Μαντίλες, φόρμες και γροθιές

Δεν φωτογραφίζονται, απεναντίας κάνουν υπεράνθρωπες, πλην μάταιες προσπάθειες να περνούν απαρατήρητες. Δεν έχουν κερδίσει ποτέ σε αγώνα, ίσως δεν έχουν καν ολοκληρώσει τους τέσσερις γύρους. Ελάχιστες – αν όχι καμία – ανήκουν σε φεμινιστικές οργανώσεις της Κεντρικής Ασίας. Κι όμως, σε αυτές τις γυναίκες βρίσκει κανείς εξαιρετικό ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο γιατί επιμένουν στην «πρωτιά» και τον πρωταθλητισμό σε μια χώρα όπου οι άνδρες βιάζουν τις συζύγους τους με τις ευλογίες του νόμου. Είναι τα μέλη της γυναικείας ομάδας μποξ του Αφγανιστάν.

Σε έναν μικρό χώρο στα έγκατα του σταδίου Γκάζι, στην Καμπούλ, περνούν ατέλειωτες ώρες προπόνησης. Σε αυτό το υπόγειο, με τους πέντε σάκους και τους σπασμένους καθρέφτες που καλύπτουν τους παμπάλαιους τοίχους, μοιράζονται ένα όνειρο: ως εθνική ομάδα του Αφγανιστάν να λάβουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 – θα είναι η πρώτη χρονιά που το γυναικείο μποξ θα περιληφθεί ως ολυμπιακό αγώνισμα. Το όνειρο σταματά απότομα. Σειρά να προπονηθεί έχει η ομάδα των ανδρών και δεν θα ήταν φρόνιμο να συναντηθούν…

Σίγουρα, η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από ό,τι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, επί κυριαρχίας Ταλιμπάν, όταν το ίδιο στάδιο προσφερόταν για δημόσιο λιθοβολισμό των γυναικών. Εκτοτε, οι γυναίκες απολαμβάνουν περισσότερα δικαιώματα. Εξακολουθούν όμως να χειραγωγούνται, όχι να χειραφετούνται. Και βέβαια επιθέσεις με οξύ, δολοφονίες και άλλες εκδηλώσεις βίας προς το ασθενές φύλο παραμένουν στην ημερήσια διάταξη. Ο έγγαμος βιασμός νομιμοποιήθηκε άλλωστε μόλις πριν από δύο χρόνια από τον πρόεδρο Καρζάι.

Συγκριτικά με το τι συμβαίνει στην λοιπή χώρα, η Καμπούλ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και όαση. Εξω από την πρωτεύουσα, θεωρείται αδιανόητο για μια γυναίκα να εργαστεί, πόσω μάλλον να μορφωθεί. Ακόμη και εκεί, αρκετές γυναίκες καλύπτονται πίσω από μπλε μπούρκες.

Το μποξ συνεπώς, και δη το γυναικείο, δεν θα μπορούσε να μην αποτελεί πεδίο συγκρούσεων. Η 20χρονη Σαχλά Σεκαντάρι, ως πρωταγωνίστρια του ρινγκ, κυριολεκτικά και μεταφορικά, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πώς είναι να δέχεσαι χτυπήματα στο πρόσωπο. Το 2009, επιστρέφοντας από τους Ασιατικούς Αγώνες του Βιετνάμ με το χάλκινο μετάλλιο, έγινε μία από τις πιο γνωστές πυγμάχους. Ο επικεφαλής της Ολυμπιακής Επιτροπής του Αφγανιστάν Ζαχίρ Αχμπάρ άδραξε τότε την ευκαιρία: οργάνωσε μια δεύτερη απονομή στο στάδιο Γκάζι και κάλεσε τα μέσα ενημέρωσης για να καλύψουν το γεγονός. Αντί όμως μέσα από το μόλις 30 δευτερολέπτων βίντεο η Σαχλά να γίνει ηρωίδα, ανακηρύχθηκε εθνική πόρνη. «Ελεγαν στον πατέρα μου να μη με αφήνει να παίζω μποξ. Οτι παραβιάζω τον νόμο του Ισλάμ και ότι είναι ανεπίτρεπτο για τα κορίτσια της χώρας μου», αποκαλύπτει στους «Τάιμς» η επικεφαλής σήμερα της γυναικείας ομάδας μποξ στο Αφγανιστάν.

Προκειμένου να την προστατεύσει ο χορηγός της ομάδας, μια φιλανθρωπική ερευνητική εταιρεία, της προσέφερε δουλειά – ως υπάλληλο θα μπορούσε να τη μεταφέρει από και προς το στάδιο. Ευτυχώς για την ίδια, τον τελευταίο λόγο τον είχε ο πατέρας της. «Ολα αυτά τα χρόνια τη μεγάλωσα λέγοντάς της πως τα αγόρια και τα κορίτσια έχουν τα ίδια δικαιώματα», τονίζει. Παραδέχεται ωστόσο πως περιλαμβάνεται στην πολύ μικρή μειονότητα των ανοιχτόμυαλων ανδρών.