Καθαρές κουβέντες

ΑΥΤΟ που γίνεται με τους παράγοντες που έχουν στα χέρια τους τις «τύχες» του ελληνικού αθλητισμού, δεν έχει προηγούμενο.

Οι ομάδες είτε αρχίζουν την προετοιμασία τους είτε οδεύουν στο μεταγραφικό παζάρι, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: μηδέν εις το πηλίκον. Ουδείς γνωρίζει ποιοι και πόσοι θα συνεχίσουν, κάτω από ποιους όρους και με τι δεδομένα. Εδώ όμως χρειάζονται ξεκάθαρες απαντήσεις και όχι κινήσεις του στυλ «ναι μεν, αλλά…».

Ο Παναθηναϊκός βίωσε μια βουβή πρεμιέρα. Χωρίς δηλώσεις από τους παίκτες και δίχως κάποια παρουσία διοικητικών. Είναι σαφές ότι η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Μεταγραφές δεν υπάρχουν στον ορίζοντα, εκτός αν προκύψουν πωλήσεις ποδοσφαιριστών και δη του Σισέ. Εδωσε το «παρών» ασφαλώς ο Γάλλος, αλλά παραμένει στον αέρα. Ο δε Μάτος μοιάζει με ξαναζεσταμένο φαγητό. Και δεν σκοπεύει κανένας να δώσει χρήματα – όλοι αναμένουν τις νέες κασέτες και τις εξελίξεις σε πολλαπλά επίπεδα.

Στην ΑΕΚ συμβαίνει το εξής: το μπάτζετ με το οποίο κινείται στις μεταγραφές θυμίζει μεταγραφικό προϋπολογισμό μικρομεσαίας ομάδας. Κόβουν από παντού μήπως και εξασφαλίσουν χρήματα για να προσελκύσουν απλώς ταλαντούχους ποδοσφαιριστές και να γεμίσουν το ρόστερ. Αραγε, ελπίζουν στα αλήθεια σε κάτι καλύτερο από την απλή βιωσιμότητα της εταιρείας;

Στο μπάσκετ η κατάσταση τρομάζει για το μέλλον. Ο Ολυμπιακός μετά την ανακοίνωση για το φινάλε της εποχής Αγγελόπουλων οδεύει προς πλήρη διάλυση, σε ακύρωση όλων των πλάνων που έγιναν την τελευταία διετία. Ο δε Παναθηναϊκός, με τους Γιαννακόπουλους να δηλώνουν φευγάτοι, γιατί να τρέξει στην αγορά για διαπραγματεύσεις; Λες και έγινε μια αδιόρατη συμφωνία για ξεφούσκωμα του μπαλονιού! Κάπως έτσι, μπορεί χωρίς καλά καλά να το αντιληφθεί, να φθάσει στην έναρξη της περιόδου εμφανώς αποδυναμωμένος και με λιγότερα αστέρια.