ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το πάθος σε μηχανική υποστήριξη

«Μπορεί το σεξ αυτό καθαυτό να μην έχει πεθάνει, το σεξουαλικό πάθος όμως μοιάζει να βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη». Η κυρία που διατυπώνει αυτή την άποψη έχει κλείσει τα 69 και πάει για τα 70. Δεν εκμεταλλεύτηκε όμως τη φιλοξενία των New York Times για να εκφράσει προσωπικά παράπονα, το πιθανότερο άλλωστε είναι να μην έχει κανένα – στη νέα γενιά απευθύνεται ο κώδων που κρούει. «Τι θα μπορούσε να είναι περισσότερο αθάνατο από τη σεξουαλικότητα; Η ομίχλη του πόθου, η εμμονή με τη φωνή, τη μυρωδιά, το άγγιγμα του αγαπημένου πλάσματος. Το σεξ σε κάνει να τα χάνεις, σε κάνει απρόσβλητο σε χρήματα, πολιτική και οικογένεια. Μερικές φορές, εντούτοις, πιστεύω πως η νεώτερη γενιά θέλει να το απαρνηθεί». Το όνομα της υπογράφουσας, Eρικα Γιονγκ.

Δεν χρειάζεται και πολλές συστάσεις. Αμερικανίδα συγγραφέας, φανατική φεμινίστρια, δημιουργός, μεταξύ των άλλων, των βιβλίων «Ο φόβος της πτήσης» και «Ο καημός κάθε γυναίκας». Είναι η δεύτερη φορά μέσα στον τελευταίο χρόνο που τα βάζει με τη γενιά της κόρης της. Ηδη από το περασμένο φθινόπωρο είχε καταγγείλει, μέσω της Wall Street Journal, πως οι σημερινές μητέρες επενδύουν υπερβολικά μεγάλο κομμάτι του εαυτού τους στα παιδιά τους και «φυλακίζονται μέσα στη μητρότητα». «Το σύνθημα της γενιάς μου», επανακάμπτει τώρα στους New York Times, «ήταν ελευθερία• το σύνθημα της γενιάς της κόρης μου μοιάζει να είναι: έλεγχος. Είναι απλώς η αναμενόμενη παλινδρόμηση του εκκρεμούς ή ένα νέο πάθος για τάξη σε έναν ολοένα και πιο χαοτικό κόσμο; Λίγο και από τα δύο. Εμείς εξιδανικεύσαμε τον ανοιχτό γάμο• οι κόρες μας επιστρέφουν στην εξιδανίκευση της μονογαμίας. Δεν κατορθώσαμε να σβήσουμε τον πόθο για ευπρέπεια».

Παλαιοφεμινιστικά κατάλοιπα, θα πουν πολλοί. Η ίδια συγγραφέας άλλωστε δεν δήλωνε πρόσφατα εξοργισμένη από την ανατροπή στην υπόθεση Στρος-Καν, πεπεισμένη πως «ο DSK είναι ένοχος», πως «κανείς δεν αμφισβητεί ότι επιτέθηκε σεξουαλικά στην καμαριέρα», πως «το γεγονός ότι μια φτωχή γυναίκα σκέφτηκε να αποκομίσει οικονομικά οφέλη από την κακοτυχία της είναι απολύτως κατανοητό», πως «με βάση ένα σενάριο παλιό όσο ο κόσμος… το θύμα μετατρέπεται σε θύτη και ο θύτης σε θύμα»;

Τα κολλήματά τους τα έχουν αυτές οι παλιές φεμινίστριες, αυτό δεν θα το αμφισβητήσουμε. Στα μάτια τους, οτιδήποτε πέραν του «ελεύθερου σεξ», άντε και του «ανοιχτού γάμου», είναι οπισθοδρόμηση, προδοσία, απαράδεκτη επίθεση στα γυναικεία δικαιώματα, νίκη του ανδρός-εχθρού. Με τον επίλογο της Γιονγκ, όμως, ποιος μπορεί να διαφωνήσει; «Οσο διαφορετικοί και αν είμαστε, άνδρες και γυναίκες σχεδιάστηκαν να είναι σύμμαχοι, να συμπληρώνουν ο ένας τους περιορισμούς του άλλου… Η σωματική ηδονή δένει δυο ανθρώπους μαζί, τους δίνει τη δύναμη να αντέξουν τις αναπόφευκτες λύπες και απώλειες που εμπεριέχει η ανθρώπινη μοίρα».