Παρεμβάσεις εις το όνομα του πατρός

Η Φάνη Πετραλιά ήταν υφυπουργός Αθλητισμού τον Αύγουστο του 1991, όταν στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής άκουσε την Ντόρα Μπακογιάννη να την ενημερώνει από τον πρώτο όροφο του Μαξίμου: «Φάνη μου, εμάς ο πρόεδρος μας θέλει στη Βουλή. Θα είμαστε και οι δύο εκτός κυβέρνησης…». Με αυτό τον τρόπο είχε χρυσώσει στην κ. Πετραλιά το χάπι της εξόδου από το κυβερνητικό σχήμα η πανίσχυρη στην κυβέρνηση του πατέρα της Ντόρα Μπακογιάννη.

Η προαναγγελία ωστόσο είχε επιβεβαιωθεί κατά το ήμισυ καθώς η ίδια παρέμεινε στη θέση της, εκτός αν θεωρούσε ότι ο ρόλος της υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ ήταν ειδικών καθηκόντων και δεν περιλαμβάνεται στο κυβερνητικό σχήμα. Από τη θέση αυτή, πάντως, η κ. Μπακογιάννη ήταν πανίσχυρο πρόσωπο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη – και ιδίως την περίοδο 1990 – 1992 αρκετοί στη Ν.Δ. θεωρούν ότι «έλυνε κι έδενε». Χρέη διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου είχε αναλάβει ο Κυριάκος Γριβέας, αλλά όπως αναφέρουν κομματικά στελέχη με υψηλόβαθμες θέσεις εκείνη την περίοδο, ο δικός του ρόλος ήταν «κατά βάση διεκπεραιωτικός».

Ο ουσιαστικός έλεγχος του Μαξίμου βρισκόταν στα χέρια της κ. Μπακογιάννη, αλλά η περίπτωσή της ήταν διαφορετική από άλλα ισχυρά πρόσωπα σε ένα πρωθυπουργικό γραφείο.Φρόντιζε επιμελώς να μη βρίσκεται στη σκιά του Κώστα Μητσοτάκη και είχε εκφράσει από τότε ανοιχτά τις πολιτικές φιλοδοξίες της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικό στέλεχος και λιγότερο ως στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού. Αλλωστε, οι παλαιότεροι θυμούνται ότι συμμετείχε στον πολιτικό – επικοινωνιακό σχεδιασμό του Μαξίμου και είχε κεντρικό ρόλο στη διαχείριση κρίσεων. Για πολλούς στη Ν.Δ., από την περίοδο ακόμη που ήταν διευθύντρια του πολιτικού γραφείου του πατέρα της (1984-89) είχε και τον απόλυτο έλεγχο της ΟΝΝΕΔ, τον οποίο διατήρησε και στα κυβερνητικά χρόνια (1990-93) με την προώθηση των Γιώργου Βουλγαράκη, Σταμάτη Μαύρου και Κωστή Χατζηδάκη στο τιμόνι της γαλάζιας νεολαίας.

ΤΑ ΠΥΡΑ. Αρκετοί της χρεώνουν ότι είχε ενεργό ανάμειξη και στη ρήξη του πατέρα της με τον Αντώνη Σαμαρά το 1992, ενώ η εμπλοκή της σε ζητήματα κυβερνητικής διαχείρισης, όπως ένα σχέδιο εκχώρησης βραχονησίδων, το οποίο εμφανίστηκε ότι χειριζόταν η ίδια παρασκηνιακά και εν αγνοία των αρμόδιων υπουργών, δυνάμωσε τα εσωκομματικά πυρά που δεχόταν. Σε αυτό το κλίμα, τον Δεκέμβριο του 1992 μετακινήθηκε από το Μαξίμου στο υπουργείο Πολιτισμού. Για μεγάλο διάστημα μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη πολλά γαλάζια στελέχη δεν έκρυβαν την οργή τους για την κόρη του πρώην πρωθυπουργού, δημιουργώντας μια εικόνα και ένα κλίμα που της πήρε χρόνια να ανατρέψει και να βρεθεί ξανά στην πρώτη γραμμή του κόμματος.