ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Η Μαριάν και ο «Ηρωας της εργατικής τάξης»

«Κοίτα να δεις», λέω στον εαυτό µου – καθώς µε το «καλησπέρα» της Μαριάν Φέιθφουλ προχτές βράδυ στον Λυκαβηττό έχουµε σηκωθεί από τις θέσεις µας και έχουµε πλησιάσει τη σκηνή µετατρέποντας τη συναυλία από «καθιστή» σε «όρθια» κατά τον παλιό, καλό ροκ τρόπο –, «κοίτα να δεις λοιπόν που ο χρόνος όσο και να χτυπιέται κάτω δεν αλλοιώνει τη γοητεία της υπερήφανης λαµπερής παρακµής που ήταν το ροκ εν ρολ των 60s». Πρώτη συναυλία της χρονιάς στον Λυκαβηττό, «θρύλος» ζωντανός στη σκηνή µε την αλάνθαστη κοµψότητα της ωριµότητας. Λίγος ο κόσµος για ένα τέτοιο όνοµα. Αλλά όλοι, ευτυχισµένοι που ήταν εκεί. Ηλικίες που έβλεπαν το «Νησί» και άλλαξαν κανάλι, συνοδοιπόροι της Φέιθφουλ και «σηµαδεµένοι» για µια ζωή από τα «As Tears Go By». Παιδιά, εγγόνια και η µικρή Κατερίνα που εισπράττει χαµόγελα από τη Μαριάν. Eλπίζω να της το πει η µαµά της όταν µεγαλώσει.

Είναι αυτή η φωνή, βλέπετε. Ραγισµένη από τη φύση της και βελούδινη στην υφή της. Και µόνο η φωνή µπορεί να πει την ιστορία.

Αρχίζει µε το «Horses & High Heels» από το καινούργιο άλµπουµ και φτιάχνει ατµόσφαιρα. Μετά θα πει «αυτό το τραγούδι που είχα γράψει µε κάποιον Μικ Τζάγκερ» λέει µε µια γκριµάτσα (το «Sister Morphine») και το άλλο «από το οποίο ξεκίνησαν όλα», το «As Tears Go By». Ωραία και συγκινητικά. Είπε και το «Broken English», έβηχε λίγο ανάµεσα στα τραγούδια, αλλά έλεγε τις µικρές ιστορίες τους. Οπως για εκείνο που αφηγείται τις βόλτες στο Παρίσι, τραγούδια που έχει γράψει µαζί µε άλλους ή έχουν γράψει άλλοι – του Μερλ Χάγκαρντ, του Αλεν Τουσέν, του Νικ Κέιβ, των Ντούλι και Λέινεγκαν.

Πάειναφύγει,στοτέλος.Κάποιος από το κοινό φωνάζει: «Eϊ, το “Working Class Hero”». Γυρίζει η Μαριάν: «Πώς είναι δυνατόν; Να ξεχάσω αυτό; Συγχωρέστε µε. Θέλω να το πω ειδικά εδώ». Καλεί πίσω τους µουσικούς και µας τον αφιερώνει.

Τον «Ηρωα της εργατικής τάξης».