ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο ψαλιδοχέρης έρχεται

Ψάχνω κάτι να µε βγάλει στον αφρό, το αυτό εύχοµαι καιδι’ υµάς. Λέω, σήµερα δενθα χωθώ στο ∆ιαδίκτυο, δεν θα επιτρέψω στην τηλεόραση να κάνειγιουρούσι στον εύθραυστο ψυχισµό µου, θα κόψω µαχαίρι την κουβέντα σε φίλους που επιµένουν να µε ρίχνουν στη µαρµίτα µε την απελπισία και θα βρω άλλους, τεχνητούς παραδείσους να τριπάρω από µόνη µου. Ετσι κάνω το πρώτο βήµα κι ανοίγω το νέο βιβλίο του Βασίλη Αλεξάκη. ∆ιαβάζω δύο, τρία, τέσσερα κεφάλ αια, αλλά δεν καταφέρνωνα αρπαχτώ και να ξεχάσω. Να ακούσω µουσική ούτε λόγος, γιατί µε την πρώτη νότα µπορεί οι αντιστάσειςµου να γίνουν κοµµάτια και να µε πιάσουν πάλι τα κλάµατα όπως το έπαθα µέσα σ’ ένα ταξί που τοραδιοφωνάκι του έπαιζε τη «Συννεφιασµένη Κυριακή».Ασε. Θα φρεσκαριστώ, θα σενιαριστώ και θα πάρω τα πόδια µου να δω την έκθεση Μόραλη στηνΠινακοθήκη. Ξανάδεν τοκουνάω ρούπι. Γιατίη πόλη είναι τροµακτική, οι συγκοινωνίες λιπόθυµες, οι άνθρωποι αλαφιασµένοι, ο καιρός αρρωστιάρης κιεγώ ψοφίµι τελειωµένο.

Το παίρνωαπόφαση και ορµάω µετο κλαδευτήρι στιςλιγοστές γλάστρες µου. Καιτους έκανα µια κουπ µούρλια. Να τηζηλεύει κι αυτός ακόµα ο Σαµαράς ο κανονικός, ο Τρύφωνας. Οχι ο άλλος που πήγε στον Φιγιόν για µαλλί και βγήκε κουρεµένος.