Το μήλο δεν έπεσε κάτω από τη μηλιά

Ερικα και Μόλι. Δύο γυναίκες με εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών και τη σεξουαλική συμπεριφορά. Η πρώτη, ορκισμένη φεμινίστρια, υπέρμαχος της ελευθερίας στο σεξ και του ανοιχτού γάμου – απόψεις τις οποίες διατυπώνει από τις σελίδες των βιβλίων της από τη δεκαετία του ’70. Η δεύτερη, αφοσιωμένη σύζυγος, μητέρα τριών παιδιών και επίσης συγγραφέας. Εχει επιλέξει ωστόσο να εργάζεται λίγες ώρες, διότι ως πιο σημαντική δουλειά λογαριάζει τη φροντίδα των παιδιών της. Είναι η 69χρονη Ερικα Γιονγκ, η διάσημη αμερικανίδα συγγραφέας του «Φόβου της πτήσης» που έχει πουλήσει από το 1972 δύο εκατομμύρια αντίτυπα. Και η 32χρονη κόρη της. Είναι προφανές πως στην περίπτωσή τους το μήλο δεν έπεσε κάτω από τη μηλιά.

«Το σύνθημα της γενιάς μου ήταν ελευθερία. Το σύνθημα της γενιάς της κόρης μου φαίνεται πως είναι έλεγχος» δήλωσε η Ερικα σε πρόσφατη συνέντευξή της στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» φανερά απογοητευμένη. Βλέποντας την κόρη της και τόσες άλλες γυναίκες σήμερα να θέτουν ως προτεραιότητα τον γάμο, διαπιστώνει πως οι μάχες για τη χειραφέτηση της γυναίκας και τη σεξουαλική της απελευθέρωση δεν καρποφόρησαν.

Για τη Μόλι, καρπός του έρωτα της Ερικα με τον τρίτο σύζυγό της Τζόναθαν Φαστ, με τον οποίο όμως επίσης χώρισε όταν η κόρη τους έγινε 4 ετών, οι εμπειρίες της μητέρας της την οδήγησαν σε άλλου είδους συμπεράσματα. «Αν και παντρεύτηκα αρκετά νέα – στα 25 – γνωρίζω αρκετά καλά τι κυκλοφορεί εκεί έξω» γράφει στα απομνημονεύματά της. Το βασικό μάθημα που πήρε τα χρόνια μετά το διαζύγιο παρακολουθώντας την ενεργό ερωτική ζωή της μητέρας της με τους συντρόφους να διαδέχονται ο ένας τον άλλο ήταν να αποφεύγει τους άνδρες που «έχουν περισσότερες από μία προσωπικότητες ή υποβάλλονται συχνά σε θεραπεία με ηλεκτροσόκ».

Οι απόψεις μητέρας και κόρης δεν συγκλίνουν πουθενά. Η Μόλι επανέρχεται στο θέμα μέσα από ένα δημοσίευμα υπό τον τίτλο «Εκαναν εκείνοι σεξ, οπότε δεν χρειαζόταν να κάνω κι εγώ». Από την πλευρά της η Ερικα διαπιστώνει ένα τεράστιο χάσμα γενεών – αυτήν τη φορά όμως ο συντηρητισμός συνοδεύει τους νέους. «Οι μεγαλύτερες γυναίκες ήταν πιο τολμηρές» υποστηρίζει. Κάτι το οποίο η Μόλι αποδέχεται εν μέρει. Καθώς όμως δεν χάνει την ευκαιρία για καυστικά σχόλια, προσθέτει πως οι «άνθρωποι που αρέσκονται να γράφουν για το σεξ είναι συνήθως εκείνοι με τους οποίους δεν θα ήθελες να συνευρεθείς ούτε σ’ ένα εκατομμύριο χρόνια, τους 70 και άνω».

Η Ερικα επιμένει πως αυτό που διαχωρίζει τις δύο γενιές είναι το πάθος: τότε ήταν άσβεστο, σήμερα υπό μηχανική υποστήριξη. Η Μόλι τοποθετεί το χάσμα μεταξύ τους σε εντελώς διαφορετική βάση. Γυναίκες όπως η μητέρα της, επισημαίνει, γαλουχήθηκαν σε μια εποχή που ο έρωτας ήταν ταμπού και συνυφασμένος αποκλειστικά με τον γάμο. Αντίθετα, εκείνη μεγάλωσε σε μια εποχή που το σεξ είχε καταντήσει εμμονή, «με τραγουδίστριες τύπου Μπρίτνεϊ Σπίαρς να χορεύουν φορώντας το μπικίνι τους και να αναπολούν την παρθενιά τους» όπως χαρακτηριστικά λέει στην «Γκάρντιαν». Κάθε γενιά αντέδρασε στις περιστάσεις και τάχθηκε ενάντια στα ήθη της προηγουμένης. Κάτι ανάλογο είχε γράψει και η Ερικα το 1994, στο βιβλίο της «Ο φόβος των 50»: «Οι επαναστατικές γενιές ακολουθούν τις φιλήσυχες. Αυτές με τη σειρά τους τις επαναστατικές, και ο κόσμος συνεχίζεται όπως συνέβαινε πάντα». Ισως είναι από τις σπάνιες φορές που καταλήγουν σ’ έναν κοινό παρονομαστή.