Η ρεβάνς της ντροπής

Τα όσα θλιβερά έγιναν µετά τη λήξη του ντέρµπι ΠΑΟ – Ολυµπιακός στο µπάσκετ ήταν µια άτυπη ρεβάνς του «Γ. Καραϊσκάκης».

Τότε, αφιονισµένοι Κόκκινοι την έπεσαν στον Σισέ και τους λοιπούς παίκτες του Παναθηναϊκού. Την Κυριακή, οι φανατικοί του Τριφυλλιού φρόντισαν να επιτεθούν στον Μπουρούση, τον Αγγέλου και σε άλλα µέλη της οµάδας του Ολυµπιακού. Φυσικά, αν κάποιος από όλους τους ψευτόµαγκες έβλεπε στον δρόµο τον Μπουρούση θα την έκανε µε ελαφρά πηδηµατάκια. Αν είναι µόνος, δεν τον παίρνει. Οπως κάτι αντίστοιχο θα συνέβαινε αν αντίκρυζε τον Σισέ. Θα γινόταν… Μπολτ. Ο όχλος λοιπόν καλύπτει. Η µάζα είναι η ασπίδα που επιτρέπει κατακριτέες συµπεριφορές και σε δήθεν οπαδούς να χτυπούν ανυπεράσπιστους αθλητές.

Εδώ, όµως, τίθεται το ερώτηµα: πού πάµε; Το ζητούµενο και τις δύο περιπτώσεις είναι πως ανεξάρτητα από το αποτέλεσµα, σε αµφότερες τις περιπτώσεις όσοι εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο είχαν αποφασίσει να δείρουν, να χτυπήσουν. Ναι, αυτό έγινε στο Νέο Φάληρο. Και προχθές κάτι ανάλογο, αντί οι φίλοι των Πρασίνων» να γιορτάσουν και να πανηγυρίσουν ακόµη µία κούπα πρωταθλητή. Στον αθλητισµό οι πωρωµένοι, οι τυφλωµένοι οπαδοί βγάζουν τα ζωώδη ένστικτά τους. Ο φανατισµός τους απαγορεύει να δουν πέρα από τη µύτη τους και βιώνουµε καταστάσεις του στυλ «ο θάνατός σου η ζωή µου». Ζουν και αναπνέουν όχι για να νικήσουν τον αντίπαλο, αλλά για τον εξευτελίσουν, να τον δουν να υποφέρει, να τον κοπανήσουν. Εστω και αν είναι ανυπεράσπιστος, άρα αδύναµος να αντιδράσει.

Βέβαια, δεν θα σταθούµε µόνο στον κ. Γιοχαλή τον κοµισάριο, ο οποίος τα είδε όλα καλά και ωραία. Μπορεί να βρισκόταν σε άλλο γήπεδο ο άνθρωπος. Οπως και όσοι έκλεισαν τα µάτια σε όσα απαράδεκτα έγιναν. Αλλά ο Παύλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, επιτρέπεται να δίνουν συγχαρητήρια στον κόσµο του ΠΑΟ και να µην καταδικάζουν, να µη βρίσκουν τους ταραξίες εισβολείς; Ανεπίτρεπτο.

Ακόµη και εδώ, ο Οµπράντοβιτς τους δίνει ένα καλό µάθηµα γιατί δεν φοβάται να πάρει θέση και να στηλιτεύσει τέτοιες κινήσεις από τους οπαδούς της ίδιας του της οµάδας.