«Κωδικός 180» για τον Βενιζέλο

Παράδειγμα πρώτο. Στην Τράπεζα της Ελλάδος έχουν να το λένε. Μια υπόθεση που τους ταλαιπωρούσε μήνες – για την ακρίβεια, η απορρόφηση της Τ-Bank από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο – ο Βαγγέλης Βενιζέλος υποσχέθηκε να τη διευθετήσει μέσα σε 48 ώρες και το έκανε. Παρότι ήταν μόλις τριών ημερών υπουργός Οικονομικών.

Παράδειγμα δεύτερο. Στο Λουξεμβούργο οι υπουργοί που μετέχουν στο Eurogroup, ο Τρισέ, ο Ρεν και οι απεσταλμένοι του ΔΝΤ, δυσφόρησαν όταν στην πρώτη επίσκεψή του ο νέος υπουργός τούς εξηγούσε ότι το εταιρικό δίκαιο δεν επιτρέπει ταχείς ρυθμούς αποκρατικοποιήσεων στην Ελλάδα και εν πάση περιπτώσει το πρόβλημά της είναι και δικό τους πρόβλημα. Την επομένη εξεπλάγησαν όταν διαπίστωσαν ότι όχι μόνο αντελήφθη πως αυτή η γραμμή – των προκατόχων του – ήταν λανθασμένη, αλλά και τη διόρθωσε μέσα σε λίγες ώρες.

Παράδειγμα τρίτο. Στα χαρτιά που του άφησε ο προκάτοχός του για τους πόρους που θα κατεβάσουν το έλλειμμα του 2011 στο 7,4%, δεν προβλέπεται ούτε ευρώ από σύλληψη φοροδιαφυγής – γιατί δεν δέχεται η τρόικα ότι μπορεί να υπάρξει. Χωρίς να χάσει χρόνο ανήγγειλε ότι θα διαμορφώσει νέο φορολογικό πλαίσιο, στο οποίο θα ενταχθούν εργαλεία συλλογής φόρων που δεν είχε υιοθετήσει κανείς έως τώρα. Και στο μέτωπο του χρέους άρχισε να στήνει, προτού το εγκρίνει η Βουλή, τη σύνθεση του Ταμείου Δημόσιας Περιουσίας, αρχίζοντας από τον Αλέκο Παπαδόπουλο που δεν δέχθηκε να τεθεί επικεφαλής και τον… Αντώνη Σαμαρά για να ορίσει εκπροσώπους του!

Υποδηλώνουν, άραγε, αυτά τα περιστατικά την ταχύτητα με την οποία θα εξελιχθούν τα πράγματα στην ελληνική οικονομία από εδώ και πέρα; Στις Βρυξέλλες πάντως αναγνωρίζουν ότι ο νέος «τσάρος» έπιασε πως αυτό που λείπει στη σχέση της ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους της είναι η παράμετρος του χρόνου. Και με εντυπωσιακή ευελιξία μετακίνησε το κέντρο βάρους όσων υποχρεούται να κάνει η Ελλάδα στο χρονοδιάγραμμα με το οποίο θα τα κάνει.

Οι στοχευόμενες δεσμεύσεις του από το βήμα της Βουλής αναμένεται να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη ανάμεσα στην Ελλάδα και στην τρόικα, στην οποία παρουσιάστηκαν ρήγματα τους τελευταίους μήνες επειδή η κυβέρνηση καθυστερούσε στην υλοποίηση ακόμη και όσων είχε νομοθετήσει.

Για να ενισχύσει την αποκατάσταση κλίματος αξιοπιστίας με τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον ο υπουργός Οικονομικών αλλάζει με μαεστρία τη μεθοδολογία που παρέλαβε σχετικά με τη διαμόρφωση και παρουσίαση των ελληνικών θέσεων. Με την αλλαγή μεθόδων, η κυβέρνηση αλλάζει και συνομιλητές. Π.χ., ο Βαγγέλης Βενιζέλος επικοινωνεί διαρκώς με τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γιώργο Προβόπουλο και ακούει τη γνώμη του. Και έως τώρα αποφεύγει να εκτίθεται με ορισμένους «αταίριαστους συμμάχους» της κυβέρνησης όπως ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος.

Στην αυριανή, δεύτερη συμμετοχή του στο Eurogroup σκοπεύει να δείξει ότι είναι έτοιμος να ενσωματώσει στην πολιτική του και μία παράμετρο που είχε υποτιμηθεί μέχρι τώρα, παρότι επέμενε η τρόικα: τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Εκτός από το χρέος και το έλλειμμα, η ελληνική οικονομία πρέπει να κερδίσει έδαφος και σε αυτό το μέτωπο και θα ζητήσει τη βοήθειά τους με συγκεκριμένα αιτήματα.

Το ένα είναι η απελευθέρωση πόρων του ΕΣΠΑ, που βρίσκεται ήδη στο τραπέζι. Το άλλο, η αποδέσμευση πόρων για τους αυτοκινητόδρομους, τις συμβάσεις των οποίων δεν χρηματοδοτούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες.

Θα παρουσιάσει επίσης συγκεκριμένες προτάσεις για την αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, την επιδίωξή του να υπογράψει με την Ελβετία συμφωνία για τη φορολόγηση των ελληνικών καταθέσεων κατά το πρότυπο της Γερμανίας και τις οριστικές συμφωνίες με τους συμβούλους αποκρατικοποιήσεων, οι οποίοι έχουν τοποθετηθεί… ατύπως και δεν έχουν υπογράψει συμβάσεις συνεργασίας με το ελληνικό Δημόσιο.

Μπορεί αυτός ο κάπως ασυνήθιστος για τα μέτρα των ευρωπαίων πολιτικός να πείσει υπουργούς όπως ο Σόιμπλε, που έχουν πίσω τους κυβερνήσεις σε δύσκολη θέση; Μέχρι στιγμής, τους χάρισε το πρώτο χαμόγελο έπειτα από πολύ καιρό. Το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα υπερψηφίστηκε, κυρίως χάρη στους χειρισμούς του – και το ξέρουν. Η συνέχεια όμως θα κριθεί κατά τη σύνταξη του Μνημονίου ΙΙ.