Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

Οταν ο Νόμος θέλει να βρει την άκρη, θα τη βρει – και η ιστορία του Αλφόνσο «Αλ» Καπόνε είναι το πιο διάσημο παράδειγμα. Χρόνια ολόκληρα δεν κατάφερναν να τον στριμώξουν για κάποιο από τα φοβερά εγκλήματά του, όμως το αδίκημα της φοροδιαφυγής στάθηκε ικανό να απαλλάξει το Σικάγο από τον διαβόητο μαφιόζο. Ογδόντα χρόνια αργότερα το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ξεφορτώθηκε τον Ολυμπιακό Βόλου και την Καβάλα με έναν παρεμφερή τρόπο: οι δύο ομάδες τη γλίτωσαν για το κακούργημα (τα «στημένα») αλλά καταδικάστηκαν με εξαφάνιση από τον χάρτη για το πλημμέλημα (δεν άλλαξαν το μετοχολόγιό τους).

Στον βαθμό που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το κουμάντο στον Βόλο το έκανε ο Βασίλης Καρράς με την ορχήστρα του – που ανάθεμα κι αν το θυμόταν ότι είναι μεγαλομέτοχος ΠΑΕ – και όχι ο Μπέος, ή ότι ο γιος και η κόρη του Ψωμιάδη τολμούσαν να πουν στον πατέρα τους να μην μπερδεύεται στις δουλειές τους στην Καβάλα, επί της ουσίας η απόφαση της Επαγγελματικής Επιτροπής Αθλητισμού ήταν σωστή. Το φάουλ έγκειται στο ότι στηρίχτηκε λιγότερο σε αποδείξεις και περισσότερο σε μία λογική παραδοχή: αφού ο Μπέος και ο Ψωμιάδης αλώνιζαν στις ομάδες με τη συγκεκριμένη μετοχική σύνθεση και το μετοχολόγιο δεν άλλαξε, εξακολουθούν να είναι τα ουσιαστικά αφεντικά. Που αν το διαβάσεις ανάποδα, έτσι και ο Καρράς είχε μεταβιβάσει τις μετοχές του στην Τάμτα, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα! Κι όσο τα δικαστήρια ή οι Αρχές δεν θα αποφασίζουν βάσει εγγράφων και μαρτυριών αλλά δια της επαγωγής, κάθε Ροδούλα Ζήση θα δικαιούται να βγάζει συμπεράσματα με τον ίδιο διαισθητικό τρόπο: αφού ο Μπρίλης (ο πρόεδρος της ΕΕΑ) βγήκε από το γραφείο του Μπιτσαξή πριν εκδώσει την απόφαση και η απόφαση ήταν αυτή που ήθελε η κυβέρνηση, αν δεν του τέλειωσε η ζάχαρη, είχε πάει να πάρει οδηγίες. Αρα, η απόφαση ήταν πολιτική.

Οπως και να ‘χει ο σκοπός επιτεύχθηκε, και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά ποιος στ’ αλήθεια ήταν ο σκοπός; Αν ήταν να αφανιστούν οι ομάδες του Μπέου και του Ψωμιάδη για να βγάλουμε οριστικά από την πρίζα την εγκληματική τους δράση στο ποδόσφαιρο και να στείλουμε το «μήνυμα» ότι οι ομάδες που θα υποθάλψουν τους επίδοξους μιμητές τους στο μέλλον θα έχουν την ίδια κακή τύχη, τα καταφέραμε – και το πώς δεν έχει σημασία. Αλλά αν ήταν να πειστεί η ποδοσφαιρική κοινωνία ότι στο εξής θα «παίζει μπάλα» η Δικαιοσύνη, το χάσαμε το ματσάκι στις λεπτομέρειες. Με τις «λεπτομέρειες» να είναι ότι:

n Ο Ολυμπιακός Βόλου και η Καβάλα δικάστηκαν από δικαστήρια – γιατί αθλητικά δικαστήρια είναι οι πειθαρχικές επιτροπές της Σούπερ Λίγκα και της ΕΠΟ – αλλά καταδικάστηκαν (σε θάνατο) από μία διοικητική Αρχή. Και μάλιστα χωρίς ουσιαστική δυνατότητα έφεσης, αφού η δικαίωση στο Συμβούλιο της Επικρατείας είναι κάτι σαν την αποκατάσταση της μνήμης του νεκρού.

n Οι δύο ομάδες που υποτίθεται ότι ζημιώθηκαν περισσότερο από κάθε άλλη από την παράνομη δράση των αντιπάλων τους, η Λάρισα και ο Πανσερραϊκός, όχι μόνο τραβιούνται να βρουν το δίκιο τους αλλά και τους απαγόρευσαν να το αναζητήσουν στα πολιτικά δικαστήρια. Όπως ορίζει ο νόμος. Μόνο που στην ολόιδια περίπτωση του ΟΦΗ, η ΕΠΟ «μάσησε» και ο νόμος πήγε πάσο.

n Η Σούπερ Λίγκα αγνόησε την εκκρεμοδικία τριών ΠΑΕ και είπε να αρχίσει το Πρωτάθλημα «εδώ και τώρα». Προφανώς γιατί δεν την ενδιέφερε η Δικαιοσύνη αλλά η ρήτρα της Nova που κινδύνευε να πληρώσει.

Χαιρετίζω την πρώτη κυβέρνηση που τα έβαλε με τα λαμόγια του ποδοσφαίρου χωρίς να νοιάζεται αν αύριο το κόμμα της θα έχει γραφεία στον Βόλο και αν μεθαύριο θα βρει την ψήφο του στην Καβάλα, όμως η προσπάθεια θα πάει χαμένη αν στην επόμενη «μαμουνιά» (που λέει και ο Θεοδωρίδης) ισχύσουν άλλα μέτρα και σταθμά. Τότε θα δικαιωθεί ο Βόλος και το Πρωτάθλημα θα γίνει… του Βόλου.