Προετοιμαζόταν εννέα χρόνια για τις επιθέσεις

Εδώ και εννέα χρόνια ο Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ προετοιμαζόταν για τις επιθέσεις του. Η πληροφορία αυτή περιέχεται στο 1.500 σελίδων «μανιφέστο» του που ανάρτησε ο ίδιος στο Διαδίκτυο λίγο πριν από την έκρηξη στο Οσλο και αποσπάσματα του οποίου είχε «κοπιάρει» από τα κείμενα του «Unabomber» Τεντ Καζίνσκι. Από το ίδιο κείμενο προκύπτει ότι ήταν αποφασισμένος να προκαλέσει τη μεγαλύτερη δυνατή τραγωδία: «Από τη στιγμή που αποφασίζεις να χτυπήσεις, είναι καλύτερα να σκοτώσεις πάρα πολλούς παρά αρκετούς, διαφορετικά κινδυνεύεις να περιορίσεις τον επιθυμητό ιδεολογικό αντίκτυπο του χτυπήματος», έγραφε. Αυτό το αξίωμα επιχείρησε να κάνει πράξη χρησιμοποιώντας, μεταξύ άλλων, στο νησάκι Ουτόγια ειδικές σφαίρες που εκρήγνυνται μετά την είσοδό τους στο σώμα, προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο τη μέγιστη δυνατή βλάβη.

Είναι βέβαιο ότι η περίπτωση του Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ θα προβληματίσει ιδιαίτερα τους ειδικούς της ψυχιατρικής επιστήμης. Σύμφωνα με τον δικηγόρο του, στους αστυνομικούς παραδέχθηκε ότι οι πράξεις του είναι «φρικτές», τις οποίες παράλληλα χαρακτήρισε «απαραίτητες». Από το προσωπικό του ημερολόγιο, το οποίο αποτελεί τμήμα του μανιφέστου του, προκύπτει ότι είχε ετοιμάσει τη βομβιστική επίθεση στο Οσλο και την ένοπλη επίθεση στο Ουτόγια με κάθε λεπτομέρεια. Οι μάρτυρες αναφέρουν ότι ήταν απολύτως ψύχραιμος και σοβαρός στην αρχή. Οσο περισσότερο σκότωνε τόσο περισσότερο γελούσε. Ο 32χρονος δράστης δεν είχε πρόθεση να διαφύγει τη σύλληψη μετά το μακελειό στο Ουτόγια. Στους αστυνομικούς που τον ανέκριναν χθες φέρεται επίσης να δήλωσε ότι ο σκοπός του ήταν να φέρει την επανάσταση στη νορβηγική κοινωνία. Το είδος της επανάστασης που είχε στο μυαλό του προκύπτει από το μανιφέστο του. «Γύρω στο 2000 κατάλαβα ότι ο δημοκρατικός αγώνας εναντίον της ισλαμοποίησης της Ευρώπης είχε χαθεί. Σαράντα χρόνια διαλόγου με τους μαρξιστές και τους θιασώτες της πολυπολιτισμικότητας κατέληξε σε καταστροφή. Σε 50, 70 χρόνια εμείς οι Ευρωπαίοι θα είμαστε μειονότητα. Αμέσως μόλις το κατάλαβα αυτό, αποφάσισα να αναζητήσω διαφορετικές μορφές αντίστασης».

Η αντίστροφή μέτρηση για την τραγωδία άρχισε το φθινόπωρο του 2009. Κανένας από το περιβάλλον του Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ δεν γνώριζε το σχέδιό του. Οι υποθέσεις για τους λόγους που τον οδήγησαν ένοπλο στο νησάκι Ουτόγια ξεπερνούν το ιδεολογικό του παραλήρημα. Μιλώντας στη νορβηγική τηλεόραση, ένας φίλος του ανέφερε ότι ο Αντερς είχε μια πολύ δύσκολη παιδική ηλικία κυρίως εξαιτίας της απουσίας του πατέρα του. Ο Αντερς περιγράφεται ως ένας εσωστρεφής έφηβος με λιγοστούς φίλους. Μεγάλωσε σε μια πλούσια συνοικία στο Δυτικό Οσλο ζώντας σε ένα άνετο διαμέρισμα με τη μητέρα του. Και οι δυο του γονείς ήταν ψηφοφόροι του Εργατικού Κόμματος. Στα 15 του έγινε μέλος της προτεσταντικής εκκλησίας, την οποία εγκατέλειψε λίγα χρόνια αργότερα επειδή «ιερείς με τζιν διαδηλώνουν για την Παλαιστίνη και οι εκκλησίες μοιάζουν με μίνιμαλ εμπορικά κέντρα». Η Ακρα Δεξιά κάλυψε στη συνέχεια την ανάγκη του Αντερς «να ανήκει κάπου», όπως δήλωσε εκείνος ο παλιός του φίλος. Στα είκοσί του χρόνια, ο Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ έγινε μέλος του Προοδευτικού Κόμματος – του μεγαλύτερου πολιτικού σχηματισμού της Ακρας Δεξιάς στη Νορβηγία.

Αλλά ούτε εκεί βρήκε το καταφύγιο που έψαχνε.

Η σχέση του με το Προοδευτικό Κόμμα έλαβε τέλος το 2007. Οι απόψεις του έγιναν ακόμη πιο ακραίες και ο ίδιος άρχισε να θεωρεί τον εαυτό του «νέο Ναΐτη» που θα άρχιζε «σταυροφορία για τη σωτηρία της Ευρώπης από την απειλή του Ισλάμ». Η εντύπωση που είχε αποκομίσει ένας πολιτικός, ο Γιόεραν Κάλμιρ, όταν είχε γνωρίσει τον Μπρέιβικ το 2002 ήταν ενός «ήσυχου ανθρώπου χωρίς ιδιαίτερες πολιτικές πεποιθήσεις». Την ίδια εντύπωση είχαν σχεδόν όλοι όσοι γνώριζαν τον Μπρέιβικ στον κοινωνικό του περίγυρο αλλά και το οικογενειακό του περιβάλλον – μέχρι το περασμένο Σάββατο. Ο πατέρας του δήλωσε σε νορβηγική εφημερίδα ότι βρίσκεται σε κατάσταση σοκ μόλις έμαθε από το Διαδίκτυο την ταυτότητα του δράστη του μακελειού. Με τον γιο του είχε χάσει κάθε επαφή από το 1995. Ο Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ γράφει και για τους γονείς του στο μανιφέστο του. Ο διπλωμάτης πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε μετά τη γέννηση του Αντερς, ενώ η μητέρα του παντρεύτηκε έναν στρατιωτικό. «Δεν του άρεσε πολύ η περίοδος γκραφίτι που πέρασα μεταξύ των 13 και 16 ετών», γράφει για τον πατέρα του.