Πίσω από τη βιτρίνα

Μπορεί η χώρα των 11 εκατομμυρίων, όπως πολύ εύστοχα ειπώθηκε, να νίκησε αυτή του σχεδόν 1,5 δισεκατομμυρίου κατοίκων, αλλά οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν και εργάζονται οι δικές μας κοπέλες σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες που βρέθηκαν στα μετάλλια και λίγο πιο κάτω στην κατάταξη είναι η μέρα με τη νύχτα.

Σε ένα ερασιτεχνικό (σε απολαβές και νοοτροπία) άθλημα, τα κορίτσια του Γιώργου Μορφέση επιδεικνύουν τρομερό επαγγελματισμό, γι’ αυτό και έχουν καθιερωθεί στις κορυφαίες θέσεις του παγκοσμίου στερεώματος στο πόλο, με θέση τουλάχιστον στην τετράδα κάθε μεγάλης διοργάνωσης την τελευταία τριετία. Μάλιστα έχουν δώσει το «παρών» στους τελικούς τόσο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (πέρυσι) όσο και του Παγκόσμιου (φέτος) με το μέλλον να διαγράφεται λαμπρό.

Επαναλαμβάνουμε όσον αφορά τις αθλητικές επιδόσεις, καθώς στην καθημερινότητα είναι λογικό τις κοπέλες να τις απασχολεί και το αύριο. Οταν τελειώσουν την ενασχόλησή τους με τον αθλητισμό και οι περισσότερες θα βρεθούν χωρίς ασφάλιση σε μια ηλικία των 35-36 ετών να ψάχνουν πλέον για κάποια δουλειά.

Από την 13άδα που συμμετείχε στη Σαγκάη, οι τέσσερις ήταν οι πιο τυχερές. Ο λόγος για τις Αντι Μελιδώνη, Κική Λιόση, Αντιγόνη Ρουμπέση και Γιούλη Λαρά που ως μέλη της εθνικής ομάδας που πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, φτάνοντας μέχρι και τον τελικό, πρόλαβαν και εξασφάλισαν τα προνόμια που είχε θεσπίσει η Πολιτεία, σε μια εποχή που δίνονταν απλόχερα, όχι μόνο (δικαιότατα) για μια τόσο υψηλή διάκριση, αλλά ακόμα και για νίκες σε σχολικά πρωταθλήματα.

Από το ζενίθ των προνομίων του 2004, φτάσαμε ουσιαστικά στη σχεδόν πλήρη κατάργησή τους, με αποτέλεσμα παίκτριες που έχουν όλες τις προϋποθέσεις, να έχουν πέσει πάνω στο πάγωμα των προσλήψεων στο Δημόσιο και να μη γνωρίζουν πλέον πότε και αν θα διοριστούν σε κάποιο Σώμα Ασφαλείας ή σε κάποια δημόσια υπηρεσία.

Σε αυτή την κατηγορία, για παράδειγμα, από την παρούσα σύνθεση της εθνικής ομάδας ανήκουν οι Σταυρούλα Αντωνάκου, Αλκηστη Αβραμίδου, Φιλιώ Μανωλιουδάκη και Ηλέκτρα Ψούνη, οι οποίες έχουν κατοχυρώσει βάσει των επιτυχιών της ομάδας το δικαίωμα πρόσληψης, αλλά είναι άγνωστο πότε θα το εξαργυρώσουν.

Ενα άλλο σοβαρό πρόβλημα αντιμετωπίζουν τα κορίτσια που έχουν ήδη προσληφθεί σε κάποια υπηρεσία, όπου αναγκάζονται να επιστρέφουν τα χρήματα που κέρδισαν από τις διακρίσεις μέσω αδειών για είναι συνεπείς στις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις.

Και μιλάμε για αθλήτριες, μερικές εκ των οποίων έχουν να λαμβάνουν μισθούν 5-7 μηνών από τους συλλόγους τους, ενώ πέρασαν τον χειμώνα ακόμα και με δανεικά ή κοιμόντουσαν με τα ρούχα (!) για να αντιμετωπίσουν την απουσία θέρμανσης στα διαμερίσματά τους, αφού οι ομάδες άφηναν απλήρωτα κοινόχρηστα και λογαριασμούς.