«Βγάζω την ύλη σηµαίνει βγάζω την ψυχή του παιδιού»

Κυρία Χριστοφιλοπούλου, γινόταν ανέκαθεν πολύ λόγος για τα επιµορφωτικά σεµινάρια σε σχέση µε τους δασκάλους και τους καθηγητές. Τι ακριβώς έχει αλλάξει;
Ε.Χ.: ∆εν ισχύει πια το κλασικό που ίσχυε ώς τώρα, ότι κάποιοι έγκριτοι πανεπιστηµιακοί πηγαίνανε και κάνανε στους δασκάλους και τους καθηγητές πολύ ωραίες διαλέξεις και µετά φεύγανε λέγοντας «τελειώσαµε, έγινε η επιµόρφωση». Ή σε µια οθόνη υπολογιστή τους έδειχνε ο πανεπιστηµιακός τα καινούργια βιβλία λέγοντάς τους τι θα διδάξουν και πώς θα το διδάξουν. Οι τρόποι αυτοί λοιπόν µόνο επιµόρφωση δεν ήταν. Τώρα τα επιµορφωτικά σεµινάρια γίνονται µε έναν πολύ µικρό αριθµό δασκάλων και καθηγητών, που ανταλλάσσουν εµπειρίες µεταξύ τους, µε τη βοήθεια βέβαια του επιµορφωτή. Στόχος είναι να σκεφτούν καινούργιους τρόπους διδασκαλίας και καινούργια επιµορφωτικά υλικά. Και όταν επιστρέψουν στην τάξη να πειραµατιστούν, µαζί µε τα παιδιά, ώστε να γίνει το µάθηµα πιο ζωντανό και πιο αποδοτικό. Παύουν πια τα επιµορφωτικά σεµινάρια να αναπαράγουν τα στερεότυπα µιας αυτοσχέδιας και στείρας προσέγγισης που λέει ότι «αφού βγάλαµε την ύλη, τελειώσαµε». ∆εν τελειώσαµε λοιπόν µε το «να βγάλουµε την ύλη». Γιατί τι σηµαίνει «βγάζω την ύλη»; Ουσιαστικά σηµαίνει ότι βγάζω την ψυχή του παιδιού ή βγάζω το παιδί από τα ρούχα του.

Σε περιόδους κρίσης καλούµαστε να κάνουµε ακόµη καλύτερη δουλειά, έστω και αν τα χρήµατα για την Παιδεία δεν υπάρχει δυνατότητα να αυγατέψουν.