ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Athens Gay Pride

Παρακολούθησα την ανορεξία µε την οποία τα δελτία των καναλιών ασχολήθηκαν µε το Athens Gay Pride και τη βρήκα τρανταχτά ανακόλουθη µε το περιεχόµενο των προγραµµάτων τους. Θα µου πείτε, είναι άλλο πράγµα να γεµίζεις την ψυχαγωγική σου ζώνη µε ανθρώπους που χειρίζονται καλά την gay κουλτούρα και να κάνεις νούµερα από την ευφυΐα και το κέφι τους και εντελώς άλλο να προβάλλεις µια πολιτική εκδήλωση µε πεντακάθαρα αιτήµατα. Υστερα είναι και το φιλοθέαµον κοινό που θέλει να ξέρει ίσα ίσα όσα αντέχει και όσα δεν χαλάνε τη ζαχαρένια του. Κάπως έτσι εξηγώ και την αδιαφορία των «Αγανακτισµένων» όταν από µπροστά τους περνούσε η πολύχρωµη παρέλαση. Κανείς δεν άφησε το σουβλάκι, το µπιρόνι, το αντίσκηνό του, το επιτόπιο socializing ή το βουβό µπρα ντε φερ µε τη διπλανή οµάδα ώστε να δείξει ενδιαφέρον για το τι γίνεται εκεί απέξω. Να, γι’ αυτό δεν εµπιστεύοµαι τις λαοθάλασσες και τους λογής λογής καπεταναίους της. Γιατί κουκουλώνουν τις διαφοροποιήσεις και τις τυλίγουν σε µια κόλλα χαρτί, επιτρέποντας να φανεί µόνο το κυρίαρχο, δηλαδή το χυδαίο. ∆εν αµφισβητώ την εκτονωτική λειτουργία της µούντζας ούτε την ανάγκη των ανθρώπων να βρεθούν και να επικοινωνήσουν ελαχιστοποιώντας τις διαφορές τους. Υστερα όµως από την κλειστοφοβική τους στάση απέναντι στο Athens Gay Pride αµφισβητώ ζωηρά τις δυνατότητες των εγκλωβισµένων της µεγάλης πλατείας. Τι να καταλάβουµε οι φτωχοί και οι χρεοκοπηµένοι από το δικαίωµα του άλλου να είναι «αλλιώς» την ώρα που η τάση είναι να γίνουµε όλοι ίδιοι κι απαράλλαχτοι;