Δαντέλες, μεταξωτά και εξωτικά φτερά

Η υψηλή ραπτική πάει καλά. Μπορεί το χρήμα να περιορίζεται στις τσέπες ολίγων, όμως τα θηλυκά μέλη στον περίγυρό τους φαίνεται ότι μπορούν να απολαμβάνουν το προνόμιο των μοναδικών ρούχων ραμμένων πάνω στο σώμα τους. Από τα λεγόμενα του προέδρου του Συνδικάτου της Υψηλής Ραπτικής στο Παρίσι έως τον πρόεδρο του οίκου Chanel, οι παραγγελίες στους παραδοσιακούς οίκους και στους νεώτερους πρωτομάστορες της ραπτικής είναι σταθερά ανοδικές. Αυτό συμβαίνει χάρη στην εκτίμηση που δείχνουν για τη γαλλική μόδα οι πελάτισσες από την Κίνα και την Ταϊβάν.

Οι οποίες θαυμάζουν τα περίτεχνα κεντήματα και τις δαντέλες του εργαστηρίου Lesage και τα χειροποίητα διακοσμητικά στοιχεία από πολύτιμα υφάσματα και εξωτικά φτερά του οίκου Lemarie, που ολοκληρώνουν τα αρχικά σχέδια των δημιουργών της γαλλικής υψηλής ραπτικής. Πάνω σε αυτήν την παράδοση των ειδικών τεχνικών οι νέοι γάλλοι μετρ συνεχίζουν να δημιουργούν συλλογές για ξεχωριστές περιστάσεις με μοντέρνα, λιτή αισθητική, όπως δείχνουν τα ρούχα των Αν Βαλερί Ας, Στεφάν Ρολάν και Αλεξίς Μαμπίγ. Ενώ οι αφίξεις δημιουργών από άλλες χώρες προσθέτουν στο ιδιαίτερο αυτό κεφάλαιο νέα στοιχεία χειροτεχνίας, ακολουθώντας περίτεχνες διαδικασίες. Οπως τα «κεντήματα χαβιάρι» που σχηματίζουν οι συσσωρευμένες μικροσκοπικές χάντρες πάνω στα λευκά μακριά φορέματα ή τα εύθραυστα τοπ από μεταξωτό τούλι και δαντέλα του Ρικάρντο Τίσι για τον Givenchy. Ή με εφαρμογές από σύγχρονες καλλιτεχνικές μεθόδους, όπως τα 3D προπλάσματα αρχιτεκτονικών όγκων που βρίσκουν εφαρμογές στο «χτίσιμο» μίας ζακέτας ή στο φόρεμα ανθρώπινος σκελετός της Ολλανδέζας Iris van Herpen.

Η υψηλή ραπτική κοστίζει ακριβά επειδή επιτρέπει σε έναν σχεδιαστή να δημιουργεί ελεύθερα πάνω σε μία ιδέα και όχι σε ένα επιχειρηματικό πλάνο εργασίας, όπως έχει καταλήξει το πρετ α πορτέ. Μέσα σε ένα ατελιέ υψηλής δημιουργικότητας η σχέση των ανθρώπων με τη μόδα προκύπτει μέσα από το σκίτσο ενός ρούχου, το προσχέδιό του στο χαρτί και τις πρώτες δοκιμές πάνω στην κούκλα ραπτικής. Για να συνεχίσει με το τρύπωμα και το καρίκωμα του υφάσματος πριν αρχίσουν οι αναπροσαρμογές των ψαλιδιών και της βελόνας. Αυτή τη μαγική ατμόσφαιρα με τις δύο πρόβες πάνω στο σώμα της πελάτισσας και τις δεκάδες ώρες χειροποίητης εργασίας ανέδειξαν οι γάλλοι, οι λιβανέζοι, οι βορειοευρωπαίοι και οι ασιάτες σχεδιαστές που συμμετείχαν στην εβδομάδα υψηλής ραπτικής για τη σεζόν του φθινοπώρου και του χειμώνα 2012.

Μία ιδιαίτερη σεζόν, αφού ο ενθουσιασμός και η απογοήτευση μοίρασαν εξίσου τα ποσοστά τους κατά την έναρξη και τη λήξη των επιδείξεων. Η εβδομάδα υψηλής ραπτικής άνοιξε με το σόου του Dior χωρίς τον Τζον Γκαλιάνο και με υπεύθυνο το άλλοτε δεξί του χέρι και ειδικό στα πατρόν Μπιλ Γκέιτεν. Ο οποίος φάνηκε κατώτερος των περιστάσεων και των προσδοκιών, αφού η συλλογή ήταν ασύνδετη, χωρίς κεντρική ιδέα γύρω από την οποία να ξετυλίγονται διαφορετικά σύνολα και δημιουργίες. Την «τιμή» της υψηλής ραπτικής έσωσε ο αλγερινής καταγωγής Αζεντίν Αλαϊά, ο οποίος είχε να παρουσιάσει συλλογή σε εβδομάδα μόδας από το 2003. Ο Αλαϊά βρίσκεται μέσα στο νόημα της γαλλικής couture, ακολουθώντας πεισματικά τον δικό του ρυθμό και όχι το πρόγραμμα των επιδείξεων. Τη νέα του συλλογή χειροκρότησαν για δέκα λεπτά όρθιοι οι καλεσμένοι, εγκρίνοντας όχι κάποια νέα γραμμή στη σιλουέτα όσο τις μικρολεπτομέρειες που υπήρχαν κάτω από την επιφάνεια και ανάμεσα στις ραφές. Και οι οποίες έκαναν να δείχνουν για παράδειγμα ξεχωριστά ένα κοντό σακάκι και μία μακριά στενή φούστα που το διπλό φερμουάρ της τόνιζε τα ίχνη των καμπύλων γραμμών της γυναικείας περιφέρειας.