Το ταξί, το πηλοφόρι, το ξυστρί (κυρίως αυτό)

Η δουλειά μπορεί να κάνει τους άντρες, που έγραφε και ο ποιητής Λευτέρης Παπαδόπουλος στο γνωστό άσμα, αλλά στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και των (απίστευτων) δειγμάτων της κίτρινης φυλής των ιδιοκτητών ταξί, μόνον ένα ξυστρί μας σώνει. Κι εμάς και τον τουρισμό μας, το μόνο παραγωγικό που μας έμεινε (πλην του – μη παραγωγικού – ξυσίματος κάποιων συντεχνιών).

Κάποτε λέγανε πως ο εκ-πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το πώς φέρεται στα παιδιά και τους ηλικιωμένους της. Τώρα θα λέμε πως φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους τουρίστες της.

Οταν κάποιοι με συντεχνιακά κολλήματα και μάλλον φονικές τάσεις πετροβολούν τα πούλμαν που… τολμάνε να τους μεταφέρουν, ρίχνουν βρωμερά σκουπίδια και κάδους στο διάβα τους και – το χειρότερο! – χύνουν τενεκέδες λάδι σε ανηφόρες και κατηφόρες για να ντεραπάρουν τα ίδια πούλμαν (εδώ κολλάει το ξυστρί), αυτό δείχνει τον εκ-πολιτισμό μιας ξεδιάντροπης και ντροπιασμένης συνάμα χώρας, ενός εγκληματικά άπραγου κράτους και μιας αχαλίνωτης και προκλητικότατης συντεχνιακής φάρας – που δεν περιλαμβάνει στην παρούσα φάση τους οδηγούς ταξί, αλλά κάποιους μαντράδες – ιδιοκτήτες που εγκληματούν για να μη χάσουν τα δήθεν κεκτημένα τους.

Αυτό δεν είναι «χύνω λάδια» – στην ταξίστικη καθομιλουμένη. Είναι «χάνω λάδια». Και πολλάαααααα!

Φοίβη