Οταν η Μίλαν αγάπησε τον Πάολο

Σε ηλικία 41 ετών (ο Μαλντίνι γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου του 1968) και ύστερα από μια εντός έδρας ήττα της Μίλαν από τη Ρόμα, ο αρχηγός αποσύρθηκε από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ύστερα από 24 «γεμάτα» χρόνια καριέρας. Κάποιοι, οι φανατικοί της Μίλαν, δεν δίστασαν να αποδοκιμάσουν τον Μαλντίνι σε μια αντιπαράθεση που άρχισε παλαιότερα και συνεχίστηκε με κάποια διαλείμματα. Βλέπετε, οι παλιές αγάπες δεν πάνε πάντα στον Παράδεισο. Ωστόσο, οι περισσότεροι, με ένα συγκινητικό «standing ovation» αποθέωσαν τον «μίστερ 3» της ομάδας τους.

Ο Μαλντίνι είναι μια ιστορία ολόκληρη για τη Μίλαν. Για την ακρίβεια, η Μίλαν θυμίζει οικογενειακή υπόθεση. Η φαμίλια Μαλντίνι και η Μίλαν! Ο Πάολο διέψευσε στα μάτια πολλών τις θεωρίες για τον γιο που δεν μπορεί επ’ ουδενί να ξεπεράσει τον πατέρα. Κι όμως! Ο Τσέζαρε Μαλντίνι μάλλον είναι υποδεέστερος σε επιτεύγματα καριέρας από τον Πάολο. Ο νεώτερος Μαλντίνι κατέκτησε πέντε Τσάμπιονς Λιγκ, 5 ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, 3 Διηπειρωτικά Κύπελλα και επτά πρωταθλήματα Ιταλίας, έχοντας αγωνιστεί 901 φορές με τη φανέλα της Μίλαν και 126 με την Εθνική της πατρίδας του! Οταν του ζητούν να κάνει σύγκριση με τον μπαμπά, το αποφεύγει και λέει πως δεν τον θυμάται πολύ ως παίκτη ούτε πήρε κάτι ιδιαίτερο απ’ αυτόν στις μικρές ομάδες της Μίλαν. «Εμαθα όμως να είμαι σωστός άνθρωπος και να βλέπω το ποδόσφαιρο με καλή νοοτροπία», εξηγεί. Ισως αυτή η νοοτροπία, η θετική αύρα και η σκέψη, βοήθησαν τον άσο να σταθεί με συνέπεια στην πρώτη γραμμή πάνω από 20 χρόνια! Ο χρόνος του φέρθηκε υπέροχα και ελάχιστα τον άγγιξε, ενώ κι αυτές οι λίγες ρυτίδες πρόσθεσαν γοητεία στον μακρυμάλλη ποδοσφαιριστή. Πρότυπο για τους περισσότερους, τόσο για τον τρόπο που χειρίστηκε τα προσωπικά του όσο και για τη θητεία του στα γήπεδα. «Αν όταν ήμουν μικρός έγραφα την ιστορία μου, θα την είχα γράψει όπως μου συνέβησαν τα πράγματα», είπε κάποτε, όταν έφτασε στην απόφαση να αποχωρήσει από την Εθνική. Στα 34-35 του και χωρίς να αγωνιστεί στο θριαμβευτικό Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας! Η απουσία τίτλων με τη Σκουάντρα Ατζούρα πάντα τον πονούσε.

Αδύναμος αλλά όχι ξερακιανός, γρήγορος αλλά σε καμιά περίπτωση… Ferrari, ο Μαλντίνι έβρισκε νέες προκλήσεις στη ζωή. «Ολα όσα έρχονται είναι τόσο δελεαστικά και τα γλυκά χρόνια δεν είναι αυτά που έφυγαν», έλεγε. Φρόντιζε να βλέπει τη θετική πλευρά μιας κατάστασης. Μόνον όταν ο πατέρας του βρέθηκε σε καίριο πόστο στην εθνική ομάδα, μόνο όταν τον είχε προπονητή σε υψηλό επίπεδο, ένιωσε ελαφρώς άβολα: «Και να μην ήθελα, αντιπροσώπευα για την ομάδα έναν συνδετικό κρίκο με την τεχνική ηγεσία. Ισως ήμουν ο μόνος που μπορούσε να εξασφαλίσει μια ημέρα ρεπό στους συμπαίκτες μου», τόνιζε για τα χρόνια της συμβίωσης με τον πρεσβύτερο Μαλντίνι στην εθνική.

Κάθε ιστορία βέβαια έχει πολλές πλευρές: όπως αυτή που τον ήθελε οπαδό της Γιούβε προτού ενταχθεί στις ακαδημίες της Μίλαν σε ηλικία 10 ετών. Ή την άλλη, που υποστηρίζει πως μολονότι δεξιοπόδαρος, έκανε θαυμαστή καριέρα σε θέση αριστερού μπακ γιατί έμαθε να παίζει «ένα δύο» με τον τοίχο με το αριστερό πόδι!

Ο Μαλντίνι όταν αποχώρησε είδε τη διοίκηση της Μίλαν (Μπερλουσκόνι και Σία) να αποσύρει τη φανέλα με το 3 και να υποστηρίζει πως θα δοθεί ξανά μόνο στον πρωτότοκο γιο του Πάολο, τον Κριστιάν, παίκτη των μικρών ομάδων του συλλόγου!

Υπομονή. Ποιος ξέρει το μέλλον; Η ζωή άλλωστε κύκλους κάνει και η δυναστεία Μαλντίνι μπορεί να έχει συνέχεια…