ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Για μια εντολή

Δεν ήμουν κι εγώ εκεί. Θα μπορούσα να είμαι όμως. Οπως και εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Πριν από λίγες ημέρες. Οκτώ παρά είκοσι το πρωί. Συμβολή Μπουμπουλίνας και Τοσίτσα. Μία υπάλληλος του υπουργείου Πολιτισμού βαδίζει υποψιασμένη μεν, ανυπεράσπιστη δε, για να πιάσει δουλειά στο πρωτόκολλο. Ενας άνδρας – Ελλην παρακαλώ, για να μην αρχίσουν τα ξενοφοβικά – της επιτίθεται για να της πάρει την τσάντα. Τη ρίχνει κάτω. Οταν εκείνη συνέρχεται διαπιστώνει πως το χέρι της είναι γεμάτο μώλωπες. Λίγο αργότερα το πόδι της την πονάει υπερβολικά.

Η προληπτική μεταφορά της στο νοσοκομείο καταλήγει σε άμεση χειρουργική επέμβαση, καθώς έχει σπάσει το ισχίο της. «Τυχερή», αποφαίνεται μια συνάδελφός της. «Επεσε με το πλάι. Αν είχε πέσει προς τα πίσω, θα είχε μείνει στον τόπο». Οπως πριν από λίγα χρόνια μια άλλη άτυχη, η αρχαιολόγος Ηώς Ζερβουδάκη. Μια σκηνή από αυτές που συμβαίνουν καθημερινά κάτω από την Ομόνοια, θα πείτε.

Μια καθημερινή σκηνή από αυτές που συμβαίνουν δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, θα σας πω. Μια ανάσα από την πόρτα του υπουργείου Πολιτισμού, όπου αστυνομικές δυνάμεις κάθονται άπραγες καθώς δεν έχουν εντολή να καθαρίσουν το τοπίο. Και ως απλοί παρατηρητές οι αστυνομικοί παρακολουθούν εμπόρους και χρήστες ναρκωτικών να συναλλάσσονται, αποκαμωμένους ναρκομανείς να κοιμούνται στα σκαλιά της εισόδου του μεγαλύτερου μουσείου της χώρας και να αφήνουν πίσω τους το πρωί δεκάδες σακουλάκια από κρουασάν και ματωμένες σερβιέτες. Και όλα αυτά, για μια εντολή. Πολιτισμού και Τουρισμού γωνία.