«Με το νταούλι και με τον ζουρνά» έχουμε αρετή με το «καλημέρα»;

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία έλεγε ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος. Ακόμη και η συμβολική. Και μπορεί να ενέχει τόλμη η κίνηση της κληρονόμου του έργου και του ονόματος του αξέχαστου Μάνου Λοΐζου που, όπως αναφέρει, «αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η ελευθερία, η Δημοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη». Η αρετή όμως είναι – πάντοτε – κάτι που σηκώνει συζήτηση. Ειδικά στην Ελλαδίτσα.

«Η συνείδηση και η αξιοπρέπεια ως ενεργού πολίτη» επέβαλε στην κληρονόμο τη συμβολική κίνηση να απαγορεύσει τη χρήση από το κυβερνών κόμμα τού παλλαϊκής αποδοχής και συγκίνησης τραγουδιού «Καλημέρα ήλιε», σε στίχους και μουσική του Μάνου Λοΐζου, που «προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του τη στερούσαν».

Εννοούμε, άραγε, τον ίδιο λαό που την ίδια περίοδο κατά την οποία τραγουδούσε το εν λόγω τραγούδι είχε ήδη πλάσει το «ελληνικό όνειρο», της βίλας, του πανάκριβου αυτοκινήτου, του 4×4, του εξοχικού, της πισίνας, των μπουζουκιών και του μαύρου χρήματος; Ή μήπως δεν ήταν ακριβώς εκείνη η χρονική στιγμή κατά την οποία είχαν ξεκινήσει – ενδεδυμένα μανδύες οραμάτων και ιδανικών – όλα όσα μας έφεραν στη στενωπό τού σήμερα; Κυρίως η ψευδαίσθηση της ευμάρειας…

Η απαγόρευση, συμβολική έστω, ενός τραγουδιού από τις κομματικές συγκεντρώσεις που έτσι κι αλλιώς είναι ξεπερασμένες, μακρινή ανάμνηση και μακρινή… πολυτέλεια σε τέτοιες δύσκολες ώρες, μόνο πικρά χαμόγελα μπορεί να προκαλέσει. Δυστυχώς.

Δεν θα ήταν πιο αποδοτική τούτη η συμβολική κίνηση αν γινόταν στα χρόνια που και πολιτικές συγκεντρώσεις υπήρχαν και μια απαγόρευση θα μπορούσε να είναι ταρακούνημα και καταγγελία για τα κακώς κείμενα, για όσα σκάνδαλα είχαν αρχίσει να βγαίνουν στο φως;

Διαφορετικά, μήπως θα ήταν καλύτερα αντί για τη συμβολική κίνηση να έμενε στην ουσία των λόγων και της άποψής της ότι πλέον «τα δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την Παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό τα έχουν κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων» και για το ποιοι είναι «υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος»…

Φοίβη