ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Γοργόνες και μάγκες

«Γοργόνες», «Νηρηίδες» και «νεράιδες» – δεν έλειψαν οι εκ Μυθολογίας παρομοιώσεις για τα κορίτσια της Εθνικής Πόλο. Δεν έλειψαν και άλλα αγαπημένα κλισέ της αθλητικής, και όχι μόνο, δημοσιογραφίας. Αυτά για την «ελληνική ψυχή», το άλλο το περίφημο «o Ελληνας έχει τη νίκη στο DNA του» που είχε πρωτοειπωθεί από πρωταθλήτρια, η οποία αργότερα βρέθηκε να έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών, και άλλα πολλά που αποδίδουν τη νίκη σε μια μεταφυσική συλλογική ικανότητα εκεί που τα κάνουμε όλα μπάχαλο κάτι να πηγαίνει καλά και να είμαστε όλοι άξιοι συγχαρητηρίων. Λες και μπήκαμε μαζί με τα κορίτσια στις πισίνες, λες και διανύσαμε τα πολλά χιλιόμετρα και κάναμε τη σκληρή προπόνησή τους, λες και είμαστε εμείς εκείνοι που βρίσκουμε κλειστά κολυμβητήρια, ψάχνουμε κάθε μήνα να βρούμε λεφτά ακόμη και για οδοιπορικά, λες και είμαστε εμείς που μένουμε απλήρωτοι, αλλά συνεχίζουμε επειδή το αγαπάμε πολύ να παλεύουμε ομαδικά – και στην προκειμένη περίπτωση να επιτυγχάνουμε κάτι άνευ προηγουμένου.

Δεν έχει πλάκα αυτή η κοινωνία η οποία – όπως βλέπουμε ακόμα πιο έντονα τις τελευταίες ημέρες – δεν φημίζεται καθόλου, μα καθόλου για το ομαδικό πνεύμα της, να διαπρέπει συχνά σε ομαδικά αθλήματα; Και δεν είναι ακόμα πιο σουρεαλιστικό όταν οι αθλητές που ξεχωρίζουν επιστρέφουν και γεμάτοι γενναιοδωρία μάς αφιερώνουν μετάλλια και διακρίσεις, για τα οποία δεν κάναμε τίποτα – ως οργανωμένη Πολιτεία τουλάχιστον – εμείς να κορδωνόμαστε και να δεχόμαστε να μοιραστούμε τις δάφνες; Νέες γυναίκες, αισιόδοξες, αγωνίστριες, γεμάτες αυτοπεποίθηση και πρόθυμες για σκληρή δουλειά: αυτή είναι η Εθνική Πόλο Γυναικών και μόνο στον εαυτό τους και στους λίγους ανθρώπους που έχουν γύρω τους ας απονείμουν τα εύσημα. Διότι αν το ρίξουμε πάλι στην «ελληνική ψυχή», θα πρέπει να αναρωτηθούμε πού βρίσκεται αυτό το συλλογικό animus όταν η διαφθορά τρέχει από τα μπατζάκια μας, όταν τα νοσοκομεία δυσλειτουργούν, όταν η φοροδιαφυγή θεριεύει, όταν οι κοινωνικές τάξεις στρέφονται η μία εναντίον της άλλης, όταν, όταν…

Κορίτσια, συγχαρητήρια και ευχαριστούμε πολύ για την αφιέρωση. Καλύτερα όμως να παραδεχθούμε ότι δεν την αξίζουμε. Γιατί τότε θα μείνουμε και πάλι άπραγοι στη θάλασσα της αναξιοκρατίας στην οποία κολυμπάμε και θα ελπίζουμε σε μια άλλη διάκριση, που θα έρθει πάλι από τις προσωπικές προσπάθειες κάποιων αποφασισμένων και ικανών, για να αισθανθούμε ότι ανήκουμε σε έναν περιούσιο λαό με ξεχωριστή ψυχή αποφεύγοντας και πάλι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας…