Η ανησυχία ενός 24χρονου
Αλέξης Καραϊσκάκης-Νάστος
Πρόβλημα πολιτισμού. Πρόβλημα σεβασμού. Πρόβλημα ηθών και αξιών… Θεωρίες συνωμοσίας οι οποίες λαμβάνουν χώρο και χρόνο σε εποχές που ούτε χρόνος ούτε χώρος υπάρχει. Δυστυχώς ούτε χρόνος για απόδοση ευθυνών υπάρχει, ούτε χρόνος για αναστολή μοναδικών αποφάσεων, και μοναδικών όχι λόγω της ποιότητάς τους αλλά λόγω της κρισιμότητας της ελληνικής οικονομικής κατάστασης. Είμαστε υπόδουλοι διεθνών κατευθυντηρίων, λένε πολλοί, αυτοί οι πολλοί όμως δεν έχουν καταλάβει πως η Ελλάδα ανήκει σε μια κοινωνία, μια διεθνή κοινωνία την οποία οι εκάστοτε κυβερνήσεις τις οποίες ο ελληνικός λαός εξέλεξε δεν σεβάστηκαν, όπως ακριβώς σε μια μικρότερη κλίμακα οι έλληνες πολίτες δεν σέβονται τους συμπολίτες τους και την κοινωνία τους.
Μέρος της κοινωνίας αυτής είναι και οι αστυνομικοί και οι ειρηνικοί διαδηλωτές και οι κουκουλοφόροι, όλοι εκπαιδευμένοι σε ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια.
Το να αλλάξει το ελληνικό κοινωνικοπολιτικό πρόσωπο δεν είναι έργο ενός μεσοπρόθεσμου οικονομικού προγράμματος ή οποιασδήποτε οικονομικής λύσης, όσο αναγκαία κι αν είναι αυτή, αλλά μιας απόφασης η οποία θα αλλάξει ριζικά την προσέγγιση της γνώσης, της παιδείας, του πολιτισμού.
Η ελληνική κοινωνία δεν έχει καταλάβει κατά ένα μεγάλο μέρος της πως η σχέση «πτυχιούχος ίσον μορφωμένος» δεν είναι αναγκαία και ικανή αλλά μάλλον σπανίως ισχύουσα. Η ισοπέδωση των ουσιαστικών προσόντων και ταλέντων του καθενός από τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας έχει οδηγήσει στη γενικότερη μετριότητα.
Η σιωπηλή αυτοκριτική του καθενός σε μια κρίσιμη και δύσκολη εποχή όπως η σημερινή, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είναι εύκολη. Πόσοι από αυτούς που φωνάζουν στον βωμό της δημοκρατίας και της διαφάνειας έχουν αυθαιρετήσει ως μονάδες, φοροδιαφεύγοντας έστω και λίγο ή επεκτείνοντας τα σπίτια τους με τα υπέροχης αρχιτεκτονικής σαλονομπάλκονα; Η ερώτηση είναι προφανώς ρητορική…
Χρόνος για χάσιμο δυστυχώς δεν υπάρχει και πολλοί δεν το έχουν καταλάβει, δρώντας λες και το ελληνικό ζήτημα του 2011 είναι μια λεπτομέρεια. Η πολιτική λοιπόν παιδεία για την οποία τόσο πολύ περηφανεύεται η γενιά του Πολυτεχνείου έχει εκφυλιστεί. Η πολιτική, δε, παιδεία την οποία διεκδικεί η πολιτική νεολαία ως κληροδότημα της παραπάνω γενιάς είναι ανύπαρκτη και προκλητική καθώς η πολιτική πρόοδος αντιτίθεται στον κομματικό αταβισμό.
Είμαι 24 χρονών και δεν ανησυχώ για το μέλλον της γενιάς μου, αλλά για αυτό των παιδιών μας. Καθημερινά βλέπω νέο κόσμο να απορεί πώς θα σωθεί ο ίδιος διά της αρπαγής και της νεοελληνικής καιροσκοπικής μεθόδου, προσπαθώντας να ξεζουμίσει προς προσωπικό όφελος την κάθε ατέλεια της ελληνικής πραγματικότητας. Μέχρι πού πρέπει να φτάσουμε για να σοβαρευτούμε;
Κίνημα «Δεν πληρώνω φόρους»
Νίκος Δόικος
ΚΑΣΤΟΡΙΑ
Φίλος, ελεύθερος επαγγελματίας, αρχιτέκτονας, στη χρήση του 2010 παρουσιάζει προσωπικό ρεκόρ εσόδων 100.000 ευρώ. Ετυχε και του έκατσαν μερικές καλές μελέτες. Από αυτά, βγάλε προκαταβλητέο φόρο, ΤΣΜΕΔΕ, ΤΕΕ, που δικαιολογούνται, ΔΕΗ, ΟΤΕ, δίκτυα, πετρέλαιο, που δεν δικαιολογούνται, δεν εκπίπτουν, λοιπά έξοδα γραφείου, μένουν – δε μένουν 60.000. Του υπολογίζουν λοιπόν φόρο 44.000. Ο άνθρωπος, μόλις πέρασαν τα πρώτα επικίνδυνα για εγκεφαλικό λεπτά, άρχισε να γελάει και, αμέσως μετά, άρχισε να βρίζει. Πρώτους και καλύτερους εκείνους που του είπαν ότι «τα φάγαμε μαζί», γιατί ο έρμος, το ξέρω, δεν έφαγε ποτέ και τίποτα, πέρα από τα σκώτια του. Ευαίσθητος και έντιμος πολίτης γαρ. Η τρίτη του αντίδραση ήταν διακηρυκτική πλέον. «Δεν πληρώνω». Τον χάρηκα, έτσι καθώς σκέφτηκα ότι ο φίλος μου πρωτoστατεί σε ένα καινοφανές κίνημα, μετά τους «Δεν πληρώνω τα διόδια», «Δεν πληρώνω τη ΔΕΗ», «Δεν αποπληρώνω το καταναλωτικό μου», έρχονται οι «Δεν πληρώνω τους παράλογους φόρους μου». Ή μήπως είναι ήδη βετεράνοι;
Βομβαρδισμένη Αθήνα και ευθύνες
Δημήτρης Μυλωνάς
ΜΠΟΛΟΝΙΑ
Εβλεπα από την τηλεόραση τα γεγονότα της Αθήνας και δεν μπορώ να καταλάβω πώς σκέπτονται αυτοί οι νέοι που με σφυριά έσπαγαν τα μάρμαρα από την περιουσία όλων μας, μόνο και μόνο για να τα πετάξουν στους αστυνομικούς. Αυτοί είναι οι μορφωμένοι νέοι που σέβονται τον πολιτιστικό μας πλούτο; Αίσχος και αηδία!
Δεν λέω ότι δεν πρέπει να διαμαρτύρονται, αλλά να σπάνε τον πολιτιστικό μας πλούτο είναι άκρον άωτον. Δεν άκουσα έναν πολιτικό από οποιαδήποτε παράταξη να καταδικάζει αυτή την αηδία. Γιατί όταν οι αστυνομικοί αν κάνουν κάτι που δεν τους επιτρέπεται, άμεσα τιμωρούνται και αυτοί οι νέοι είναι μόνο θύματα; Πώς μπορεί ένας να τους δικαιολογεί;
Μπορείς να σπάσεις μία βιτρίνα ενός που τον έχεις άχτι, όχι όμως ό,τι βρίσκεις μπροστά σου, έτσι για πείσμα σου και να δείξεις την «παλικαριά» σου. Ακόμη και την ομορφιά της Αθήνας και τον πλούσιο πολιτισμό της. Οταν ακούς ότι η Αθήνα είναι σαν μια βομβαρδισμένη πόλη, δεν υπάρχουν ούτε λόγια, ούτε δικαιολογίες. Αυτοί οι λίγοι, που το μόνο που θέλουν είναι να σπάζουν ό,τι βρίσκεται μπροστά τους, πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά.
Τα ερωτήματα του δημοψηφίσματος
Δημήτρης Μαλακάσης
Π. ΦΑΛΗΡΟ
Μετεδόθη από τα τηλεοπτικά κανάλια ότι θα γίνει δημοψήφισμα. Για πρώτη φορά ύστερα από τριάντα χρόνια εξουσίας! Πάντως ακούγεται παρήγορο. Πρέπει όμως να γίνει με θέματα συνταγματικά, για τα οποία ζητείται η έγκριση του λαού. Και ιδού: 1) Είναι ορθό να εκλέγεται ένας βουλευτής περισσότερο από οκτώ χρόνια (άλλοι άξιοι περιμένουν, παραμερίζονται, εκλεγμένοι φθείρονται και διαφθείρονται); Ο Μοντεσκιέ δεν έλεγε ότι «πάσα εξουσία φέρεται εκ φύσεως προς κατάχρησιν»; 2) Είναι ορθό, σ’ εμάς, εδώ στην Ελλάδα, να εκλέγονται τριακόσιοι βουλευτές; Μα έτσι, δεν προλαβαίνουν ούτε να μιλήσουν. Επτά λεπτά, πέντε λεπτά. 3) Επιτρέπεται να μη συμμετέχουν στη θυσία του λαού που εκπροσωπούν; Κι εννοώ την οικονομική. 4) Να μην αναγράφεται στο Σύνταγμα το εκλογικό σύστημα ή δύο έστω για την εκλογή των βουλευτών; 5) Να μην προεκλέγονται από τα μέλη του κόμματος οι υποψήφιοι βουλευτές; 6) Οτι για βουλευτές και υπουργούς ο χρόνος παραγραφής των αδικημάτων τους είναι εκείνος που έχει διαγορευθεί για τους πολίτες; 7) Οτι και οι κεφαλές της Δικαιοσύνης εκλέγονται επίσης από το Υπουργικό Συμβούλιο; 9) Οτι οι υπουργοί θα είναι εξωκοινοβουλευτικοί; 10) Γύρω στις είκοσι χιλιάδες πολιτών έχουν το δικαίωμα να προτείνουν νόμο. 11) Ολες οι εξετάσεις στο Δημόσιο να είναι γραπτές και ο εξεταζόμενος να παίρνει αντίγραφο του γραπτού του. 12) Βουλευτής που διαγράφεται ή παραιτείται επιτρέπεται να προσχωρήσει σε άλλο κόμμα από τις μεθεπόμενες εκλογές; 13) Ο πρωθυπουργός και ο αρμόδιος υπουργός ορίζουν άπαξ του έτους το μέγιστον αμοιβής επαγγελματιών ελευθέρων για ορισμένες ενέργειες. Υπάρχουν ακόμη περί τα δέκα σημεία για ρύθμιση με σχεδόν ίδια σπουδαιότητα. Τέλος, αν πετύχει στην επανεκλογή του ο Πρωθυπουργός, θα τον ωφελήσουν και τα παραπάνω. Αν δεν πετύχει, θα μείνουν ως επιτυχία μόνον αυτά.
Δεν είναι ομοϊδεάτες του Μπρέιβικ
Δημήτρης Σωτηρόπουλος
Λάβαμε εκ μέρους του μπλογκ
http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/, με την υπογραφή του εκπροσώπου της ομάδας διαχείρισης Δημήτρη Σωτηρόπουλου, επιστολή στην οποία αποκρούονται τα επιχειρήματα του δημοσιεύματος των «ΝΕΩΝ» με τίτλο «Οι έλληνες ομοϊδεάτες του Μπρέιβικ» (στο φύλλο 30/31 Ιουλίου). Ο επιστολογράφος αναφέρει ότι το ιστολόγιο «Ελλάς-Ορθοδοξία» δεν είναι οργάνωση ή ομάδα, και δηλώνει ότι «πρόκειται για αισχρό ψέμα, αφού είμαστε μπλογκ με αρθρογραφία σχετικά με τα κοινωνικά, πολιτικά και εθνικά ζητήματα που απασχολούν τη χώρα, με ιδιαίτερη έμφανση σε θέματα Ορθοδοξίας. Ουδεμία σχέση έχουμε ούτε με τη “Χρυσή Αυγή” ούτε με κανένα άλλο κόμμα. Επίσης κάθε άλλο παρά “ομοειδεάτες του Μπρέιβικ” είμαστε, αφού από την πρώτη στιγμή καταδικάσαμε απερίφραστα τις ενέργειές του, συμπληρώντας κάποια στοιχεία που οι συνάδελφοί σας από το εξωτερικό παρέθεσαν αλλά εσείς όχι, όπως για παράδειγμα ο φιλοεβραϊσμός του δολοφόνου σε τέτοιο βαθμό ώστε οι Ισραηλινοί να τον χαρακτηρίζουν “ακροδεξιό σιωνιστή”. Επομένως γίνεται κατανοητό πως μας κατηγορείτε χωρίς κανένα στοιχείο».