ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι πρώτες λέξεις της Ιστορίας

«Φίλε, το έχεις καταλάβει ότι σήµερα γράφουµεΙστορία;», είπε ο ένας στον άλλον ανακατεύοντας τον παγωµένο καφέ που µόλις είχε αγοράσει. Ο δεύτερος έγνευσε καταφατικά και άναψε τσιγάρο.Πολύ πριν από τα χηµικά και το κυνηγητό στην Πλατεία Συντάγµατος δυο εικοσάχρονα παιδιά κάθονταν στα σκαλιά κοντά στον σταθµότου Μετρό. Η ώρα ήταν περίπου 7:30 το πρωί. Στην οδό Αµαλίας οι «Αγανακτισµένοι» ήταν µόλις πεντακόσιοι. Οι διαδ ηλωτές έφταναν ειρηνικά στην πλατεία µε τα πόδια. Τα συνθήµατα ακούγονταν αχνά από κάποιον τηλεβόα µπροστά από τη Βουλή. Καθισµένη δίπλα τους στα σκαλιά οµολογώ πως αµφέβαλα προς στιγµήν µέσα µου αν κατανοούσαν πλήρως το νόηµα αυτής της φράσης. Σύντοµα, άρχισαν να σχεδιάζουν τι θα έκαναν µέσα στη µέρα: θα έβαφαν πανό, θα πήγαιναν στο ξεκίνηµα πορείας στο Κέντρο, θα αναζητούσαν νέα πρόσωπα να αναλάβουν πρωτοβουλίες στο κίνηµά τους. Θα έγραφαν Ιστορία. Λίγα µέτρα πιο κάτω, τρεις πενηντάρηδες – «Αγανακτισµένοι», άγνωστοι µεταξύ τους – ανέλυαν τηνεπικαιρότηταχωρίς τον ενθουσιασµό των νεαρών. Αναφέρονταν στην Ιστορία. Οχι του µέλλοντος, αλλά του παρελθόντος. «Τόσο καιρό από αυτή την πλατεία τούς ζητάµε να φύγουν», είπε ένας. «Ακόµα και αν φύγουν, θα έρθουν άλλοι. Και οι άλλοι θα είναι άνθρωποι. Που έκαναν λάθη, όπως κι εµείς». Φεύγοντας από την πλατεία, αναλογιζόµουν αν χτες τελικά γράψαµε Ιστορία. Αν ναι, ποιες θα ήταν οι πρώτες λέξεις;