Οάσεις στην έρηµο

Μέσα στη γενική κατήφεια, απαξίωση, ταπείνωση αλλά και την καταθλιπτική περιρρέουσα ατµόσφαιρα, στο περιθώριο των µαζικών απροσδιόριστων και συχνά απροσδιόνυσων κινητοποιήσεων, υπάρχουν εκδηλώσεις αντίστασης στη γενικευµένη απελπισία. Ανθρωποι κάθε ηλικίας και επαγγελµατικής ειδίκευσης. Γιατροί, τραπεζικοί υπάλληλοι, συνταξιούχοι, άνεργοι, φοιτητές, µαθητές αλλά και µαστόροι βρίσκουν διέξοδο, λύτρωση και νόηµα ζωής στην τέχνη. Είναι οι λεγόµενοι ερασιτέχνες που όµως αφοσιώνονται στη διακονία της τέχνης µε ζήλο επαγγελµατικό, χωρίς να φείδονται κόπου και χωρίς τις σκοπιµότητες της προβολής και της αναγνώρισης.

Είχα την τύχη προχθές να παρακολουθήσω στο θεατράκι του Δηµαρχείου Καισαριανής µια άκρως ενδιαφέρουσα, τίµια και αισθητικά καλαίσθητη παράσταση του αριστουργήµατος του Λόρκα «Ο µατωµένος γάµος», στη µετάφραση, κλασική πια, του Γκάτσου αλλά µε νέα µελοποίηση των τραγουδιών από έναν νέο συνθέτη που µε ξάφνιασε και η πρωτοτυπία των ευρηµάτων του και η σοφία της ενορχήστρωσής του. Ο Γιώργος Γουρζουλίδης. Μια ερασιτέχνιδα τραγούδησε µε έξοχη φωνή και το µουσικό και σκηνικό της ήθος θα µπορούσε να σώσει όποια επαγγελµατική παράσταση. Η Ανδριανή Κυλάφη. Τους 15 ρόλους τους απαιτητικούς απέδωσαν µε σεβασµό στο κείµενο, στον ρυθµό του, το ήθος του ποιητικού λόγου και στο ύφος του είδους αυτού του λαϊκού θεάτρου µια πλειάδα ηθοποιών ευρέως ηλικιακού φάσµατος µε εκπληκτική Μάνα την Κατερίνα Λαµπράκη, ερασιτέχνιδα µε πείρα εµφανή αλλά και σκηνική σεµνότητα. Αναφέροντας το όνοµά της τιµώ αδιακρίτως όλη την ανθούσα από συγκίνηση και ειλικρίνεια οµάδα. Μέσα σ’ ένα εξαίσιο σκηνικό, όπου δέσποζε ένα γιγάντιο υπερρεαλιστικό δέντρο του Γιώργου Λαµπράκη, η σκηνοθέτιδα του εγχειρήµατος ευδοκιµούσα ηθοποιός Ευδοκία Σουβατζή δίδαξε (κυριολεκτικά) ποιητικό λόγο, σκηνικό ήθος και ισόρροπο ρεαλισµό και λυρισµό.