Παλεύει με τα κύματα του… θυμωμένου Ποσειδώνα

«Είναι δικό μου το χρυσόμαλλο δέρας, είναι δικό μου το χρυσόμαλλο δέρας!», τσίριξε ο μικρός αργοναύτης και κατάπιε τόσο νερό που λίγο έλειψε να πνιγεί.

Από θαύμα σώθηκε. Ρεζίλι θα γινόταν αν μαθευόταν ότι ήταν το πρώτο θαλάσσιο είδος που πνίγηκε στη θάλασσα. Φταίει όμως η «Αργώ», που μόλις την είδε να ανοίγει πανιά για την Κολχίδα, πάγωσε το αίμα του.

Ετσι σύξυλος καθώς έμεινε, συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι πήγαινε καρφί στον πάτο. Δύο επιλογές υπήρχαν και τις ακολούθησε ιεραρχικά, όπως επέβαλλε η κρισιμότητα της κατάστασης.

Πρώτον, πέρασε γενεές δεκατέσσερις τον Ποσειδώνα και όλο του το σόι στον βυθό. Δεύτερον, με μια αποφασιστική κίνηση αναδύθηκε στην επιφάνεια.

Επειδή όμως ο Ποσειδώνας, κατά διαβολική σύμπτωση, ήταν ξύπνιος εκείνη την ώρα και τον άκουσε, του ήρθε κατακέφαλα το κουπί από την «Αργώ» που προσπαθούσε να στρίψει στα ανοιχτά της Θεσσαλίας.

Δεν τον ένοιαζε που ο Ιάσονας και ο συρφετός του έδωσαν το ίδιο όνομα στο ξύλινο σκαρί. Τον ένοιαξε που όλοι αυτοί βάλθηκαν να του πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας, λες και δεν υπήρχαν άλλα μέρη για να κλέψουν λυκοτόμαρα.

Κανείς δεν ξέρει πώς έμαθε ο μικρούλης αργοναύτης για το τομάρι της Κολχίδας, όμως οι μακρινοί του πρόγονοί ζούσαν στον ωκεανό πριν από 300 εκατομμύρια χρόνια.

Οταν πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια οι δεινόσαυροι άρχιζαν να εξαφανίζονται, οι προπάπποι του αργοναύτη λιάζονταν στη Μύκονο της εποχής, κάπου εκεί κοντά στην Κολχίδα. Ομως από την ανακατάταξη των τεκτονικών πλακών και τη δημιουργία καινούργιων θαλασσών και ηπείρων, ο αργοναύτης βρέθηκε μακριά από τις αγαπημένες του αμμουδιές με τη μπλε σημαία, το χρυσό κατσικοτόμαρο για την περίσταση, και έκτοτε πείσμωσε να επιστρέψει.

Η προετοιμασία του ήταν εντατική. Απέκτησε οκτώ πλοκάμια σε κυκλική διάταξη οπλισμένα με μυζητικές κοτύλες (βεντούζες), άγκιστρα και νύχια, σαν πολυβόλο ελικοπτέρου.

Ανάμεσα στα πλοκάμια του δημιούργησε το στόμα με σαγόνια από κερατίνη σε σχήμα ράμφους για να τρώει μικρές μέδουσες και μαλάκια. Η διαδικασία αυτή προϋπέθετε δουλεμένο εγκέφαλο, ανεπτυγμένο νευρικό σύστημα και μεγάλα μάτια.

Μέσα στον μανδύα του «εγκατέστησε» έναν μυώδη σωλήνα σαν χοάνη, που όταν συσπάται απότομα εκτοξεύει νερό και ο αργοναύτης κινείται με την όπισθεν.

Τέλος, επειδή το ταξίδι θα ήταν δύσκολο και απαιτούσε θυσίες, φρόντισε ώστε το θηλυκό να μπορεί να δημιουργεί ένα όστρακο ασβεστολιθικής σύστασης για να προστατεύει τα αυγά του. Αργότερα αποδείχθηκε ότι το όστρακο ήταν ένα εξελιγμένο σύστημα πλευστότητας. Το θηλυκό έχει σχεδόν το διπλάσιο μέγεθος από το αρσενικό και φθάνει περίπου τα 10 εκατοστά. Τα χρόνια πέρασαν και κανείς δεν έμαθε ποτέ αν κατάφερε ο μικρός αργοναύτης να φθάσει στην Κολχίδα. Καμιά φορά το κύμα βγάζει στην ακτή κάποιο κομμάτι από το πανέμορφο όστρακο. Βαρκάρηδες ακούστηκε να λένε πως τους φάνηκε ότι είδαν μακριά στο πέλαγος κάποιον μικρό αργοναύτη να παλεύει με τα κύματα που θυμωμένος έστελνε ο Ποσειδώνας. Είναι σπάνιο είδος ο αργοναύτης, εξαιρετικής ομορφιάς και χάθηκε για πάντα από τις αγαπημένες του αμμουδιές. Ομως κάποια βράδια, στο φως του φεγγαριού, μια μικρή λάμψη μοιάζει να τσαλαβουτά στον αφρό, και με τα μικρά του πλοκάμια να προσπαθεί να κολυμπήσει προς τα βόρεια. Θέλει να φθάσει εκεί που πείσμωσε να πάει πριν από πολλά πολλά χρόνια και όπου ζούσαν οι πρόγονοί του όταν ο κόσμος ήταν αλλιώτικος από σήμερα.