Η πινακοθήκη της οργής

Η «πανίδα» της πλατείας αντιστέκεται στις ταξινοµήσεις. Οπως θα έλεγε και ο σοφός λαός, κάθε καρυδιάς καρύδι µαζεύεται εκεί. Αυτό επιβεβαιώνουνκαι τα «γραπτά που µένουν»: Τα πανό, τα πλακάτ, τα χαρτόνια τουετερόκλητου πλήθους.

Ανεργοι και φοιτητές. Οικογένειες. Ανθρωποι πουουδέποτε έδωσαν το «παρών» σε κοµµατικές συγκεντρώσεις. Κυρίεςαπό τα προάστια περνούν µιαβόλτα από περιέργεια. Παρέες νεαρώνπου κατεβαίνουν για µπίρεςστο νέο χοτ σποτ της πρωτεύουσας.Παπάδες που καταφθάνουν µεπούλµαν να διαµαρτυρηθούν εναντίον του εγκόσµιου εργοδότη τους, του κράτους. Τύποι που δηλώνουν περισσότερο Ελληνες από τους υπόλοιπους. Βετεράνοι των «αγώνων ενάντιαστο σύστηµα». Νοσταλγοί των παιδιών των λουλουδιών που αράζουνστο χώµα. Και τόσοι άλλοιέχουν αφήσει το σύνθηµά τους εκεί.

Είτε κρεµασµένο σε τέντες, δέντρα και κολόνες. Είτε στα σκαλιά, όπου µε µαύρο µαρκαδόρο έχουν γράψει «Κερατέα παντού» και «Αποφασίστε τώρα, µε ελικόπτερα ή νεκροφόρα». Αδιαφορώντας για τη σύσταση σε ένα άλλο χαρτόνι παραπέρα πως «τα µάρµαρα είναι του λαού και δεν πρέπει να τα χαλάµε». Οσο για τους φανοστάτες έχουν γεµίσει µε αυτοκόλλητα. Οπως αυτό µε το νέο σύνθηµα αλληλεγγύης και αντίστασης: «Είµαστε όλοι καµαριέρες». Σε αυτά και άλλα εστίασε ο φακός των ξένων ΜΜΕ βγάζοντας πολιτικά συµπεράσµατα. Προβάλλοντας πολλές φορές τις πιο υπερβολικές εκφράσεις του κινήµατος.