Ο βομβιστής επιστρέφει ως ελεγκτής

Στα 65 χρόνια του ο Γιώργος Γλυνός έζησε ενεργά και από μέσα περίπου όλες τις όψεις της σύγχρονης ελληνικής ζωής: από τη δικτατορία ώς την ενσωμάτωση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τελευταία την αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού της προφίλ και την κρίση.

Τώρα, πέντε χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή του ως στελέχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επιστρέφει σε ευρωπαϊκά καθήκοντα, αναλαμβάνοντας τον συντονισμό, από ελληνικής πλευράς, της ομάδας δράσης που συνέστησε, έπειτα από απόφαση και της Συνόδου Κορυφής, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Η ομάδα θα ασχοληθεί με δύο βασικά θέματα: να επιταχύνει την απορροφητικότητα των κοινοτικών κονδυλίων των διαρθρωτικών ταμείων, ώστε να τονωθεί η ανάπτυξη στη χώρα, και να παράσχει τεχνική βοήθεια, ώστε να εφαρμοστούν οι διαρθρωτικές αλλαγές που περιλαμβάνει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμά της. Και τα δύο κρύβουν «παγίδες» και κινδύνους να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις και αντιπαραθέσεις μεταξύ υπουργών και κοινοτικών. Με τις γνώσεις, τη μεγάλη πείρα και τον μειλίχιο τρόπο του, ο Γ. Γλυνός δείχνει ο πλέον κατάλληλος να αναλάβει το έργο.

ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Οταν το 1967 έβαζε βόμβες στο «Χίλτον» και στο Σύνταγμα, στο πλαίσιο της αντιδικτατορικής δράσης των Δημοκρατικών Επιτροπών Αντίστασης (μαρξιστές-τροτσκιστές) και στη συνέχεια περνούσε από βασανιστήρια στη διαβόητη Μπουμπουλίνας και εξέτιε ποινή στις φυλακές Αβέρωφ και στην Αίγινα, δεν μπορούσε βεβαίως να φανταστεί ότι κάποτε θα έφτανε η στιγμή που θα συνυπολογίζονταν τα δύο χρόνια της φυλάκισής του στα συντάξιμα χρόνια του ως ευρωϋπαλλήλου. «Οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι πλήρωσαν για τη φυλακή μου», λέει χαριτολογώντας. Ισως αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που συντηρεί ζωντανή μέσα του τη φιλοευρωπαϊκή φλόγα. «Βεβαίως και είμαι ακόμη ευρωπαϊστής», απαντά στη σχετική ερώτηση. Και προσθέτει χαμογελώντας: «Αφού είμαι κομμουνιστής, διεθνιστής…».

Φοιτητής της τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) ο Γ. Γλυνός πήρε το πτυχίο του με καθυστέρηση, το 1973, για τους γνωστούς λόγους, έχοντας ήδη υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Πρόλαβε πάνω στην ώρα για το Πολυτεχνείο, όπου συνοδευόταν από τον… δίχρονο τότε γιο του. «Σε τίποτα δεν μας εμπόδισε το παιδί να κάνουμε αυτά που θέλαμε», λέει για τον εαυτό του και τη γυναίκα του, τη φωτογράφο Γιάννα Γλυνού, με την οποία είναι μαζί από μαθητές στο Γυμνάσιο.

Πράγματι, έτσι πρέπει να είναι, αν κρίνει κανείς από τη ζωή του. Στο Παρίσι, αντιδικτατορική δράση, αλλά και μεταπτυχιακές σπουδές στην Τραπεζική και Νομισματική Οικονομία, στο Πανεπιστήμιο Pantheon Sorbonne, όπου και απέκτησε τον μεταπτυχιακό του τίτλο σπουδών (DEA) το 1978. Εν τω μεταξύ έχει διοριστεί, έπειτα από εξετάσεις, στην Τράπεζα της Ελλάδος, το 1976. Εργάζεται εκεί ώς το 1983, οπότε και ανοίγει γι’ αυτόν ο δρόμος της Ευρώπης, με αφορμή την πρώτη ελληνική προεδρία. Τότε αποσπάται στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες, όπου και παραμένει ώς το 1986. Το 1986 επιστρέφει στην Αθήνα, ως σύμβουλος του τότε υπουργού Οικονομίας Κώστα Σημίτη, ενώ το 1988 παίρνει ξανά τον δρόμο για την Εσπερία εν όψει της δεύτερης ελληνικής προεδρίας.

Τις δύο προεδρίες ακολούθησαν δύο έλληνες επίτροποι: ο Γ. Γλυνός ήταν μέλος του γραφείου της Βάσως Παπανδρέου (1989-1992) και διευθυντής του γραφείου της Αννας Διαμαντοπούλου (1999-2004). Εν τω μεταξύ μονιμοποιήθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εργαζόμενος αρχικά στη Γενική Διεύθυνση Περιφερειακής Πολιτικής και ειδικότερα στο Ταμείο Συνοχής.

Από τις αγαπημένες του ιστορίες είναι αυτή της συνάντησής του, στο Ταμείο Συνοχής, με τη Μελίνα Μερκούρη, ως υπουργό Πολιτισμού. Την είχε γνωρίσει 20 χρόνια νωρίτερα, επί χούντας, στο Παρίσι, όταν της είχε ζητήσει οικονομική ενίσχυση για να μπορέσει να βγει κάποιος αγωνιστής από την Ελλάδα με πλαστό διαβατήριο. Η Μελίνα του είχε δώσει τα λεφτά χωρίς συζήτηση και δεν δέχθηκε μάλιστα και τα «ρέστα», 800 φράγκα, που ως συνεπής αριστερός της είχε επιστρέψει στη συνέχεια. Στις Βρυξέλλες ξαναθυμήθηκαν την ιστορία εκείνη και η Μελίνα του το φύλαγε: «Εγώ σου έδωσα τότε 800 φράγκα, εσύ πόσα θα μου δώσεις τώρα για το υπουργείο μου από το Ταμείο Συνοχής;» του είπε. Μάλλον δεν θα έφυγε με άδεια χέρια η Μελίνα…

Τα τελευταία χρόνια της θητείας του στις Βρυξέλλες ο Γ. Γλυνός εργάστηκε στη Γενική Διεύθυνση Διεύρυνσης, ασχολούμενος με την Τουρκία.

Το 2004 πήρε τη σύνταξή και επέστρεψε στην Αθήνα, όπου ασχολείται ως ειδικός σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ, αρθρογραφεί στον Τύπο και σε επιστημονικά περιοδικά, συμμετέχει ως εταίρος σε ελληνικά και διεθνή think tanks.

Ασχολείται όμως, επίσης, με τα εγγόνια του – στα οποία κάνει μεταξύ άλλων επιδείξεις βουτιάς στο Πόρτο Ράφτη, όπως έκανε κάποτε στον γιο του -, με τη μουσική που αγαπά και με τους φίλους του, με τους οποίους διατηρεί πάντα στενές σχέσεις.

Μια περιπέτεια υγείας που πέρασε, όταν εμφάνισε καρκίνο στον πνεύμονα έπειτα από πολλά χρόνια στο στρατόπεδο των καπνιστών, τον έβγαλε και πάλι νικητή, πριν από έναν χρόνο.

ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ. Αυτός ο συναισθηματικός, παλιός Αριστερός, κάτοικος των Εξαρχείων, που κυκλοφορεί μ’ ένα μηχανάκι στο κέντρο της Αθήνας, δεν είναι πάντως εύκολος αντίπαλος. Γιατί εκτός από τις τεχνοκρατικές του γνώσεις στα ευρωπαϊκά ξέρει και από πολιτική και από σκληρές διαπραγματεύσεις. Ο ίδιος κρύβεται πίσω από πολλές ελληνικές διεκδικήσεις στις Βρυξέλλες με επιτυχή έκβαση, που έχουν σχέση με τα «πακέτα βοήθειας» και την ΟΝΕ.

Στο πρωθυπουργικό γραφείο βρέθηκε αμισθί, έπειτα από μια αιφνιδιαστική πρόταση που δεν μπορούσε να αρνηθεί, καθώς πάντα τον γοητεύει, όπως φαίνεται, η ενασχόληση με τα κοινά. Κάπως έτσι ξαναφόρεσε το σακάκι και τη γραβάτα και ακολούθησε τον Πρωθυπουργό, ως σύμβουλος, στα παλιά του στέκια στις Βρυξέλλες, στη Σύνοδο Κορυφής του περασμένου Ιουνίου. Και από τον Σεπτέμβριο, όταν θα τεθεί σε λειτουργία η ομάδα δράσης, θα κληθεί να αποδείξει ότι δεν έχει χάσει τη φόρμα του στην παλιά του τέχνη της διαπραγμάτευσης.