ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ετών 50 στην ανεργία

Η ανακοίνωση τον άφησε με ανοιχτό το στόμα. Δεν περίμενε να γίνει τόσο γρήγορα. Ηξερε ότι κάποια στιγμή θα βρισκόταν σε αυτή τη θέση, αλλά όχι άμεσα. Το έλεγε, βέβαια, καιρό. «Την περασμένη βδομάδα έκλεισε ο διπλανός φούρνος, ενώ πριν από δέκα μέρες έβαλε λουκέτο και το απέναντι κουρείο. Η καφετέρια που άνοιξε πριν από έξι μήνες είναι και αυτή για κλείσιμο. Αδειασε ο δρόμος και έμειναν μόνο καταστήματα-φαντάσματα. Εμείς να δούμε μέχρι πότε θα αντέξουμε».

Είναι 50 χρονών και μέχρι το τέλος Αυγούστου θα είναι υπάλληλος σε ένα κατάστημα οπτικών. Μετά; Δεν ξέρει. Το μαγαζί κλείνει. Αυτό αποφάσισε ο ιδιοκτήτης, ο οποίος δεν έβγαινε πια να πληρώνει πάγια έξοδα, μισθούς και όλα αυτά χωρίς την αναμενόμενη πελατεία και χωρίς να μπαίνουν ευρώ στο ταμείο. Ο υπάλληλος ειδοποιήθηκε δύο μήνες πριν για να ψάξει αλλού δουλειά. Αλλά πού; Ποιος προσλαμβάνει τώρα; Ή, μάλλον, ποιος προσλαμβάνει τέτοια εποχή και μάλιστα υπάλληλο 50 ετών; Ηδη, οι πρώτες προσπάθειες ήταν άκαρπες. «Λογικό. Γιατί να πάρουν εμένα και όχι έναν νέο άνθρωπο με μικρότερη αμοιβή;». Το άκουγε να συμβαίνει σε άλλους μέχρι τώρα, αλλά η ανεργία δεν είχε χτυπήσει την πόρτα του. Δεν κατάφερε να σπουδάσει, από τότε όμως που θυμάται τον εαυτό του εργαζόταν σκληρά, έκανε διάφορες δουλειές. Μάλιστα, ήταν της φιλοσοφίας ότι «όποιος δουλεύει, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα». Δυστυχώς, δεν είχε υπολογίσει την οικονομική κρίση…