«Ο καθένας κάνει το ψώνιο του με λεφτά του υπουργείου»

Γιάννης Κότσιρας: Οι άνθρωποι της τέχνης δεν διαφέρουν. Αν όλη η κοινωνία βολεύεται, βολεύονται και αυτοί. Βλέποντας δε μια κοινωνία να νομίζει πως ζει σε ευμάρεια σταματάνε να ασχολούνται. Υπήρξε και μια πολιτική πολιτισμού που τους έβγαλε από το παιχνίδι, τους έκανε μπιμπελό. Οταν το υπουργείο Πολιτισμού μοίραζε χρήμα σε επιχειρηματίες και όχι σε καλλιτέχνες ή όταν το σύστημα βαφτίζει το σκυλάδικο πολιτιστικό κέντρο και το χρηματοδοτεί… Μπιμπελό καταντάς όταν έχεις πολιτιστικό έργο και δεν έχεις τι να το κάνεις.

Γ.Κ.: Υπάρχει, και εκτός συνόρων το ξέρουν περισσότεροι.

Δημήτρης Μητροπάνος: Θεωρώ ότι τουλάχιστον στον δικό μας χώρο δεν έχουμε έργο, δημιουργία. Αλλά και αλλού δεν υπάρχουν τόσο σημαντικά πράγματα. Από την άλλη πλευρά, το υπουργείο Πολιτισμού δεν είναι για να δίνει χρήματα σε κάποιους να κάνουν συναυλίες ή θέατρο. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να έχουμε επιχορηγούμενα θέατρα. Σαράντα πέντε χρόνια δεν έχω πάρει ποτέ επιχορήγηση και όταν μου προτάθηκε το αρνήθηκα.

Γ.Κ.: Το καλύτερο θα ήταν τα χρήματα να πηγαίνουν σε πραγματικά έργα πολιτιστικής υποδομής. Να γίνει ένα καλό νέο θέατρο ή να χορηγηθούν οργανισμοί εκτός Ελλάδας που το παλεύουν με τον ελληνικό πολιτισμό.

Δ.Μ.: Μάθαμε να κάνει το ψώνιο και την τρέλα του ο καθένας με λεφτά του υπουργείου…

Γ.Κ.: Υπάρχουν πράγματα που γίνονται αλλά δεν τα μαθαίνουμε. Ζούμε μια μεταβατική περίοδο του σταρ σίστεμ της μουσικής. Από τη μια είναι το σύστημα των δισκογραφικών, στο οποίο ανήκουμε κι εμείς, και από την άλλη ένα σύστημα στο Διαδίκτυο που για το ευρύ κοινό είναι μάλλον άγνωστο. Εκεί μέσα πολλά μπορούν να γίνουν. Ας μην ξεχνάμε ότι οι «Αγανακτισμένοι» ξεκίνησαν από δυο πιτσιρίκια δεκαοκτώ χρονών στο facebook. Από την άλλη, πριν από μερικές ημέρες ο Γιάννης Χαρούλης έδωσε μια συναυλία με πολύ κόσμο. Και όμως δεν παίζει στο σύστημα. Δεν τον παίζουν τα ραδιόφωνα. Πώς μαζεύτηκε λοιπόν τόσος κόσμος; Υπάρχουν και κάποια γκρουπάκια που κάνουν κατάσταση. Δεν υπάρχουν απλώς σταρ κι είναι δύσκολο να βγουν με αυτές τις συνθήκες.

Δ.Μ.: Εκεί μέσα, βέβαια, καλλιεργούν και άλλα πρότυπα. Βγαίνει μέσα από εκεί π.χ. ένας Χαρούλης. Σήμερα υπάρχει, θα υπάρχει όμως και του χρόνου; Τα πράγματα θεωρώ πως είναι μεμονωμένα. Το πρόβλημα το μεγάλο υπάρχει στη δημιουργία. Κάποτε εκείνοι που έβγαιναν σηματοδοτούσαν πράγματα. Εβγαινε ο Ξαρχάκος με την «Απονη ζωή» και τη «Φτωχολογιά» και καθάριζε. Και είχε να αντιμετωπίσει δύο θηρία, τον Μάνο και τον Μίκη. Η έβγαινε ο Κραουνάκης και ταρακουνούσε με έναν μη εμπορικό δίσκο, όπως το «Μαμά γερνάω». Πιστεύω όμως ότι όλες οι τέχνες ακμάζουν σε εποχή μεγάλων κρίσεων.

Δημήτρης Μπάσης: Αρα να περιμένουμε από εδώ και πέρα, με την κρίση…

Δ.Μ.: Η κρίση έχει ξεκινήσει καιρό. Τώρα άρχισε η κοινωνία να την παίρνει στα χέρια της. Μέχρι τώρα ήταν θεατής.