Βρέθηκα πριν από λίγες ημέρες με παιδικούς φίλους και κάποια στιγμή αρχίσαμε να συζητάμε για τις διαδρομές που κάναμε κάποτε ποδαράτοι και εκπλαγήκαμε. Οι αποστάσεις φαντάζουν στην Αθήνα πολύ μεγαλύτερες από την πραγματικότητα εξαιτίας της πυκνής κυκλοφορίας στην οποία κολλούν τα αυτοκίνητα και προκαλούνται καθυστερήσεις. Στην ουσία όμως θα μπορούσαμε να χρησιμοποιούμε συχνότερα τα πόδια μας, τα οποία μπήκαν σε αχρησία εξαιτίας του Ι.Χ.
Τα παλικάρια της Κλεφτουριάς το 1821 πήγαιναν καβάλα στην εκκλησιά και καβάλα προσκυνούσαν, τώρα πηγαίνουμε εμείς καβάλα σε δεκάδες – ενίοτε κι εκατοντάδες – ίππους, ακόμη και στο κοντινό περίπτερο της γειτονιάς. Δεν πρόκειται μόνο για απλή εκτίμηση, καθώς η τεμπελιά μας επιβεβαιώνεται και με επίσημα σταστιστικά στοιχεία. Συγκεκριμένα, οι Ελληνες χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητό μας για σύντομες μετακινήσεις μερικών εκατοντάδων μέτρων πολύ συχνότερα από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους (9 φορές την εβδομάδα εμείς, 4 φορές οι κάτοικοι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών).
Το ωραίο είναι ότι αρκετοί από τους εποχούμενους συμπολίτες μας προτιμούν το Ι.Χ. από την πεζοπορία μερικών εκατοντάδων μέτρων, όταν την ίδια στιγμή χύνουν ποταμούς ιδρώτα στους διαδρόμους των γυμναστηρίων. Και να πει κανείς ότι γλιτώνουν με το αυτοκίνητο χρόνο; Ούτε αυτό συμβαίνει εξαιτίας του χρόνιου κυκλοφοριακού εμφράγματος στις μεγαλύτερες ελληνικές πόλεις. Μάλιστα το πρόβλημα με την κυκλοφορία ειδικά στην Αθήνα επιτείνεται από τα τουλάχιστον 100.000 αυτοκίνητα που σταθμεύουν σε καθημερινή βάση στο κέντρο, ενώ υπολογίζεται ότι περίπου το ένα τρίτο παρκάρει παράνομα.
Δεν στέκει επίσης ως δικαιολογία η επιεικώς μέτρια εξυπηρέτηση, που προσφέρουν ορισμένα μέσα μαζικών συγκοινωνιών, καθώς αναφερόμαστε αποκλειστικά σε αποστάσεις που μπορεί να τις καλύψει εύκολα ένας υγιής άνθρωπος με τα πόδια. Για να μην αναφερθούμε στα οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη, που είναι αυτονόητα.