ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Ο κήπος όαση της Μυκόνου

Μύκονος εν μέσω Αυγούστου: Θα το παραθέσω με μια εικόνα. Η επιστροφή των ξένων, οι έλληνες νεόπλουτοι της εποχής του Χρηματιστηρίου σε υποχώρηση και η πλειονότητα των ξενοδοχείων σε πληρότητα (από ξένους).

Θόρυβοι, μουσικές, απελευθερωμένα ωράρια (ναι, υπάρχουν χρυσοχοεία που κλείνουν στις 4 το πρωί, ίσως ποντάρουν σε μεθυσμένους μεγιστάνες), ένταση, φλερτ και μπόλικο ξύλο. Ολοι θεωρούν χρέος τους να περάσουν καλά στο «λευκό αντικείμενο του πόθου» και αν οι επισκέπτες ήταν ινδιάνικη φυλή θα λέγονταν «Θα Περάσω Καλά Οπως και Να ‘Χει». Η συρρικνωμένη σεζόν, η προβολή του νησιού ως «ελευθεριακού destination» και τα άγχη της αιματηρής οικονομικής κρίσης (προσθέστε στα παραπάνω την ένταση της μουσικής και τα μελτέμια που δεν σταματούν) δημιουργούν μια αίσθηση τρέλας και έχουν μετατρέψει τη Χώρα αλλά και όλη τη Μύκονο σε τερέν κάθε ματαιοδοξίας και εκτόνωσης των Ιταλών αλλά και των νεόκοπων μεγιστάνων εξ Αραβίας, Τουρκίας και Ρωσίας.

Κι όμως μια μικρή όαση μέσα στην πολύβουη Χώρα ακινητοποιεί τον Χρόνο, ηρεμεί τον τυχερό που θα τη διαβεί, επανανοηματοδοτεί το άγριο μυκονιάτικο καλοκαίρι. Ο Κήπος του Μελετόπουλου ανήκει κατόπιν δωρεάς στον δήμο και εδώ λειτουργεί από το 1995 ο Δημοτικός Θερινός Κινηματογράφος, που απ’ ό,τι μαθαίνω διαμορφώνεται σιγά σιγά και σε πολιτισμικό εντευκτήριο με επικείμενες εκδηλώσεις. Φέτος δε, είναι μια ιδιαίτερη χρονιά αφού τη διαχείριση του σινεμά και της προαναφερόμενης όασης έχει αναλάβει ένας έμπειρος και πολυμήχανος άνθρωπος: ο Αντώνης Κιούκας με μακρά θητεία για πολλά χρόνια στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σκηνοθέτης και για χρόνια παραγωγός και διοργανωτής της καθιερωμένης Εβδομάδας Μόδας του φθινοπώρου. Ο Κιούκας, λοιπόν, έχει φέρει για φέτος τις καλύτερες ταινίες του χειμώνα και πολλά παιδικά έργα και με μεράκι έχει οργανώσει τον εκπληκτικό χώρο με τα δέντρα και την πολύτιμη ησυχία. Κάθομαι στο καφέ του κήπου και εντός του παρατηρώ το ξωκκλήσι, τον περιστερώνα, το χαλικάκι και τα πανύψηλα δέντρα. Η φασαρία του έξω κόσμου δεν φτάνει εδώ – και όμως είμαι στην καρδιά της Χώρας. Θα είμαι εκεί – παραφράζοντας τον τίτλο της στήλης. Αφήνοντας για τους άλλους την τυραννία της διασκέδασης.