Το πνεύμα του τόνου: Συγκρίσεις

Εβλεπα προχθές την πάντα προσεγμένη και τεκμηριωμένη εκπομπή του Στέλιου Κούλογλου (ΝΕΤ) για τους έλληνες μετανάστες κυρίως στη Γερμανία μετά τον Εμφύλιο και ώς το 1990. Θυμίζω πως στο αξέχαστο περιοδικό που εξέδιδε ο ΔΟΛ, τις «Εποχές», λίγο πριν από τη χούντα είχε ανοίξει μια πλατιά συζήτηση πάνω στο κομβικό δίλημμα: ευλογία ή κατάρα;

Βλέποντας και ακούγοντας ανθρώπους που τότε ξενιτεύτηκαν, ταπεινώθηκαν, απαξιώθηκαν, άφησαν σε ξένα χέρια στην πατρίδα μικρά παιδιά, έκαναν συχνά συμβατικούς γάμους για να επιβιώσουν, δεν μπορούσες να αγνοήσεις τις συγκρίσεις που αναδύονται από μέσα σου με τις ανάλογες συνθήκες που υφίστανται σήμερα στον τόπο μας αλλοδαποί οικονομικοί και άλλοι μετανάστες, φυγάδες, πολιτικοί εξόριστοι και εν γένει ικέτες και ικέτιδες.

Οι Ελληνες στη Γερμανία έζησαν συχνά σε γκέτο, σε κλουβιά και παράγκες πέντε και έξι στοιβαγμένοι μ’ έναν εξωτερικό απόπατο και κοινή κουζίνα. Συχνά έτρωγαν σε ένα πιάτο με ένα διαθέσιμο κουτάλι δύο και τρεις. Απαγορεύονταν οι επισκέψεις στους κοιτώνες τους και ελεγχόταν από την εργοδοσία και η ερωτική τους ζωή. Από την άλλη είχαν δικαίωμα στη διεκδίκηση των εργασιακών τους συμφερόντων και με νόμιμες απεργίες επέτυχαν καλύτερα μεροκάματα και ισότητα αμοιβής ανδρών και γυναικών. Σας θυμίζει αυτό κάτι;

Για να μεταναστεύσουν έπαιρναν και γίνονταν δεκτοί μόνο με νόμιμο διαβατήριο και ελεγχόταν η καταλληλότητά τους για εργασία από ειδικές υγειονομικές επιτροπές. Σας θυμίζει αυτό κάτι;

Οταν πλάκωσε η χούντα και στάλθηκαν μεταμφιεσμένοι σε εργάτες χαφιέδες του καθεστώτος της Ελλάδας, με τη βοήθεια των γερμανικών Αρχών τούς ξεμπρόστιασαν και «άδειασαν» και χουντικούς προξένους. Σας θυμίζει κάτι;

Αλλά και κάτι που μας πληγώνει. Οταν τα χουντικά προξενεία αφαιρούσαν ή δεν ανανέωναν στους αντιστασιακούς αντιχουντικούς μετανάστες τα διαβατήρια, οι γερμανικές Αρχές δεν προχωρούσαν σε απέλαση αλλά εφοδίαζαν με γερμανικά διαβατήρια τους έλληνες μετανάστες.

Για να θυμόμαστε και να θυμώνουμε. Με τα δικά μας.