Ο παλιός είναι αλλιώς και… ηχηρός

Στην κυβερνητική παράταξη προτιμούν να εκλαμβάνουν ως ατυχή στιγμή, κάτι σαν ξαφνική παρόρμηση, το επεισόδιο που προκλήθηκε στη Βουλή το βράδυ της Τρίτης με πρωταγωνιστή τον Θόδωρο Πάγκαλο. Για την ακρίβεια, δεν θέλουν ούτε να σκέφτονται ότι μπορεί να είναι το πρελούδιο μιας αναμέτρησης που θα κλιμακωθεί και θα επισκιάζει κάθε τόσο την πολιτική επικαιρότητα, κόβοντας όλο και πιο πολλά εισιτήρια.

Απορίες του τύπου «και γιατί ανησυχούν, επειδή θα τσακώνεται ο Πάγκαλος με τον Σαμαρά και τον Τασούλα;» απορρίπτονται ως εκτός θέματος. Στο ΠΑΣΟΚ είναι αρκετοί όσοι ψυχανεμίζονται ότι αυτό που ώθησε τον αντιπρόεδρο να προκαλέσει την αξιωματική αντιπολίτευση στη λάθος ώρα και με το λάθος θέμα κατ’ ουσίαν δεν είχε σχέση με τη Ν.Δ. και το παρελθόν της. Θεωρούν πιθανότερο να αφορά την κυβέρνηση και το μέλλον της. Ητοι να επρόκειτο για μια αντίδραση του ενός αντιπροέδρου επειδή ώς εκείνη τη στιγμή στην αίθουσα ο έτερος «έπαιρνε όλο το χαρτί».

Φυσικά αν ρωτήσει κανείς τον Θόδωρο Πάγκαλο θα πάρει την απάντηση ότι δεν είχε πρόθεση να προκαλέσει κανένα επεισόδιο και απλώς εξέθεσε στο πλαίσιο μίας ομιλίας, την άποψη του για την πολιτική ιστορία. Τουλάχιστον αυτό είπε χθες στον ραδιοσταθμό Real fm και από ό,τι φαίνεται επιμένει ότι το θέμα το δημιούργησε η Ν.Δ. και όχι ο ίδιος. Αλλά εξίσου επιμένουν και όσοι συσχετίζουν την αντίδρασή του με τη διαπίστωση ότι στη συγκεκριμένη συζήτηση ο Βαγγέλης Βενιζέλος κέρδιζε τις εντυπώσεις. Εδραίωνε έτσι την πεποίθηση ότι ορθώς ο Πρωθυπουργός έδωσε τα ηνία της οικονομίας σε ένα στέλεχος, το οποίο πλην των άλλων διαθέτει και υψηλή δημοτικότητα στις δημοσκοπήσεις.

Ο νέος – αντιπρόεδρος – είναι ωραίος, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς. Με προσόντα ίσης αξίας με τον «Μπένι» σε ό,τι αφορά τον λόγο, την ευστροφία και τη σκηνική παρουσία, ο Θόδωρος Πάγκαλος μπήκε στην εικόνα με μια απλή αναφορά στις εκλογές του 1981, αλλά και με σπόντες για τη δημοτικότητα πολιτικών κι κομμάτων. Μερικοί στην αίθουσα «διάβασαν» ότι το μήνυμα που ήθελε να περάσει ήταν το εξής:» Η αντιδεξιά συνείδηση της παράταξης είμαι εγώ και τα φαινόμενα των δημοσκοπήσεων απατούν».

Ισχύει ή όχι αυτή η ερμηνεία, οι περισσότεροι συγκλίνουν στο ότι «ο Πάγκαλος ήταν εκτός κλίματος». Σε μια κοινοβουλευτική βραδιά που είχε στόχο να λειάνει τις διαφορές ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση και εξελισσόταν σε «βραδιά Βενιζέλου», ο ίδιος πήρε μερίδιο δημοσιότητας με τρόπο που κάθε άλλο παρά διευκόλυνε τη στρατηγική της συναίνεσης.

Ακόμη και αν είναι υπερβολική αυτή η προσέγγιση, η ουσία είναι ότι μια παρέμβαση με αυτό το περιεχόμενο εκείνη τη στιγμή ήταν εντελώς σε διαφορετική γραμμή από τα ανοίγματα που έκανε ο Βενιζέλος προς τον Αντώνη Σαμαρά, τον οποίο μεταξύ άλλων επιστράτευσε για να ψήσει υπέρ της Ελλάδας τους Φινλανδούς. Ηταν γνωστό και το τηλεφώνημα που έκανε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Από πλευράς συμβολισμών, ο υπουργός Οικονομικών καθόταν δίπλα στον Πρωθυπουργό και αντάλλασσαν σχόλια ενώ ο Θ. Πάγκαλος κατέφυγε στα βουλευτικά έδρανα. Επιπλέον η αρχιτεκτονική της συζήτησης έδινε στον Ευ. Βενιζέλο το προβάδισμα, καθώς θα μιλούσε πριν από τον Πρωθυπουργό και οι βουλευτές έδειχναν εξόχως ικανοποιημένοι με όσα άκουσαν ώς τότε.

ΝΕΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ. Δεν χρειαζόταν να διαθέτει κανείς την οξυδέρκεια του Θ. Πάγκαλου για να καταλάβει ότι «ήρθε καινούργιος σερίφης στην πόλη». Είχαν προηγηθεί και οι πληροφορίες ότι στον ανασχηματισμό μόλις την τελευταία στιγμή αποφασίσθηκε να παραμείνει στην αντιπροεδρία και πάντα χωρίς χαρτοφυλάκιο ο ίδιος.

Αρκούν αυτά για να ωθήσουν έναν γερόλυκο της πολιτικής σε μια διατύπωση που ήταν σίγουρο ότι θα τινάξει στον αέρα μια συνεδρίαση που κινούνταν ώς τότε στο κλίμα που χρειάζεται αυτή την περίοδο η κυβέρνηση; Μόνο ο ίδιος μπορεί να απαντήσει.

Πάντως δεν πρέπει να περίμενε την υπερβολική – έως αντικοινοβουλευτική – αντίδραση της Ν.Δ., που έσπευσε να αποχωρήσει. Ούτε την άμεση παρέμβαση του Πρωθυπουργού, που ερμηνεύθηκε ως έμμεση πλην σαφής αποδοκιμασία των τοποθετήσεών του. Πράγματι ο Γιώργος Παπανδρέου πήρε αποστάσεις καθώς έβλεπε ότι μένει στην αίθουσα χωρίς την αξιωματική αντιπολίτευση σε μια στιγμή που ο υπουργός Οικονομικών, προφανώς σε συνεννόηση μαζί του, έστελνε παντού το μήνυμα ότι «υπάρχει συναίνεση» – και πάντως υπήρχε συνεννόηση.