Φοίβη Αθηναίου

«Μας τον εφαρμόζουν – τον νόμο»

Αγαπητή Φοίβη,

Σε εκπομπή του κ. Χαρδαβέλλα για το «Χαμόγελο του παιδιού» που λόγω… καιρικών συνθηκών κινδυνεύει να γίνει «Το γοερό κλάμα του παιδιού», είδα ξαφνικά να παρελαύνουν στην οθόνη κάρτες επίσημες, καθαρογραμμένες με διευθύνσεις και στοιχεία και με κάτι ταμπέλες και ονομασίες, κομψές, περίεργες, καμπανιστές, πιασιάρικες γενικώς για τους καρεκλοκένταυρους ληστές των υπουργείων από τα χρόνια του… ακαταλληλότερου!

Αυτά τα σωματεία ή οργανώσεις εξακολουθούν λοιπόν να πληρώνονται ετησίως ακόμα και σήμερα ερήμην του ελληνικού λαού που δεν έχει ιδέα ούτε για την ύπαρξή τους!

Την τιμή του ψωμιού ξέρει ο λαός μονάχα. (Κάτι από τον Μπρεχτ).

Τα ποσά που παίρνουν ετησίως αυτές οι οργανώσεις; Ούτε που τα βάζει ο νους σας. Είδα 600.000 ευρώ, 400.000, 250.000, 150.000 και…

Η παρέλαση συνεχιζόταν αλλά εγώ κύριε υπουργέ της οικονομίας και της μείωσης μισθών και συντάξεων πετάχτηκα και την έκλεισα τη ρημάδα για τηλεόραση. Με είχαν πιάσει κάτι γέλια με όλα αυτά που πονούσε πια το στομάχι μου, χώρια που τα μάγουλα και η μπλούζα μου από τα κινέζικα είχαν γίνει μούσκεμα.

Και αναρωτήθηκα έντρομη! Βρε μπας και αντί να γελάω, κλαίω;

Ευχαριστώ, Σάσα Βενιέρη, Αθήνα

Μην αναρωτιέστε, αγαπητή Σάσα. Ολα αυτά είναι χαμένα στη μαύρη τρύπα της ελληνικής λαμογιάς, της ρουσφετολογίας και της ψηφοθηρίας και κάθε που κάποια τέτοια υπόθεση (ιδέ Ζαχοπουλιάδα) φτάνει στη Δικαιοσύνη χάνεται στη μαύρη τρύπα της… λήθης. Γιατί κάποιοι «ακαταλληλότεροι» προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι όλα σύμφωνα με τον νόμο. Είπα «νόμο» και θυμήθηκα μια ταιριαστή ατάκα με την οποία είχε κάνει σουξέ στις «Εκκλησιάζουσες» (σε σκηνοθεσία και μετάφραση Μίνωα Βολανάκη) η αξέχαστη Σαπφώ Νοταρά, με τη βροντερή φωνή της: «Να μου τον εφαρμόσετε». Τον νόμο…

Φοβού τη

«σχιζοφρενοβλαβίωση»

Αγαπητή και σεβαστή μας κ. Φοίβη,

Αν θέλετε και μπορείτε, φιλοξενήστε αυτό το απλό και πρόχειρο γράμμα μας προς τον… τσαντιρικό παρουσιαστή:

Παραδεχόμαστε την εξυπνάδα του, την ικανότητά του, ως και άλλων βοηθών του· και δημοσιογράφων και συγγραφέων και καθηγητών. Ομως, απορρίπτουμε το ότι μέσα του υπάρχει φοβερό μίσος που κάποια βράδια εκτοξεύει σε ορισμένους ανθρώπους, αντίθετους προς τον χώρο του.

Βεβαίως κάνει τη δουλειά που τόσο… σοφά τού έχουν αναθέσει και τόσο άδικα, που λυπάται κανείς για τον ξεπεσμό της συνείδησής του, της ηθικής του για τα τόσα άδικα που λέει, χωρίς να περιλαμβάνει και τόσους άλλους· για να παρασύρει απόλυτα και καταστροφικά εμάς, τους χειροκροτητές του…

Ξεχνάει ή δεν θέλει να θυμάται τις φονικές απόπειρες κατά του μόνου εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου και άλλων μεγάλων ηγετών έξω από τον χώρο στον οποίο ανήκει. Ξεχνάει τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, βουλευτή και υφηγητή της Ιατρικής, τις εκτοπίσεις μεγάλων ηγετών της Δημοκρατίας, τις φυλακίσεις, τις εκτοπίσεις στα νησιά, σαν προδότες της πατρίδος μας.

Ας μείνουμε και στην αφθονία κατηγοριών και γελοιοποιήσεων που προσπαθεί κάθε τόσο να εκτοξεύσει στον εκλεγμένο από τους Ελληνες Πρωθυπουργό· ας θυμηθεί όμως ότι όταν έγινε η χούντα αυτό το παιδί των 12 ετών συνελήφθη με το πιστόλι στον κρόταφο, για να μαρτυρήσει τι; Πού βρίσκονταν ο πατέρας του και η οικογένειά του;

Τώρα δε τελευταίως πολλάκις τον υποδέχεται με «καπνογόνα, δακρυγόνα και στους πέριξ αυτού, με χειροβομβίδες κρότου και λάμψης, συμπλοκές, ξυλοδαρμούς, προσαγωγές κ.λπ., κ.λπ.».

Εγιναν αντίστοιχα σε άλλους ηγέτες ή πρωθυπουργούς του δικού του χώρου; Θα γεράσει κάποτε και ίσως η συνείδησή του θα ελέγχει την αμαρτωλή προσφορά έναντι ενός προσώπου που στο κάτω κάτω δεν έκανε και τίποτε όπως άλλοι…

Είμαστε και εμείς κάποτε μαζί του, αλλά οι τόσες αδικίες που εκτοξεύει συνεχώς, ιδίως για ένα μόνο πρόσωπο, μας κάνουν να μην τον χειροκροτούμε…

Μήπως πρέπει να πούμε ότι θα έρθει κάποτε η ώρα της μετάνοιας;

Μεθ’ υπολήψεως, Γιώργος Κρητικός – Εμμανουήλ Φυτράκης

Τι να κάνει ο κακομοίρης ο τηλεπερσόνος, αγαπητοί; Τόσα κάνει για να τον χειροκροτούν. Κυκλοφορούν κι ελεύθερες ασθένειες του παρασυμπαθητικομιμητικού – και κοινωνικού – συστήματος, που τις έχει περιγράψει γλαφυρά ο Νικόλας Ασιμος: «Είμαι υπάνθρωπος/ αντικοινωνικός/ και άρρωστη σχιζοφρενοβλαβίωση./ Με κατατάξατε/ σε ταξινόμηση/ για λοβοτόμηση/ και επαναδιάρθρωση των σκέψεων./ Κυρίως όταν σας μιλώ/ πως δε χρειάζομαι γιατρό/ κι ο παλαβός δεν είμ’ εγώ/ γελάτε./ Γελάτε σαρδονιακά/ φτωχά μου ανδράποδα φρικτά/ μ’ εγκεφαλοαλλοιωτικά/ τρυπάτε».