ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το Τότεναμ είναι πολύ μακριά…

Με μια πρώτη ματιά οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι. Λονδίνο καλεί Δεκέμβρη του ’08. Και Σύνταγμα του Μεσοπρόθεσμου. Καταστήματα και αυτοκίνητα καίγονται. Νεαροί με κουκούλες κάνουν επαναστατική γυμναστική. Οι μέρες περνούν και τα αποκαΐδια πληθαίνουν. Οι πολιτικοί αποδοκιμάζονται. Το σύστημα κλυδωνίζεται, προφητεύουν χαιρέκακα κάποιοι.

Οι ομοιότητες όμως της Γηραιάς Αλβιώνος με όσα συνέβησαν στο ημέτερο Βαλκανιζατέρ σταματούν εδώ. Ο ασπρομάλλης Μόρις Ριβς διαψεύδει με πάταγο όποιους επιχειρούν τέτοιους παραλληλισμούς. «Ενα μαγαζί 150 ετών χάθηκε έτσι. Αδυνατώ να τα ερμηνεύσω όλα αυτά» λέει στις κάμερες ψυχρά, χωρίς καν να σπάει η φωνή του. Τη διαφορά κάνουν και οι εκατοντάδες Βρετανοί με τις σκούπες που προσπαθούν να καθαρίσουν τις συνοικίες τους. Για να «αποκαταστήσουν το καλό όνομα» ενός λαού. Για να αποδείξουν ότι η πόλη τούς ανήκει. Δεν την έχουν απαξιώσει τόσο ώστε να παρατηρούν σιωπηλοί τις ηχηρές μειοψηφίες ενώ την καταστρέφουν.

Αλλά πάλι αυτοί είναι κουτόφραγκοι. Αναθρεμμένοι από μια σιδηρά κόρη μπακάλη. Οποτε βλέπουν μια αχτίδα ηλίου βγαίνουν με βιβλία και λαπ τοπ παραμάσχαλα για εκδρομές στα πάρκα. Ζουν στον δημόσιο χώρο και τον υπερασπίζονται. Δεν είναι τόσο καπάτσοι να σκεφτούν πόσο πιο εύκολα κρατάς παστρικό το διαμέρισμα σου πετώντας τα σκουπίδια από το μπαλκόνι. Και είναι και τσιγκούνηδες γιατί μετράνε τις χιλιάδες λίρες που θα κοστίσει το μάρμαρο…