Σταρ σίστεμ για όλους ή μια Ζέτα σώζει

Κυρία Φοίβη,

Σε ένα από τα τελευταία φύλλα των «ΝΕΩΝ» και στο επάνω μέρος της σελίδας σας φιγουράριζε μία φωτογραφία με λίαν αποκαλυπτικά τα οπίσθια κάποιας γυναίκας που η λεζάντα έλεγε πως ήταν της ηθοποιού Κάθριν Ζέτα Τζόουνς. Φωτογραφία ήταν, όποιου του άρεσε την έβλεπε, όποιου δεν του άρεσε δεν την έβλεπε. Γιατί όμως, εν μέσω θέρους, που σε όλες τις παραλίες της χώρας μας το γυμνό, και ιδιαίτερα το γυναικείο, προβάλλεται με ακόλαστη αθωότητα; Πιστεύω πως εκεί μπορούμε να δούμε κατά χιλιάδες παρόμοιες και ακόμη προκλητικότερες πόζες πισινών, στήθους, μηρών, καλυμμένες από υποτυπώδες εσώρουχο που κρύβει – κατά το ημερολόγιο ενός μακαρίτη θείου μου – για τον άνδρα το μεγαλύτερο θηρίο και την αισθησιαστικότερη των απολαύσεων. Προς τι λοιπόν ο έπαινος και ο υπερθαυμασμός για τα οπίσθια της κυρίας Ζέτας; Μήπως γιατί το σταρ σίστεμ για τους γνωστούς λόγους την αποκαλεί σύμβολο του σεξ και ανεβάζει το κασέ της σε δυσθεώρητα ύψη; Και αν είναι έτσι, πόσο κοστίζουν αυτά τα υπέροχα πισινά; Δυστυχώς, όσο όλα. Για μερικούς τίποτα, για άλλους εκατομμύρια. Σαν φωτογραφία όμως ήταν εξαιρετική και ο «τυχαίος» φωτογράφος καλλιτέχνης. Επειδή όμως στην παραλία η συστολή ένεκα της αιδούς δεν επιτρέπει την ελεύθερη οφθαλμολαγνεία και κινδυνεύει ο τολμών να γίνει ρεζίλι από υποκριτές της σεμνοτυφίας, η φωτογραφία σώζει. Ας μην ξεχνάμε πως ο νους είναι πάντοτε πρόθυμος. Στο χαρτί εκφράζονται με τις αναμνήσεις και τις φαρμακερές αναπολήσεις όλοι όσων τα χρόνια λήγουν στα -ήντα και -όντα, οι οποίοι αποδεσμεύουν την ίσως και ασθενική τους όραση και φαντασία και επαναφέρουν όσα πραγματικά έζησαν και όσα έφυγαν σαν όνειρα θερινής νύχτας. Αρα, τίποτα δεν είναι ανάξιο και χωρίς κάποια χρησιμότητα. Ο μακαρίτης ο παππούς μου ό,τι έβλεπε αυτό ομολογούσε. Η πιο σέξι βρισιά του ήταν γ…ώ το γόνα. Με αυτό και μόνο είχαν τη δυνατότητα να ξεδιψάσουν τα μάτια τους και τούτο με χίλιους κινδύνους, κρυμμένοι στις όχθες κάποιου ποταμού όπου έπλεναν τα κιλίμια οι γυναίκες και σήκωναν μέχρι το γόνα τις φούστες τους να μη βρέχονται.

O tempora, o mores! Ποιος θα μπορούσε το 1900 να προβλέψει πώς θα είναι ο κόσμος το 2011 και σήμερα ποιος μπορεί να διακινδυνεύσει κάποια πρόβλεψη για το 2111; Από τότε που παρουσιάστηκε ο άνθρωπος στη Γη όλα άλλαξαν γύρω του και στη ζωή του. Εκείνο όμως που δεν άλλαξε και φαίνεται πως για πάντα, όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα είναι το ίδιο, είναι το ένστικτο της αναπαραγωγής που τόσο σοφά η φύση συνέδεσε με την ηδονή. Η ζωή για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είναι η επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, με εξαίρεση τα περήφανα γηρατειά που, όπως προείπα, ζουν στην ακτή των περασμένων μέχρι να έρθει ο αιώνιος ζόφος.

Βασίλης, Λαρισαίος

Οχι σε παραλία – στα ορεινά

< Μάλιστα. Αλλο Ζέτα, άλλο σουφραζέτα (αν και η φωτογραφία ήταν μιας άλλης Ζέτας).

Η Φόνισσα και

ο Λουπαδόρος

Κάτω εις το δάπεδον, το ιερόν δάπεδον του Αρχαίου Θεάτρου των Φιλίππων, του ευρισκομένου εις το ήμισυ του δρόμου, μεταξύ της θείας Ελλης, της εν Καβάλα, και της εν Δράμα ετέρας θείας μου, Ελένης, θα κείται απαστράπτουσα μηχανή τελευταίας τεχνολογίας, με πολλά κομβία και αναβοσβήνουσας πολυχρώμους λυχνίας, ονόματι «Κυκλωτικός Σταθμός», αγγλιστί: «Λουπ Στέσιον». Το μηχάνημα δε τούτο, το εξαίσιον, επί το λαϊκότερον και εις την χονδροειδή και συχνά κακόηχον γλώσσαν των μουσικών, των ασώτων αυτών γυρολόγων που κατατρώγωσιν το βιος των με τας απανταχού Φρύνας και Λαΐδας, ονομάζεται «λουπαδόρος». Εκαστον των επί σκηνής ευρισκομένων μουσικών οργάνων (ηλεκτρική κιθάρα μάρκας Γίβσον, ηλεκτρικόν βαθύχορδον μάρκας Φένδερ, ηλεκτρονικά κύμβαλα μάρκας Κοργ, αυλοί διαφορετικών μεγεθών, ξυλόφωνον, μεταλλόφωνον), θα συνδέηται μετά του λουπαδόρου διά πολυπλοκάμου καλωδίου, τοποθετημένου επιμελώς κατά την εσπέραν υπό του αρβανίτου ευπατρίδου Βασιλείου Δρούγκα, ηχολήπτου.

Καθ’ ον χρόνον η Μαρία Φαραντούρη θα αναγιγνώσκη στεντορίως και μεγαλοπρεπώς τα δύο τελευταία των κεφαλαίων της Φόνισσας, ο γράφων, ο επιεικώς μέτριος εις την απόδοσην εκάστου οργάνου, πλην ευτυχώς δεινός εις την απόκρυψιν των ατελειών και ελλείψεών του, θα επιχειρήση, ενώ τα δάκτυλα θα ερεθίζουν τας χορδάς, τα δέρματα, τα ξύλα και τα μέταλλα, όπως οι πόδες αυτού, εν είδει παγανιστικού χορού ή πυροβασίας, πιέζωσιν ταυτοχρόνως το πλήθος των κομβίων του δαιμονικού προαναφερθέντος μηχανήματος, το οποίον θα ηχογραφή και θα αναπαράγη τας μουσικάς αυτού φράσεις. Εάν δε, παρ’ ελπίδα, συναισθανθή την αυτού ανεπάρκειαν, θα ζητήση την συνδρομήν και ετέρων, πλέον κατηρτισμένων, καίτοι χαμηλότερα αμοιβομένων μουσικών (…).

Μετά τιμής, Αλκίνοος Ιωαννίδης

Με αυτόν τον παπαδιαμαντικό, πρωτότυπο τρόπο, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης διαφημίζει τη συναυλία που θα δώσει με τη Μαρία Φαραντούρη (έπειτα από πρόσκληση του Θοδωρή Γκόνη) στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, το Σάββατο, σε μια βραδιά αφιερωμένη στον σκιαθίτη δημιουργό. Εμείς το μόνο που μπορούμε να προσθέσουμε είναι ένα κουίζ: πώς λέγεται ο λουπαδόρος όταν (χτύπα ξύλο) δεν δουλεύει; Απάντηση: «Λουφαδόρος».