Η συναισθηματική εξάρτηση από τον/την σύντροφο

Πρόσφατα βίωσα μια σχέση η οποία μου δημιουργούσε απίστευτο άγχος, ένα συνεχές κόμπο στο στομάχι, ανασφάλεια και πλήρη έλλειψη ευτυχίας. Ήμουν αφηρημένη, πανικοβλημένη, σε αδιέξοδο. Είμαι 25 ετών, το μεσαίο παιδί και ζω ακόμη με τους γονείς μου. Πάντα καταλήγω να εξαρτώμαι από το σύντροφό μου και αυτό με εξαντλεί και τερματίζω τις σχέσεις μου. Όταν δεν είμαι σε σχέση, είμαι πιο αυτόνομη και δυναμική.

Η βασική σας σύγκρουση μοιάζει να να βρίσκεται ανάμεσα στην ανάγκη σας για εξάρτηση και την ανάγκη σας για αυτονομία. Επειδή το ζήτημα αυτό δεν έχει επιλυθεί μέσα σας επαρκώς, σας στοιχειώνει και σας οδηγεί σε συναισθήματα άγχους, φόβου και σε ψυχοσωματικές εκδηλώσεις.

Οι ρίζες της εξάρτησης εντοπίζονται συχνά σε στάσεις υπερπροστατευτικές των γονέων που τροφοδοτούν εξαρτήσεις, στη θέση και τον ρόλο του παιδιού στην οικογένεια, αλλά και στον χαρακτήρα του παιδιού (π.χ. άβουλο, ατίθασο).

Έχετε τάσεις φυγής και αυτό σας δίνει την ψευδαίσθηση ότι διασφαλίζετε την αυτονομία σας. Δεν πρόκειται παρά για μια τακτική προσωρινά ανακουφιστική, που σας οδηγεί στο να μην εμπλέκεστε τελικά με το άλλο φύλο. Φεύγετε για να μην ρισκάρετε, ίσως φοβάστε ότι θα συνυπάρξετε με έναν σύντροφο ο οποίος δεν θα σας προστατεύει τόσο όσο οι γονείς σας και αυτό σας κάνει να νιώθετε ανήμπορη.

Η αληθινή ανεξαρτησία δεν έρχεται όταν είμαστε μόνοι, αλλά όταν την επιζητούμε μέσα από μια σχέση, όπου παίρνουμε και δίνουμε, όπου νιώθουμε κατά βάση ασφαλείς και όπου διεκδικούμε τον χώρο μας όποτε αυτό μας είναι απαραίτητο.

Η Μυρσίνη Κωστοπούλου είναι διδάκτωρ Κλινικής Ψυχολογίας–ψυχοθεραπεύτρια, email myrsi@hol.gr