότητα της γερμανικής μεταπολεμικής μεσαίας τάξης. Το 2007, σε ηλικία 83 ετών, τον ψήφισαν καλύτερο κωμικό της Γερμανίας. Ηταν ένας «ευφυής παρατηρητής των ανθρώπινων αδυναμιών», δήλωσε γι’ αυτόν ο γερμανός πρόεδρος Κρίστιαν Βουλφ.

Ο φον Μπύλοβ στρατολογήθηκε το 1941 και υπηρέτησε στο ανατολικό μέτωπο. Μετά τον πόλεμο σπούδασε ζωγραφική και άρχισε να εργάζεται ως σκιτσογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά («Stern», «Quick») με το ψευδώνυμο Λοριό. Συνέχισε στη δεκαετία του 1970 στην τηλεόραση, από την οποία αποσύρθηκε το 2006. Χαρακτηριστικό του ήταν το ανέκφραστο πρόσωπό του. «Δεν θα δείτε γέλιο σε καμιά από τις ταινίες μου, πουθενά», είχε πει κάποτε στην «Ντι Τσάιτ». «Αυτός που θα πρέπει να γελά είναι το κοινό».

Τα τηλεοπτικά σκετς του τον έκαναν διάσημο. Σ’ ένα απ’ αυτά, ένα αγόρι παίρνει για χριστουγεννιάτικο δώρο ένα κιτ «κατασκεύασε τον δικό σου πυρηνικό αντιδραστήρα», ο οποίος αρχίζει να… λειώνει μόλις συναρμολογηθεί. Σ’ ένα άλλο υποδύεται έναν μεσήλικα που εξομολογείται τον έρωτά του στη φίλη του, τη Χίλντεγκαρντ, σ’ ένα ιταλικό εστιατόριο, ανύποπτος ότι έχει κολλήσει στο πρόσωπό του ένα μικρό κομμάτι σπαγκέτι, τη θέση του οποίου αλλάζει χωρίς να το αντιλαμβάνεται με τις νευρικές χειρονομίες του, αυξάνοντας το σοκ και την αηδία της Χίλντεγκαρντ. Σ’ ένα τρίτο, ο Λοριό βρίσκεται σ’ ένα αεροπλάνο και κάνει μια… υψηλού επιπέδου συζήτηση με μια ελκυστική νεότερη συνεπιβάτιδά του, κατά την οποία απαγγέλλουν τα αγαπημένα τους ποιήματα του Ρίλκε ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν μάταια να φάνε αξιοπρεπώς στα στενά αεροπορικά καθίσματα.

Ο Βίκο φον Μπύλοβ ή Λοριό ζούσε με τη σύζυγό του στις όχθες της λίμνης Στάρνμπεργκ, στη Βαυαρία, μαζί με άγνωστο αριθμό σκύλων της φυλής παγκ, χωρίς τους οποίους, είχε πει κάποτε, η ζωή δεν θα είχε νόημα. «Ο θάνατος του Λοριό ήταν απολύτως περιττός», έγραψε το «Σπίγκελ». «Εχει γίνει από καιρό αθάνατος. Και θα παραμείνει».