Απώλειες που γράφουν το τέλος μιας εποχής

«Το να με θεωρούν θρύλο του χορού δεν μου λέει πολλά πράγματα, αφού ό,τι δημιούργησα ήταν συνάρτηση της συνάντησής μου με σπουδαίους ανθρώπους που μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους μαζί μου», είχε πει ο Ρολάν Πετί κάνοντας τον απολογισμό της δουλειάς του.

Ο γάλλος χορογράφος, δημιουργός περισσότερων από 150 χορογραφιών και ιδρυτής του Εθνικού Μπαλέτου Μασσαλίας, πέθανε χθες στη Γενεύη στα 87 του χρόνια, όπου διέμενε με τη σύζυγό του και πρώτη χορεύτρια Ζιζί Ζανμέρ.

Ο Ρολάν Πετί γεννήθηκε το 1924 από μητέρα Ιταλίδα και πατέρα Γάλλο, ο οποίος διατηρούσε καφέ στην εμπορική περιοχή Αλ στο Παρίσι. Στα 10 του χρόνια έκανε το ντεμπούτο του στη σχολή χορού της Οπερας του Παρισιού, ενώ το 1944 έφυγε από το σχήμα αυτό για να παρουσιάσει τη δική του χορογραφία στο Θέατρο Σάρα Μπερνάρ.

Κατόπιν ίδρυσε το Μπαλέτο των Ηλυσίων Πεδίων και το 1948 δημιούργησε το δικό του σχήμα χορού, το Μπαλέτο του Παρισιού – Ρολάν Πετί, αρχίζοντας να δημιουργεί ένα προσωπικό χορογραφικό ύφος με χαρακτήρα ερωτικό, εκλεπτυσμένη αισθητική και άλλα στοιχεία πρόκλησης που δεν περνούσαν απαρατήρητα στους θεατές του κλασικού χορού. Οπως η δική του γραφή στη σεξουαλικά φορτισμένη «Κάρμεν» (1949), βασισμένη στην ομώνυμη όπερα του Ζορζ Μπιζέ. Ή στη χορογραφία «Ο νέος άνδρας και ο θάνατος» (1946) όπου σε μία σκηνή ο άνδρας απαγχονίζεται.

Απέκτησε φήμη ως ένας από τους σημαντικούς χορογράφους του 20ού αιώνα, καθώς εμπλούτισε τον κλασικό χορό με τις χορογραφίες του, αλλά και επειδή ανανέωσε το ύφος του μπαλέτου ως συνεργάτης της βιομηχανίας του Χόλιγουντ στην παραγωγή ταινιών μιούζικαλ τη δεκαετία του ’50. «Γνώρισα τον Φρεντ Αστέρ το 1954, όταν δουλέψαμε μαζί για το μιούζικαλ “Daddy long legs” και διαπίστωσα πως ήταν σπουδαίος καλλιτέχνης, αφού από αυτή τη συνεργασία βρήκα τον δρόμο μου στον χορό, αναμειγνύοντας στοιχεία του κλασικού μπαλέτου με το μιούζικ χολ. Κάπως έτσι κατάφερα να αναπτύξω το είδος του κλασικού μοντέρνου χορού. Ακόμα και σήμερα έχω τα μάτια στραμμένα στους νέους καλλιτέχνες, αρκεί να έχουν κάτι καινούργιο να πουν», είχε πει ο χορογράφος που μαζί με τους χορευτές του Εθνικού Μπαλέτου Μασσαλίας εμφανίστηκε το 2006 στο Μέγαρο Μουσικής.

Ε.Φ.