ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ O Παντελής, ο Βαγγέλης και ο Ντόριαν Γκρέυ

Πριν διαγράψει µια λαµπρή καριέρα σαν εκλεκτός των περιθωριακών καναλιών, τον Παντελή Οικονόµου τον θυµάµαι νέο, πολύ νέο, να µπαίνει στο ΠΑΣΟΚ µε προσωπική ατζέντα τελείως διάφορη από τη σηµερινή. Μέχρι τη στιγµή που τον έκανε delete ένας άλλος νέος δηµοσιογράφος, πολύ νέος τότε, ο Γιώργος Αυτιάς και κάπως έτσι βρήκε κι αυτός τον ρόλο του στη «διανοµή» του τηλεοπτικού µας µελοδράµατος.

Τον Ευάγγελο Βενιζέλο δεν τον θυµάµαι ποτέ νέογιατί είχε την πρόνοια, τηνώρα που οι συνοµήλικοί του το έπαιζαν πιτσιρικάδες, να πηδήξει µια – δυο δεκαετίες και να καπαρώσει πρώτος και µόνος τη «σταθερή ηλικία», αυτή που υποδύεται στην εντέλεια την ωριµότητα και την ετοιµότητα, φιλοδοξίες και ιδιότητες που έµειναν για χρόνια στο µούσκιο. Η ηγετική του πορεία προς το Ζάππειο το βράδυ της εκλογικής συντριβής του ΠΑΣΟΚ ανεκόπη από τον αταβισµό των κοµµατικών µηχανισµών, από ένα µπουκαλάκι νερό που προσγειώθηκε στον σβέρκο του, ααα κι από τη δική του αµετροέπεια και την έλλειψη ψυχραιµίας να προχωρήσει έστω βρεγµένος. ∆εν µπορώ να φανταστώ πώς θα πορευτεί τώρα που µπαίνει στην κούρσα από την εσωτερική, λούτσα από την κορυφή ώς τα νύχια. Γιατί το αποσταθεροποιηµένο πόπολο – σε κάθε χώρα, σε κάθε κρίση – έχει µια ακατανίκητη έλξη προς τους ατσαλάκωτους και τους στεγνούς.

Κι εγώ ξέρω έναν που χρόνια τώρα ισιώνει επιµελώς τη χωρίστρα του.