ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Για άλλη μία φορά ο Μαρκ Μαζάουερ με την πένα του προσφέρει στην Ελλάδα και τα προβλήματά της όσα δεν προσέφεραν μέχρι τώρα οι κάθε λογής ειδικοί: μια άλλη ματιά πάνω στα πράγματα.

Ο Μ. Μαζάουερ, ως καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, θεωρείται από τους σημαντικότερους παγκοσμίως ελληνιστές. Με τα βιβλία του και τις κάθε είδους παρεμβάσεις του έχει τοποθετήσει σταθερά και με διάρκεια την Ελλάδα στη σύγχρονη παγκόσμια Ιστορία.

Εχει συγγράψει σειρά βιβλίων που αφορούν άμεσα ή έμμεσα την Ελλάδα. «Η Ελλάδα του Χίτλερ», «Θεσσαλονίκη – η πόλη των φαντασμάτων», «Βαλκάνια», «Η σκοτεινή ήπειρος» (ο ευρωπαϊκός 20ός αιώνας), στα οποία δεν αρκείται στη μακραίωνη ιστορική διαδρομή της Ελλάδας, αλλά αυτή η διαδρομή φτάνει πάντοτε στις μέρες μας και αναδεικνύεται ο ρόλος της πατρίδας μας στο σημερινό ιστορικό γίγνεσθαι, ως μια σύγχρονη Δημοκρατία.

Είναι γνωστό ότι πολλές αμερικανικές πανεπιστημιακές ιδέες που θεωρούν την Ευρώπη ως κλειστή λέσχη καθολικών και προτεσταντών θεωρούν την Ελλάδα ως ένα οχληρό βαλκανικό κρατίδιο, που αενάως ταλαντευόμενο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, Δύσης και Ανατολής, ενοχλεί την ευταξία της λέσχης.

Για όλους αυτούς ο Μαζάουερ έχει πάντα μια απάντηση σαν το εξαιρετικό άρθρό του στους «New York Times» που δημοσιεύσατε. Είναι η απάντηση ενός σύγχρονου ιστορικού, ταμένου στην επιστημονική αλήθεια για έναν τόπο που βαθιά αγάπησε από τα φοιτητικά του χρόνια, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις ενός αφ’ υψηλού και κατά παραχώρηση φιλελληνισμού και λοιπές κάθε είδους γραφικότητες.

Μέσα στην πολυφωνία (και κακοφωνία) των γραφειοκρατών ας ακούσουμε την ψύχραιμη άποψη ενός ιστορικού. Ηδη ο αμερικανός νομπελίστας-οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, προφανώς μετά το άρθρο του Μαζάουερ και πιθανότατα επηρεασμένος από αυτό, παραδέχθηκε σε πρόσφατο άρθρο του στους «New York Times»: «…τώρα που η έλλειψη σοφίας επιδεικνύεται εντυπωσιακά, καθώς οι πολιτικές ελίτ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού προσπαθούν με τσαπατσουλιές να αντιμετωπίσουν το μεγάλο τραύμα στην οικονομία, φαίνεται ότι όλα τα μαθήματα της Ιστορίας έχουν ξεχαστεί…». Να λοιπόν ο πολύτιμος ρόλος και η αποστολή του Μαζάουερ. Να μας τα ξαναθυμίσει!

Διάβασα προσεκτικά το βιβλίο του καθηγητού Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων, σημερινού υπουργού των Εξωτερικών της Τουρκίας, κ. Αχμέτ Νταβούτογλου με τον τίτλο «Στρατηγικό βάθος» και θα προσπαθήσω να το σχολιάσω μεταφέροντας τις δικές μου διαπιστώσεις και τα δικά μου συμπεράσματα γι’ αυτό το πολυδιαφημισμένο βιβλίο-πόνημα.

Με έξυπνο και ήπιο τρόπο, αλλά με πολλές παγίδες και αρκετή ανατολίτικη πονηριά, προσπαθεί να εμφανίσει την Τουρκία ως εθνοκράτος ηγέτη και προστάτη όλων των τουρκογενών κρατών, της Κεντρικής Ασίας και όλων των μουσουλμανικών μειονοτήτων. Ακόμη κάνει λόγο για τη μουσουλμανική εθνότητα των Ουιγούρων της επαρχίας Σιντζιάκ της Κίνας.

Δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη κουρδικού προβλήματος, την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου, δεν αναφέρεται καθόλου στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αλλά κάνει λόγο για την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δεν ονομάζει Ελληνα ή Μακεδόνα τον Μέγα Αλέξανδρο, αλλά ως βαλκάνιο στρατηλάτη και αναγνωρίζει την ύπαρξη μακεδονικής εθνότητας, υπονοώντας προφανώς τους Σκοπιανούς.

Για το Αιγαίο γράφει ότι η Ελλάδα με χωρικά ύδατα 6 ναυτικά μίλια κατέχει το 35% τούτου και δεν της αρέσει, ενώ η Τουρκία μόλις το 8,8%. Στην περίπτωση που ισχύει η εφαρμογή των 12 ναυτικών μιλίων, το 35% γίνεται 64%, τότε η Τουρκία στην πράξη δεν θα έχει πρόσβαση στο Αιγαίο χωρίς την άδεια της Ελλάδας και τούτο η χώρα του δεν πρόκειται να το δεχθεί. Δηλαδή να γίνει το Αιγαίο ελληνική λίμνη.

Πρόκειται για ένα ογκωδέστατο βιβλίο 839 σελίδων και είναι κατά τη γνώμη μου ένα μέτριο πόνημα, κουραστικό, τελείως υποκειμενικό, μεροληπτικό, δεν σέβεται καθόλου τα ιστορικά ντοκουμέντα και από την αρχή μέχρι το τέλος ξεδιπλώνει το μεγαλείο της Τουρκίας και με την πένα ενός αιθεροβάμονα στοχαστή, φαντάζεται τη χώρα του ως μία δύναμη όχι περιφερειακή, αλλά παγκόσμιας εμβέλειας και το κέντρο του κόσμου, στηριζόμενη στη γεωστρατηγική της θέση και στον ταχέως αυξανόμενο πληθυσμό της, που τον υπολογίζει το 2040 σε 140.000.000 χωρίς όμως ηθελημένα και σκόπιμα να κάνει καθόλου λόγο ότι τα 40.000.000 με 50.000.000 θα είναι Κούρδοι, οι οποίοι δεν μπορεί εσαεί να μένουν χωρίς πολιτικά δικαιώματα και την αναγνώρισή τους ως ξεχωριστή εθνική οντότητα.

Το πόνημα αυτό μας ανοίγει διάπλατα τα μάτια πώς βλέπει ως ασκών την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας σήμερα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Θέλει και τα δικά του δικά του και τα δικά μας δικά του και υπό την έννοια αυτήν θα συνιστούσα να το διαβάσουν όσο περισσότεροι Ελληνες μπορούν.

Οι ιδιοκτήτες επιβατικών αυτοκινήτων δημοσίας χρήσης (ΤΑΞΙ), εξαιτίας του ανοίγματος τους επαγγέλματός τους, ζητούν να αποζημιωθούν τα χρήματα που έδωσαν ο καθένας για την απόκτηση αυτής της άδειας. Ομολογούν δηλαδή οι ίδιοι δημόσια ότι πλήρωσαν κάτω από το τραπέζι (μαύρα χρήματα) 100 και 200 χιλιάδες ευρώ αντιστοίχως για να τις αποκτήσουν.

Υστερα από αυτή την ομολογία και σε όσες περιπτώσεις δεν έχει παραγραφεί το αδίκημα της φοροδιαφυγής, πρέπει να επιληφθούν τα φορολογικά όργανα και να επιβάλουν: 1) τους φόρους που αναλογούν για την μεταβίβαση της κάθε άδειας, 2) να ελέγξουν το «πόθεν έσχες», 3) να επιβάλουν τα πρόστιμα που αναλογούν εξαιτίας της εκπρόθεσμης καταβολής. Κάποτε πρέπει να μάθουμε να πληρώνουμε όλοι ανάλογα μ’ αυτά που έχουμε.

Κυβερνήσεις από ειδικούς επιστήμονες

Γ. Ν. Χαρμαντάς, ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Είναι γνωστό στους περισσότερους εγγράμματους ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι μια επινόηση διακυβέρνησης του Μεσαίωνα, αντίβαρο στην απολυταρχία, αλλά ελάχιστοι το έχουν συνειδητοποιήσει. Το έχουν συνηθίσει σαν δεδομένο γιατί ήταν ένα σύστημα διακυβέρνησης καλύτερο από τα προηγούμενα, των δικτατόρων, των βασιλέων, των σουλτάνων.

Ομως, αν προσέξουν, έχουν αρχίσει οι παρενέργειες, που προκαλούνται από την κρημνώδη ασυμφωνία μεταξύ του πεπαλαιωμένου κοινοβουλευτισμού, του προϊόντος παλαιών αναγκών ράθυμων εποχών, και των νέων, μη στάσιμων συνθηκών στον τρόπο ζωής και σκέψης, τις οποίες συνθήκες παράγουν οι ολοένα επιταχυνόμενες εξελίξεις σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας και επιβάλλει ο πανίσχυρος νόμος τους. Ο νόμος όχι πλέον της αργά τα βόδια εξελίξεως, αλλά ο νέος αδήριτος νόμος των Μαχ10 εξελίξεων.

Ηδη οι εξ αυτού παρενέργειες έχουν γίνει η εκλεκτή και επίκαιρη ύλη στα μέσα της μαζικής ενημέρωσης και ταυτόχρονα φαίνεται να είναι αποδιοργανωτικές μέσα στα κόμματα, τα βασικά ή μάλλον τα μοναδικά στοιχεία που συνθέτουν τον κοινοβουλευτισμό. Σαφέστατα εκείνοι που, σύμφωνα με το σύστημα, εκλέγονται να εκπροσωπήσουν και να κυβερνήσουν είναι απροετοίμαστοι, ανειδίκευτοι και κραυγαλέα ανεπαρκείς, όντα ζαλισμένα και χάσκοντα, μέσα σε έναν καινούργιο από πάσης πλευράς κόσμο. Εκείνον των καλπαζουσών πρακτικών επιστημών.

Οι νέες συνθήκες υπαγορεύουν πλέον την ανάγκη για νέα δομή άσκησης εξουσίας, από διαφορετικής μόρφωσης αντιπροσώπους του λαού και κυρίως από εξειδικευμένα μέλη κυβερνήσεων. Οι ιδεολογίες που ξεσήκωναν τα πλήθη μπαίνουν μία μία στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας». Τα συγκοινωνούντα δοχεία βρίσκονται πλέον στην ίδια στάθμη.

Εχει, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, χαράξει αν όχι ανατείλει η εποχή για την ανάγκη άχρωμων πολιτικά κυβερνήσεων ειδικών επιστημόνων και φαντάζομαι πως πολύ γρήγορα αυτό θα το επιβάλλει η ανάγκη, όσες αντιδράσεις και σοφίσματα και αν της παρεμβληθούν από τους παραδοσιακούς κοινοβουλευτικούς.

Η εξέλιξη γενικά και αποδεδειγμένα μοιάζει με οδοστρωτήρα, που συνθλίβει, που έχει συνθλίψει, όσους μπαίνουν μπροστά του να τον σταματήσουν. Ολους εκείνους που δεν είναι πίσω του και τον ακολουθούν. Από εργάτες μέχρι βασιλείς.