Το εφέ του ζελέ

Ο πιο συστηματικός τηλεθεατής αυτού του δεκαπενταυγουστιάτικου τριημέρου θα ήταν δύσκολο να καταλήξει αν το χειρότερο αίσθημα που αποκόμιζε από την παρακολούθηση των προγραμμάτων, και δη των ενημερωτικών, ήταν η επιδείνωση του άγχους για την οικονομία που συνεχίζει να κατρακυλά σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο ή η ναυτία από την επέλαση στις οθόνες τρεμουλιαστών γυναικείων ημίγυμνων οπισθίων. Οποιαδήποτε στιγμή κι αν ανοίξαμε την τηλεόραση, δύο εικόνες εναλλάσσονταν, χρηματιστηριακοί δείκτες με δυσοίωνες επεξηγήσεις διαφόρων αρνητικών προσήμων από τη μια και από την άλλη τροφαντά οπίσθια κορασίδων που τα αναδείκνυαν λωρίδες υφάσματος χαλαρά πιασμένες γύρω τους και τα οποία έμπαιναν σε κατάσταση ομαδικού σεληνιασμού άμα τη εμφανίσει της τηλεοπτικής κάμερας.

Μέχρι και το δελτίο ειδήσεων του Αnt1, που έδωσε μάχη καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν να αποτινάξει κάθε παλαιά του αδυναμία στις ηδονοβλεπτικές ή κιτρινίζουσες υπερβολές, «απελευθερώθηκε» λόγω εορταστικού τριημέρου και μέχρι αφιέρωμα στο «τάνγκα» έκανε, προκειμένου να έχει άλλοθι για να ζουμάρει ο φακός σε οπίσθια που λιάζονταν σε παραλίες.

Σύμφωνα με ποια, αλήθεια, διαστροφική ερμηνεία του Δεκαπενταύγουστου οι ανταποκρίσεις από νεανικά ξασαλώματα και μισομεθυσμένα επιδεικτικά αποκαλυπτήρια σαρκός αποτελούν «είδηση»;

Οπως κι αν έχει, το παράκαναν. Από τη μια πληροφορίες για τον εφιάλτη της ανεργίας να κόβουν την ανάσα και από την άλλη οπίσθια σαν σέικερ ρυθμισμένα στο δυνατό να προκαλούν ναυτία με την άσκοπη, τηλεοπτική αφθονία τους, δεν αποδείκνυαν παρά την αδυναμία ενός ολόκληρου συστήματος να αποδεσμευτεί από τους αυτοματισμούς και τις ευκολίες που το ίδιο δημιούργησε στα χρόνια της ευφορίας.

Γιατί ήταν άλλες εκείνες οι εποχές που χρησιμοποιούνταν ως αντίδοτο στον τρόμο μιας θριλερικής ενημέρωσης, η κατανάλωση παντός είδους προϊόντων, μεταξύ των οποίων και η ανέκαθεν ως τέτοιο θεωρούμενη γυναικεία σάρκα. Πλέον το θέαμα δεν είναι μόνο κακόγουστο, αλλά και άσκοπο, σαν νοτισμένο πυροτέχνημα, που δεν μπορεί να τηρήσει τις υποσχέσεις του.

Αλλωστε, με τον ίδιο τρόπο που η εκκωφαντική οικονομική επικαιρότητα έχει αφανίσει πλέον το Οικονομικό και στη θέση του παρακολουθούμε στα δελτία των οκτώ ένα γκροτέσκο θέατρο της κερδοσκοπίας – με σπέσιαλ εφέ συνεντεύξεις διαφόρων που ποντάρουν στον αφανισμό οικονομιών σαν του Σόρος -, έτσι και ένας εκκωφαντικός θερινός δήθεν σεξουαλισμός αναμεταδιδόμενος από δελτία ειδήσεων αφανίζει τη σεξουαλικότητα με ένα θέαμα τσιφτετελίζουσας γύμνιας οπισθίων που ποντάρουν στο εφέ του ζελέ για να ερεθίσουν.

Ποιος φαντάστηκε ότι οι παλιωμένες «συνταγές» αφασικού τηλεσεξουαλισμού παραμένουν διασκεδαστικές; Και ποιος φαντάζεται ότι με μια τηλεόραση που παραμένει ακίνητη στους καιρούς, κολλημένη στις παλιές της μεθόδους ερεθισμού των ενστίκτων – επειδή φέρνουν εύκολη τηλεθέαση -, μπορεί μια αγορά να «πάρει μπροστά»;

Γιατί δεν μπορεί και δεν συνέβη στην ιστορία να είναι η απαίτηση από τους πολιτικούς να αλλάξουν, να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, και από την τηλεόραση, και δη την ενημερωτική, να παραμείνει ίδια.