Ο χασάπης του Βούκοβαρ

Βούκοβαρ, Κροατία, Νοέμβριος του 1991. Επειτα από τρίμηνη πολιορκία, τα σερβικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την πόλη και εκτελούν 264 ανθρώπους που έχουν καταφύγει στο νοσοκομείο – αφού πρώτα τους βασανίσουν. Είναι μόνο μία από τις σφαγές με τις οποίες βαρύνεται ο Γκόραν Χάτζιτς. «Αν ρωτάς εμένα, δεν θα τον δίκαζα, θα τον έκοβα κομματάκια», έλεγε χθες, αντιδρώντας στην είδηση της σύλληψής του, ένας 83χρονος κροάτης κάτοικος της πόλης, ο Γιόσιπ Κόλονιτς. «Ούτε πολυξέρω ούτε με πολυνοιάζει ποιος είναι ο Χάτζιτς. Το μόνο που ξέρω είναι πως θα πάει φυλακή γιατί έκανε κάποια πράγματα που δεν έπρεπε να είχε κάνει», δήλωνε από την πλευρά της η Aνια Μλαντένοβιτς, σέρβα φοιτήτρια. Είκοσι χρόνια μετά τον πόλεμο, η πλειονότητα των σπιτιών στην ταλαίπωρη πόλη έχει ανοικοδομηθεί, οι εθνοτικές εντάσεις ανάμεσα στις δύο κοινότητες, σερβική και κροατική, έχουν υποχωρήσει. Δεν ξεσπούν πλέον καθημερινά καβγάδες στους δρόμους, δεν υπάρχουν πια αυστηρά διαχωρισμένα σχολεία και καφέ. Ωστόσο οι κάτοικοι δεν μιλούν για «ειρηνική συνύπαρξη», μιλούν για «ειρηνικό διαζύγιο». «Δεν τσακώνονται πια, απλώς αποφεύγουν οι μεν τους δε», λέει η Aνια.