Κάλλιο αργά…

Καλώς την και ας άργησε. Στην πετρελαιοκίνηση αναφέρομαι βεβαίως, η οποία πρόκειται – εκτός απροόπτου – να επιτραπεί πλέον και στους δύο… θύλακες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όπου εξακολουθεί και απαγορεύεται. Η ανακοίνωση έγινε από τον νέο υπουργό Περιβάλλοντος Γ. Παπακωνσταντίνου και επιβεβαιώνει τις πληροφορίες, οι οποίες ήθελαν την προκάτοχό του κ. Μπιρμπίλη να είναι εκείνη που αντιστεκόταν στην απελευθέρωση της ντιζελοκίνησης. Τέτοια ζωτικής σημασίας θέματα δεν θα έπρεπε να αποτελούν αντικείμενο προσωπικών απόψεων και ιδεολογημάτων κάθε υπουργού, αλλά μέρος της συνολικότερης πολιτικής μιας κυβέρνησης. Κάλλιο αργά, όμως, παρά ποτέ!

Τα πλεονεκτήματα των μοντέρνων πετρελαιοκίνητων οχημάτων έχουν αναλυθεί πολλές φορές στις σελίδες της εφημερίδας μας και δεν θέλω να τα επαναλάβω. Γι’ αυτό εξάλλου και τα εκτιμούν στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, όπου τα αυτοκίνητα τέτοιας τεχνολογίας κατέχουν ένα μεγάλο μερίδιο αγοράς. Εδώ όμως θα πρέπει να τονίσουμε ότι όπως στα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα έτσι και στα πετρελαιοκίνητα υπάρχουν μεγάλες διαφορές στην αποδοτικότητα των κινητήρων και στις εκπομπές ρύπων. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, αποκλείονται από τα κέντρα των πόλεων τα πετρελαιοκίνητα Ι.Χ. παρωχημένης τεχνολογίας και χαμηλών αντιρρυπαντικών προδιαγραφών. Αυτό σημαίνει ότι η απελευθέρωση της συγκεκριμένης τεχνολογίας θα πρέπει να προϋποθέτει την εισαγωγή μόνον «καθαρών» πετρελαιοκίνητων μοντέλων.

Μία άλλη παράμετρος αφορά τις τιμές των καυσίμων, οι οποίες καθορίζονται στο μεγαλύτερο ποσοστό από τους επιβαλλόμενους φόρους. Η μέση τιμή ενός λίτρου ντίζελ κυμαίνεται αυτή τη στιγμή στα 1,47 ευρώ, ενώ της αμόλυβδης γύρω στα 1,67 ευρώ. Το συγκριτικό πλεονέκτημα του πετρελαίου κίνησης απέναντι στη βενζίνη μπορεί όμως να εξανεμιστεί, εφόσον αλλάξει το φορολογικό καθεστώς. Σε μία τέτοια περίπτωση θα την πατήσουν όσοι αγοράσουν ένα πετρελαιοκίνητο Ι.Χ. ποντάροντας κυρίως στη διαφορά τιμής μεταξύ των δύο τύπων καυσίμου και όχι στις σταθερές παραμέτρους της μειωμένης κατανάλωσης και των αραιότερων σέρβις.