Δίκτυο

Τρίτη παράσταση, την Κυριακή 31 Ιουλίου, προστέθηκε για τον «Ριχάρδο Γ’» τον οποίο θα ερμηνεύσει ο Κέβιν Σπέισι στην Επίδαυρο. Καθώς τα εισιτήρια για τις δύο παραστάσεις, 29 και 30 Ιουλίου, έγιναν ανάρπαστα από την πρώτη κιόλας ημέρα της προπώλησης. Φαίνεται πως το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού για τη βρετανική παραγωγή του Bridge Project είναι αυξημένο – όπως άλλωστε απεδείχθη και από την αυξημένη προσέλευση στην περσινή παραγωγή, το «Χειμωνιάτικο παραμύθι» με τον Ιθαν Χοκ στην Επίδαυρο. Η παράσταση του σαιξπηρικού «Ριχάρδου Γ’», που έλαβε διθυραμβικές κριτικές στο Λονδίνο όπου έκανε πρεμιέρα, είναι ακόμη μία συνεργασία του Κέβιν Σπέισι με τον σκηνοθέτη Σαμ Μέντες, μετά την βραβευμένη με Οσκαρ ταινία «Αmerican beauty». Η προπώληση των εισιτηρίων για την παράσταση της Κυριακής 31/7 θα αρχίσει αύριο.

Δ.Κ.

Ενα «Αστρον» πέφτει πέφτει

Μπορεί να είναι αναγνωρίσιμος με την πρώτη ματιά χάρη στο μοβ χρώμα της πρόσοψής του. Μπορεί να είναι έργο του αρχιτέκτονα Σόλωνα Κυδωνιάτη. Κι όμως ο κινηματογράφος «Αστρον» που βρίσκεται στον αριθμό 37 της Λεωφόρου Κηφισίας δεν κατάφερε να κερδίσει τα μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ) και να κηρυχθεί διατηρητέος, όπως η άλλη αίθουσα της περιοχής «Ελληνίς». Εγκαταλελειμμένος τα τελευταία τρία χρόνια ο πρώτος χειμερινός κινηματογράφος των Αμπελοκήπων που εγκαινιάστηκε το 1957 – μάρτυρας της ανάπτυξης της μεταπολεμικής Αθήνας προς τα βόρεια προάστια – υπήρξε από τους ελάχιστους που το εισιτήριο στον εξώστη ήταν ακριβότερο από ό,τι στην πλατεία. Ωστόσο το ΚΣΝΜ απεφάνθη πως δεν συγκεντρώνει τα απαραίτητα αρχιτεκτονικά και ιστορικά στοιχεία ώστε να κηρυχθεί μνημείο και δεν αποτελεί και τοπόσημο της περιοχής. Και σε συνδυασμό με την κατάθεση των ιδιοκτητών που θεωρούν δυσβάστακτο το κόστος αποκατάστασης του χώρου ως κινηματογραφική αίθουσα σε εποχή που οι κινηματογράφοι περνούν οικονομική κρίση, το «Αστρον» πλέον είναι έτοιμο να σβήσει.

Μ.Α.

Το βρετανικό βραβείο Σάμιουελ Τζόνσον για δοκιμιακά έργα – που δεν είναι δηλαδή μυθιστορήματα – συγγραφέων ανεξαρτήτως εθνικότητας μαζί με χρηματικό έπαθλο 20.000 στερλινών (περίπου 22.400 ευρώ) απέσπασε το πόνημα «Mao’s great famine» («Ο μέγας λιμός του Μάο») του ολλανδού ιστορικού Φρανκ Ντίκοτερ, επικρατώντας των άλλων πέντε υποψηφιοτήτων. Το βιβλίο εξετάζει την ολέθρια για τους Κινέζους πολιτική του ηγέτη τους Μάο Τσετούνγκ που πέρασε στην Ιστορία ως «Το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός», σύμφωνα με την οποία ήθελε να μετατρέψει την Κίνα, μέσω της ταχείας εκβιομηχάνισης και την κολεκτιβοποίηση της γεωργίας, σε ανταγωνίσιμη δύναμη των ΗΠΑ. Με την τακτική αυτή όμως περίπου 45 εκατ. Κινέζοι πέθαναν από την πείνα. «Επικό αρχείο της ανθρώπινης παραφροσύνης» χαρακτήρισε το βιβλίο ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Μπεν Μακιντάιρ στην επιτιμητική ομιλία του. Το βιβλίο του Ντίκοτερ αποκαλύπτει άγνωστες μέχρι τώρα – μάλλον ανατριχιαστικές – λεπτομέρειες για την περίοδο 1958-1962, παρέχοντας νέες ιστορικές προοπτικές στην εκστρατεία του Μάο για αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής στέλνοντας στον θάνατο, λόγω συνθηκών, δεκάδες εκατομμύρια εξαθλιωμένους Κινέζους. Το βραβείο διεκδίκησαν οι εκδόσεις «Caravaggio: A life sacred and profane» του Αντριου Γρέιαμ Ντίξον, «Liberty exiles» της Μάγια Τζασάνοφ, «The rational optimist» του Ματ Ρίντλεϊ, «Bismarck: A life» του Τζόναθαν Στάινμπεργκ και «Reprobates» του Τζον Σταμπς.

Χ.