Μια αφιερωμένη «Προσευχή»

«Ηρθε και η Λία;», ρωτούσε ένα κορίτσι τη φίλη του. «Ναι, γιατί ήθελε να έρθει ο μπαμπάς της και για να μην είναι μόνος του τον συνόδεψε». Οπως σας το λέω. Μέχρι να φτάσω στη θέση μου, συνάντησα τρία παιδάκια (από διαφορετικές οικογένειες) που πήγαιναν στην πρώτη τους συναυλία. Ροκ σε οικογενειακή συσκευασία. Αν καθόμασταν λίγο ακόμη θα ψήναμε και μπάρμπεκιου και οι Bon Jovi θα έφερναν κρύες μπίρες από το ψυγείο. Τhe american way. Την ώρα της ατέλειωτης αναμονής στο πάρκινγκ της εξόδου δεν θα ήταν άσχημη ιδέα.

Είναι μια μπάντα που οι ίδιοι «εννοούν» τα τραγούδια τους πάντα σε σχέση με το κοινό τους.

Ο Τζον, κάπου εκεί προς το τέλος, απευθύνεται στον κόσμο (άλλωστε και ο Μπρους, ο συντοπίτης του, θα το έκανε). Είναι πολύ δύσκολη η εποχή για την Ελλάδα, με την οικονομική κρίση και οι σκέψεις του – είπε – είναι στη νέα γενιά που μεγαλώνει με την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα για το μέλλον. Και μας αφιέρωσε το «Livin’ on a prayer» που το είπε και πολύ ωραία, σαν να ήταν σπέσιαλ η αφιέρωση για την Ελλάδα.

Τον έχει τον τρόπο του ο Τζον. Είναι κινητικός και πολύ εκφραστικός πάνω στη σκηνή, όμως ούτε σέξι το παίζει ούτε ανήσυχο νιάτο, όπως κάνουν πολλοί του ροκ και είναι για γέλια (ή για κλάματα, ανάλογα με τη διάθεση της ημέρας).

Εριξε και την ελληνική σημαία στους ώμους. Λίγο μετά, αφού είπε το «Bad medicine» και αφού κόλλησε σε αυτό μέσα το «Pretty woman» του Ρόι Ορμπισον (με συγκίνησε εδώ) και λίγο ροκαμπιλάτο «Shout», περπάτησε πάνω στον διάδρομο – είχε και την κιθάρα του μαζί – και πήγε και είπε το «Bed of roses», που είναι και μπαλάντα, δίπλα στον κόσμο. «Κόπηκαν» τα πόδια τους εκεί. Κάποιοι του πέταξαν και τριαντάφυλλα και έκανε και λίγο πίστα αυτό. Μετά φώναξε και τον Ρίτσι (Σαμπόρα) κοντά του, πολύ Bon Jovi στιγμή.

Από αυτό το σημείο η συναυλία κανονικά απογειώθηκε. Αν και από την αρχή, από το «Raise your hands», το ΟΑΚΑ έμοιαζε «σπαρμένο» όλο με χέρια ψηλά. Στο «It’s my life» οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν του τύπου «μόλις μάθαμε τα νέα – η Γερμανία χρεοκόπησε και μας ζητάει δανεικά». Πάρτι κανονικό.

Εφέ πολλά και τρομερά δεν είχαμε (μετά το διαστημόπλοιο των U2, πολύ συνετά οι άλλοι συνάδελφοί τους στρέφονται σε πιο γήινα χρώματα) αλλά η γιγαντοοθόνη, υψηλής ευκρίνειας, δεν έχανε καθόλου το γκρουπ, έκανε συνεχώς κοντινά στους πρωταγωνιστές και στο αστραφτερό χαμόγελο του Τζον – μπορεί να έχει και τα πιο λευκά δόντια στο ροκ. Σε ωραία αντίθεση με την total black εμφάνισή του.

Ενα λάιβ δεν είναι μόνο η σκηνή, είναι και όλα τα άλλα. Και σε αυτό έχω να παρατηρήσω ότι μια δύσκολη μέρα χωρίς ταξί και με μεγάλη ζέστη δούλεψαν σωστά τα πράγματα. Παντού, μέσα κι έξω από το στάδιο υπήρχαν άνθρωποι που καθοδηγούσαν τον κόσμο (δεν προλάβαινες να ρωτήσεις, εξυπηρετούσαν πολύ ευγενικά). Οι κερκίδες που δεν «έβλεπαν» σκηνή είχαν καλυφθεί και δεν πουλήθηκαν σε αυτές εισιτήρια, ενώ στη γεμάτη αρένα η πρόσβαση για τους ξεχωριστούς χώρους γινόταν πολύ εύκολα. Κολλήσαμε μόνο στην αποχώρηση, από το πάρκινγκ στον δρόμο – πρόβλημα στο οποίο μάλλον πρέπει να βρει λύση το στάδιο.

M.M.