Η ηθική µας ανάσταση

Ο πρόεδρος Οµπάµα ασχολήθηκε λοιπόν προσωπικά µε την Ελλάδα ανάγοντάς την – όχιγια πρώτηφορά – µεδιπλωµατική ευγένεια στον µεγάλο ασθενή της παγκόσµιας οικονοµίας. Κάλεσε µάλιστα επιτακτικά την κυρία Μέρκελ να βάλει πλάτη ώστε να σωθείη χώρααπό τηχρεοκοπία, να αποµακρυνθεί οκίνδυνος κατάρρευσηςτης ευρωζώνης και να αποφευχθούν οι κραδασµοί στην παγκόσµια οικονοµία.

Εντυπωσιακό, όντως. Ποτέάλλοτε µια τόσοµικρή, εδαφικά και πληθυσµικά, χώρα δεναπασχόλησε για τόσοµεγάλοδιάστηµα τη διεθνήκοινότητακαι απόό,τι φαίνεταιθα συνεχίσει νατο κάνει επίπολύ. Αυτό µας οδηγεί σε µια πρώτη διαπίστωση: το παγκόσµιο σύστηµα αναταράσσεται πλέον µε το παραµικρό, είτεπρόκειται για τη χρηµατιστηριακή κρίση στη Ν.Α. Ασία είτε για τα αδιέξοδα του Ντουµπάι είτε για τις διαδοχικές πετρελαϊκές κρίσεις είτε ένας θεός ξέρει για τι άλλο.

Σε ό,τιµας αφορά και παρά την οµφαλοσκόπησηστην οποία ανέκαθεν ειδικευόταν τοέθνος, είναι εντυπωσιακό ότι εδώ και ενάµιση χρόνο η Ελλάδα δεν λείπει από κανένα δελτίο ειδήσεων οπουδήποτε στον πλανήτη. Οτιέγκριτα περιοδικά,συνέδρια και εκδοτικοί οίκοι κάνουν αφιερώµαταστο ελληνικό φαινόµενο διερωτώµενα τι παράγει αυτή η χώρα,πώς τα καταφέρνει να διατηρείένα από τα υψηλότερα καταναλωτικά επίπεδα παγκοσµίως, πώς γίνεται να έχει σχεδόντο σύνολο του πληθυσµού της εξοχικό – συχνά παράνοµο και αυθαίρετο – οι µισοί φοιτητές της να σπουδάζουν στο εξωτερικό, ο µισός και βάλε εθνικός πλούτος να βρίσκεται σεξένες τράπεζες, οιάνθρωποι να συνταξιοδοτούνται στα σαράντα πέντε, οι µισοί εκπαιδευτικοί να λείπουν σε αποσπάσεις και εκπαιδευτικές άδειες, οι µισοί πολίτες να µην πληρώνουν ούτεένα ευρώ φόρο καιτο µισόεργατικό δυναµικό ναείναι εκ της αλλοδαπής – παράνοµο,ηµιπαράνοµο ή νόµιµο – ενώ οι ίδιοιοι Ελληνες δουλεύουν εξ ολοκλήρου στον τριτογενή τοµέα της οικονοµίας έχοντας στρέψει την πλάτη στις αγροτικές εργασίες, στην οικοδοµή και τη µεταποίηση.

∆ιερωτώνταιπώς γίνεται µια χώρα πουκάθε τόσο αναθεωρεί το Σύνταγµά της και που διαθέτει το βαρύτερο νοµικό οπλοστάσιο παγκοσµίως, περιλαµβανοµένουκαι του δυσνόητου δικαιικού πλέγµατος που έχει εισαχθείαναγκαστικά από την Ευρώπη, να ζεισε καθεστώς σταθερής ανοµίας.

Θα διερωτώνται επί πολύ. Για να το πωαλλιώς, όφειλαν να έχουν διερωτηθεί νωρίτερα. Και τουλάχιστον, πέραν των πλουσιοπάροχων χρηµατοδοτήσεων και πακέτων, όφειλαν αυτοί που µας σώζουν σήµερανα είχαν βοηθήσει από χθεςγια τηνεγκαθίδρυση ενός κώδικαπερί ταδηµόσια πράγµατα. ∆ιότι τοΕλντοράντο της νεοελληνικής ανάπτυξης απαιτούσε έναν ηθικό κώδικα, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Εννοώ έναν κώδικα περί τααυτονόητα, ταχιλιοσυµφωνηµένα και χιλιοψηφισµένα. Αντιθέτως, στον βωµό της απορροφητικότητας των κοινοτικώνκονδυλίων θυσιάστηκε κάθε έννοια ευνοµίας µε την ενθουσιώδη συνενοχή των ευρωπαίων εταίρων.

Σκάνδαλα κουκουλώθηκαν προκειµένου η Κοινή Αγροτική Πολιτική να επιδείξει έργο. Τα δηµόσιαέργα µας έγιναν τα ακριβότερα παγκοσµίως. Τεχνογνωστικοίµηχανισµοί στήθηκαν χωρίς να παρά γουν τίποτα. Ειδικά µπόνους, υπερωρίες, κινητά τηλέφωνα, ταξίδια πολυµελών αποστολών, άπειρα σεµινάρια και συνέδρια ονοµάστηκαν «τεχνική βοήθεια» εγκαθιδρύοντας έναν νέο τρόπο ζωής, ενώ µελετητές, πανεπιστηµιακοί, ΜΚΟ κ.ο.κ. πουλούσαν καιξαναπουλούσαν στο δύσµοιρο κράτος τις ίδιες πανάκριβες µελέτες και οι δικαστικοί αποφάσιζαν κάθε τρεις και λίγο τι τους χρωστούσε αναδροµικά η κοινωνία.

Η Ελλάδα είναι στην επικαιρότητα και θαείναιγια πολύ. Η εικόνα της χώρας έχει καταρρακωθεί σε τέτοιο βαθµό ώστε το πώς θα αναστραφεί µόνο στον χώρο της φαντασίας µπορεί να βρεθεί. Εκτός και αν αίφνης πράξουµετα αυτονόητα, δηλαδή τα ακριβώς αντίθετα των προαναφεροµένων.

Τότε ίσως, και ακριβώς επειδή έχουµε πιάσει πάτο, η ηθική µας ανόρθωση πέραντης αποκατάστασης κάποιας εσωτερικήςκοινωνικής δικαιοσύνης θα εντυπωσίαζε τη διεθνή κοινότητα,θα ανέστρεφε το κλίµα, θα µείωνε τα σπρεντ, θα έδινε ανάσες.

Τότε η Ελλάδα θα γινόταν η χώρα όπου οι πολιτικοί αποφάσισαν οικειοθελώς να περικόψουν τα προνόµιά τους, οι πολίτες συµµορφώθηκανµε τις υποχρεώσεις τους προς τονδηµόσιο χώρο καιοι πάντεςαποφάσισαν να πράξουν τα αντίθετα προς όσα µας έφτασανµέχρι εδώ.Γνωρίζω ότι η λέξη «ηθική» είναι ντεµοντέ, αλλά δεν µπορώ να βρω άλλη επαναστατικότερη στις µαύρες µέρες που περνάµε. ∆ηλαδή, µια λέξη που στα µάτια της διεθνούς κοινότητας, αλλά και στα δικά µαςθα µας καταστήσει και πάλι κοινωνία και όχι απλώς αγορά.

Η εικόνα της χώρας έχει καταρρακωθεί σε τέτοιο βαθµό ώστε το πώς θα αναστραφεί µόνο στον χώρο της φαντασίας µπορεί να βρεθεί. Εκτός και αν αίφνης πράξουµε τα αυτονόητα.
Τότε ίσως, και ακριβώς επειδή έχουµε πιάσει πάτο, η ηθική µας ανόρθωση θα εντυπωσίαζε τη διεθνή κοινότητα, θα ανέστρεφε το κλίµα, θα µείωνε τα σπρεντ, θα έδινε ανάσες

Διαφήμιση

Διαφήμιση

ο Μιχάλης Μοδινός είναι περιβαλοντολλόγος και συγγραφέας