Εξολοθρευτής 1 εναντίον Εξολοθρευτή 2

Νόμιζε πως ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος. Και για περισσότερο από 10 χρόνια συμπεριφερόταν αμείλικτα. «Διακτινίστηκε» στη Μαύρη Θάλασσα όπως ο Εξολοθρευτής.

Πρώτα γεύτηκε με ικανοποίηση την αλατότητα του νερού. Μετά ένιωσε τη θερμοκρασία. Αισθάνθηκε όπως στο απόκοσμο σπίτι του, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Δύο εβδομάδες μετά την κεραυνοβόλα εμφάνισή του άρχισε να αναπαράγεται και να τρώει όσο ζωοπλαγκτόν και ιχθυοπλαγκτόν έβρισκε μπροστά του. Τα ψάρια πέθαιναν από την έλλειψη τροφής και ο εφιάλτης του θανάτου απλωνόταν σιωπηρά από ακτή σε ακτή. Μέσα στη μαυρίλα της Μαύρης Θάλασσας, εκείνος φεγγοβολούσε αλλόκοτα. Οποιος τον ερέθιζε, εξέπεμπε ένα διαβολικό φως.

Τα πάντα είχαν παραδοθεί στη θανατηφόρο επιδημία που άκουγε στο όνομα Mnemiopsis leidyi. Κάποιος όμως δεν είχε πει ακόμη την τελευταία του λέξη. Εκείνη τη νύχτα, η πλώρη ενός μεγάλου δεξαμενόπλοιου έσκισε την ομίχλη που σκέπαζε τα κύματα.

Οι δεξαμενές έρματος άνοιξαν με ένα μακρόσυρτο ήχο και τόνοι νερού από τον Ατλαντικό ξεχύθηκαν στην Αζοφική Θάλασσα. Οταν ο παφλασμός κόπασε, ένα δεύτερο, ακόμη πιο αλλόκοτο, πλάσμα αναδύθηκε από τη σκοτεινή άβυσσο. Ηταν ο Εξολοθρευτής Νο 2, το εξελιγμένο κτενοφόρο Beroe ovata, αποφασισμένο να μη δείξει έλεος…

Η τιτανομαχία του Ατλαντικού είχε μεταφερθεί στη γειτονιά μας και ο αχός του ολέθρου θα έφθανε από το Βόρειο Αιγαίο μέχρι τον Σαρωνικό.

Και ξαφνικά άρχισε το PAC MAN! Γκλουπ, γκλουπ, γκλουπ, ο Εξολοθρευτής 2 κυνηγάει και τρώει τον Εξολοθρευτή 1! Τελειώνει την πίστα της Μαύρης Θάλασσας και περνάει στο Βόρειο Αιγαίο. Γκουπ, γκλουπ, γκλουπ, ο Εξολοθρευτής 2 τρώει κι άλλους Εξολοθρευτές 1 μέχρι που στο τέλος χόρτασε, όπως χόρτασαν και τα υπόλοιπα ψαράκια που έβλεπαν μπροστά τους το φρέσκο και λαχταριστό ζωοπλαγκτόν.

Το συμπέρασμα είναι ότι τα κτενοφόρα είναι διαφανείς θαλάσσιοι οργανισμοί που έχουν οκτώ βλεφαρινοδοφόρα χτένια. Μοιάζουν με μέδουσες και εκτός από το ζωοπλαγκτόν τρώνε αυγά και προνύμφες ψαριών.

Ο Εξολοθρευτής 1 μεταφέρθηκε τυχαία στο έρμα ενός καραβιού στη Μαύρη Θάλασσα, τη δεκαετία του 1980. Μέχρι τότε ζούσε στις δυτικές ακτές του Ατλαντικού. Από τη Μαύρη Θάλασσα πέρασε και στο Αιγαίο.

Καθώς δεν είχε εχθρούς, αναπαραγόταν ελεύθερα και διατάρασσε το υπόλοιπο οικοσύστημα επειδή έτρωγε το φαγητό άλλων οργανισμών. Στο τέλος όμως την πάτησε. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 έφθασε στη Μαύρη Θάλασσα με αντίστοιχο τρόπο και ο κυνηγός του, ο Εξολοθρευτής 2, που είναι και ξαδέρφια. Ο Εξολοθρευτής 2 άρχισε να τρώει το άλλο κτενοφόρο και έτσι επήλθε στον κόσμο των ψαριών η αρχική ισορροπία.

Στον βυθό όμως τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται. Αν ο Εξολοθρευτής 2 χορτάσει και αποφασίσει να στραφεί κι εκείνος στο εγχώριο ζωοπλαγκτόν; Τι θα γίνει τότε; Θα επέλθει νέο θανατικό; «Ποιος θα τον σταματήσει;», τραυλίζει ο Αλεπόσκυλος. «Θα υπάρξει Εξολοθρευτής 3», αποφαίνεται ο νηφάλιος αχινός. «Πάρ’ τα μη σ’ τα χρωστάω», πετάγεται η ρέγκα. «Εμένα μη με κοιτάτε καθόλου», απαντάω κι εγώ.