ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Οι οφειλέτες των 5.000 ευρώ

Γ. Παπαδάκος

Αναρωτιέμαι κάθε ημέρα που περνάει πόσο ακόμα πιο άδικο θα γίνει το σύστημα της χώρας όπου μεγάλωσα, που αγάπησα και τόσο πολύ εξακολουθώ να σέβομαι και να εκτιμώ. Η υπομονή μου τελειώνει, ο θυμός μου συσσωρεύεται, η αγανάκτησή μου φτάνει στα όριά της και αναρωτιέμαι τελικά ποιους θέλουν να βάλουν φυλακή αν χρωστάνε 5.000 ευρώ;

n Εμάς, που πληρώνουμε τα φακελάκια των γιατρών ασχέτως αν έχουμε το πιο ακριβοπληρωμένο σύστημα υγείας του κόσμου;

n Εμάς, που πληρώνουμε τον εξεταστή οδηγών άσχετα αν είσαι χειριστής Φόρμουλα 1, για να πάρουμε δίπλωμα;

n Εμάς, που πληρώνουμε για ένα άχρηστο ΤΕΙ μια περιουσία σε κάποια πόλη για να σπουδάσουμε τα παιδιά μας μετά το φροντιστήριο που έχουν τελειώσει γιατί σχολείο δεν κάνουν τίποτα;

n Εμάς, που πληρώνουμε το ηλεκτρικό πανάκριβα για να τα διαχειρίζονται τα χρήματα τυχοδιώκτες και άτεχνοι και να καταντάνε έτσι όπως κατάντησε η ΔΕΗ;

n Εμάς, που πληρώνουμε αυτούς που μας διοικούν για να μας κλέβουν νόμιμα να το δηλώνουν και να έχουν ασυλία;

n Εμάς, που παρότι δεν μας πληρώνουν λόγω κρίσης τα χρωστούμενα οι πελάτες μας είμαστε υποχρεωμένοι να καταβάλλουμε στο ακέραιο τον ΦΠΑ στο κράτος και χάνουμε και κεφάλαιο και φόρο αφού φορολογούμαστε για ανύπαρκτες πωλήσεις;

n Εμάς, που αν δεν έχουμε χρήματα αφού κλείσαμε τη δουλειά μας δεν δικαιούμαστε ούτε ταμείο ανεργίας;

n Εμάς, που είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε μέχρι τα βαθιά γεράματα για μια σύνταξη της πείνας, την ώρα που χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι συνταξιοδοτούνται με πλασματικά ένσημα;

n Εμάς, το 10% που συντηρούμε ένα ολόκληρο έθνος;

Τι μνημείο άγνωστου στρατιώτη; Μνημείο ανώνυμου εμποράκου πρέπει να χτίσουν και να το φυλάνε νύχτα μέρα μήπως τυχόν και εκλείψει το είδος και πεινάσουν αυτοί όλοι αφού θα έχει πεθάνει πρώτα το επιχειρείν στη χώρα μας, φέρνοντας την κατάρρευση σε όλο αυτό το χάρτινο οικοδόμημα.

Παιδιά με ινοκυστική νόσο

Κωνσταντίνος Θεοδοσάκης,

Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας για την Ινώδη Κυστική Νόσο

Ως σύλλογος που η πλειοψηφία των περίπου 450 μελών του αποτελείται από γονείς παιδιών πασχόντων από ινοκυστική νόσο θα επιθυμούσαμε να κάνουμε γνωστή την απόγνωση και την απελπισία μας για τους χειρισμούς της διοίκησης του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία» όσον αφορά το τμήμα Ινοκυστικής του Νοσοκομείου. Καθημερινά καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε έναν Γολγοθά. H Ινοκυστική συνιστά βαρύτατη ασθένεια, η οποία απαιτεί καθημερινή και συνεχή παρακολούθηση. Πρόκειται για το συχνότερα θανατηφόρο κληρονομικό νόσημα της λευκής φυλής. Ο αριθμός των πασχόντων στην Ελλάδα ξεπερνά τους 800. Ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των ασθενών είναι η αντιμετώπισή τους σε εξειδικευμένο κέντρο από γιατρούς εξειδικευμένους στη αντιμετώπιση της νόσου.

Το Τμήμα Ινοκυστικής του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης και το μόνο επίσημα αναγνωρισμένο στη χώρα μας. Το τμήμα ήταν και παραμένει υποστελεχωμένο, λειτουργεί σε χώρο χωρίς υποδομές, τα παιδιά μας νοσηλεύονται φιλοξενούμενα στις παιδιατρικές κλίνες του νοσοκομείου, ενώ οι ημέρες νοσηλείας τους είναι τόσες όσες και οι αντίστοιχες μιας παιδιατρικής κλινικής. Αίτημα χρόνων ήταν και παραμένει η στελέχωσή του και η λειτουργία του βάσει των διεθνών οδηγιών.

Παρά το γεγονός ότι μετά τη μεταστέγαση του ογκολογικού δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις και παρά τις υποσχέσεις της διοίκησης ότι θα δει θετικά το αίτημα για παραχώρηση κλινών, όχι μόνο δεν έγινε τίποτε αλλά η διοίκηση του νοσοκομείου προωθεί την ενοποίηση του Τμήματος Ινοκυστικής με τις παιδιατρικές κλινικές καταργώντας το μοναδικό εξειδικευμένο κέντρο που υπάρχει στη χώρα μας.

Οριο θητειών σε αιρετούς

Αλέξανδρος Παπαδόπουλος,

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί να εκλεγεί παρά μόνο δύο φορές στο αξίωμά του στην Ελλάδα. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει για πολιτικά αξιώματα σε πάρα πολλές χώρες στο εξωτερικό.

Οποιο και να ήταν το πνεύμα του νομοθέτη όταν όρισε αυτόν τον περιορισμό είναι απορίας άξιον γιατί αυτό να μην ισχύει και για τον Πρωθυπουργό, τους υπουργούς, τους βουλευτές και φυσικά για την Τοπική Αυτοδιοίκηση (νομάρχες, δημάρχους, δημοτικούς συμβούλους), για τα μέλη συνδικαλιστικών οργάνων, τους διοικητές οργανισμών και φορέων του Δημοσίου, ακόμα και για τα εσωκομματικά αξιώματα κ.λπ.

Μεγάλο μέρος της διαπλοκής στο Δημόσιο οφείλεται στο γεγονός πως οι κατέχοντες θέσεις και αξιώματα διαμορφώνουν έναν μηχανισμό μέσω του οποίου ελέγχουν το περιβάλλον τους και ορίζουν τους κανόνες του «παιχνιδιού». Αυτό το κατορθώνουν μόνο εκμεταλλευόμενοι τον επιπλέον χρόνο που τους δίνουν οι πολίτες με τις συνεχείς επανεκλογές τους.

Το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς άλλους παρανομούντες. Επίορκοι αστυνομικοί και δικαστές, διαπλεκόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι, γιατροί που χρηματίζονται και πάει λέγοντας. Ασφαλώς αυτές οι κατηγορίες πολιτών δεν εκλέγονται, αλλά η ουσία είναι η ίδια. Οσο περισσότερο παραμένει κάποιος στη θέση του τόσο καλύτερα οργανώνει το κύκλωμά του ή αφομοιώνεται από κάποιο ήδη υπάρχων κύκλωμα στην υπηρεσία του.

Επομένως θα ήταν προς το κοινό όφελος αφενός να περιορίζονται σε δύο οι θητείες των αιρετών πολιτικών και αφετέρου να μετατίθενται υποχρεωτικά σε τακτά χρονικά διαστήματα ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι (μέσα στα γεωγραφικά όρια της περιοχής τους).

Περιβάλλον και τουριστικό προϊόν

Χαρίκλεια Μυττά, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

Κάθε φορά που ταξιδεύω στην Ελλάδα βρίσκομαι μπροστά στο αξιοθρήνητο θέαμα πολλών μικρών χωματερών εγκατεσπαρμένων στις παρυφές όλων των αρτηριών – ανεξαιρέτως όλων -, αρκεί να είναι προσβάσιμες στον έλληνα ταξιδιώτη!

Κάποιες από αυτές τις αρτηρίες – οι πιο σύγχρονες – λέγονται και «δρόμοι ανάπτυξης» αλλά μάλλον υπανάπτυξη δηλώνουν. Πιο συγκεκριμένα:

1. Δεν υπάρχουν κάδοι στα σημεία όπου μπορεί να σταματήσει ο οδηγός για να ξεκουραστεί. Οπου υπάρχουν – συνήθως μαζεμένοι σε ένα σημείο – δεν έχουν σκέπασμα.

2. Οι συμπαθείς μικροπωλητές που πουλάνε τα φρούτα και τα καλαμπόκια τους στα σημεία, με ή χωρίς άδεια(!), μαζεύουν τα σκουπίδια των καταναλωτών και τα πετάνε στη ρεματιά μολονότι μπορεί να υπάρχει ένας κάδος στα κοντινό χωριό. Δεν συνειδητοποιούν ότι χάρη στην ομορφιά του τοπίου που όλοι, συνειδητά ή ασυνείδητα, ρυπαίνουμε πουλάνε το προϊόν τους.«Εγώ θα πετάξω τα σκουπίδια του άλλου;» μου είπε – με απορία – ο συμπαθής μικροπωλητής.

3. Επιχειρηματίες που διατηρούν καφετέριες σε εξαιρετικά σημεία (Πόρτο Κατσίκι – Λευκάδα) πρέπει να διασφαλίζουν το περιβάλλον. Ομως, όχι μόνο δεν το κάνουν αλλά χρεώνουν και με τιμές Αθήνας.

4. Οι δημοτικοί άρχοντες που είναι επιφορτισμένοι με την καθαριότητα δεν ασχολούνται επειδή τους λείπει η περιβαλλοντική ευαισθησία και όχι το αναγκαίο προσωπικό. Ποιο προϊόν να πουλήσουν όταν δεν το γνωρίζουν; Η καθαριότητα σταματά στην εξώπορτα του σπιτιού μας.

5. Ο ξένος επισκέπτης γιατί να σεβαστεί μια χώρα που δεν τη σέβονται οι πολίτες της; Θα πετάξει, λοιπόν κι αυτός το χαρτί του και το πλαστικό μπουκαλάκι του νερού από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Αν, όμως, ο χώρος ήταν καθαρός θα του επιβαλλόταν και δεν θα τον ρύπαινε.

6. Νέα παιδιά μορφωμένα εμφορούνται από τη νοοτροπία των γονιών τους. Αρκεί το σκουπίδι μας να μην είναι στα δικά μας χέρια. Ας πάει όπου αλλού θέλει.

Θυμάμαι τη Γαλλίδα που μας ξεναγούσε στο αισθητικό πάρκο ενός χωριού στη Βρετάνη και μας κοίταζε στα χέρια να μην πετάξουμε τίποτα κάτω. Συμπέρασμα: Το τουριστικό μας προϊόν παραμένει πάντα και ακριβό και λιποβαρές. Επομένως και η ποιότητα των επισκεπτών μας παραμένει χαμηλή.