ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Δύο µοιραίες επιλογές

Η αίσθηση γίνεται πλέον βεβαιότητα:

διαβαίνουµε τον Ρουβίκωνα. Η κρίση δεν οδηγεί σε ανοικοδόµηση αλλά σε αποδόµηση. Στο τέλος µιας σύντοµης περιόδου ακραίων εξελίξεων (φούσκωµα της αγανάκτησης ως τη βιαιότητα, επίσηµες παραδοχές ότι το χρέος δεν είναι βιώσιµο και ότι το χειρότερο είναι πιθανό, επιστολές απελπισίας εντός και εκτός Βουλής), ήλθε το καθοριστικό γεγονός: η εµφανισθείσα ως σωτήρια νέα συµφωνία δανεισµού της χώρας, που ουσιαστικά παγιώνει έναν φαύλο κύκλο υποβάθµισης του επιπέδου ζωής, αδυναµίας ανάκαµψης, υποταγής στις αγορές, αποκοπής από τον ευρωπαϊκό πυρήνα, όλο και µεγαλύτερων καταναγκασµών, όλο και περισσότερης εξάρτησης.

Με συνείδηση ότι είναιπιο εύκολο να κρίνεις παρά να πράττεις, αλλά και ότι δεν είναι άχρηστη η συµβολή στη συλλογική εγρήγορση, ιδίως όταν γίνεται στη βάση αρχών που δεν παραλλάσσουν, θα ήθελα να εκθέσω τη γνώµη πως ο εκπεσµός από τα πολύ δύσκολα στα σχεδόν αβίωτα οφείλεται κατά βάσησε δύο κυβερνητικές επιλογές. Η πρώτη σχετίζεται µε την πολλές φορές επαγγελθείσα «στράτευση» στον κοινό αγώνα. Στοµεν επίπεδο των στελεχών, η επιλογή ήταν για µια κλειστή και όχι για την κατά τεκµήριο πιο ικανή οµάδα και για µια, κατά τη γνώµη µου, πέρα από τα όρια του κοινοβουλευτισµού «προεδροποίηση» της εξουσίας. Στο δε µέτωπο αναζήτησης κοινωνικής συµπαράστασης, η µέθοδος που εφαρµόστηκε ήταν η «επικοινωνία», δηλαδή το αµπαλάρισµα των γεγονότων και των προοπτικών, οι µισές αλήθειες, η απόκρυψη ή η διαστρέβλωση, σπανιότατα η αντιµετώπιση της κοινωνίας ως ενηλίκου. Μια κυβέρνηση που ήλθε στην εξουσία µε συναίσθηση καθήκοντος, διάθεση προσφοράς και έµφυτη εργατικότητα (στοιχεία που συνιστούσαν την ποιοτική διαφορά σε σχέση µε την προκάτοχό της) δεν κατάφερε, έτσι, να παρουσιάσει συλλογική λειτουργία, να τιθασεύσει το θηρίο του Κράτους, να διακριθεί σε απτά αποτελέσµατα, να δηµιουργήσει την αίσθηση αξιοσύνης που µόνο το κοινωνικό σώµαµπορεί να απονείµει. Εδωσε λαβή,αντίθετα, ιδίως µέσα από την αυτοϋπονόµευση της θεωρητικάπρωτοπόρου διαδικασίαςτου open.

gov, σε κατηγορίες γιααποµείωση της αξιοκρατίας και της σεµνότητας. Η «µεταρρυθµιστική κόπωση», οι τριβές µε το Κοινοβούλιο και η περαιτέρω υποβάθµισή του, η εξάντληση της κοινωνικής ανοχής και συνοχής, η αποκοπή από πολλές υγιείς δυνάµεις που διαθέτει (και όµως…) αυτή η µεγάλη –πολύ µεγαλύτερη του µόνου κόµµατος –παράταξη και, σήµερα, η έλλειψη εργαλείων για αλλαγή του κλίµατος είναι κρίσιµες συνέπειες αυτής της πρώτης επιλογής.

Ηδεύτερη συνδέεται µε τις ίδιες τις βάσεις της κυβερνητικής πράξης. Ενώ ο Πρωθυπουργός είχε, ενστικτωδώς ίσως, την ορθή τάση διεθνοποίησης και «ιδεολογικοποίησης» της ελληνικής κρίσης, ενώ σωστά κατάλαβε ότι η Ελλάδαπλήρωνε όχι µόνο δικές της αµαρτίες (αν και ασφαλώς και πρώτα απ’ όλα αυτές) αλλά και εγγενείς δυσλειτουργίες της φιλελεύθερης παγκοσµιοποίησης στη σηµερινή άγρια µορφή της, ενώ διείδε ότι µόνος µοχλός δράσης ήταν η Ευρωπαϊκή Ενωση και µόνο όχηµα µια επιθετικά αναζητούµενη αλληλεγγύη, ενώ αυτή τη γλώσσα µιλούσαν σύµβουλοί του αλλά και ο ίδιος στα διεθνή βήµατα, σταοποία, τόσο θεσµικά όσο και ατοµικά, είχε προνοµιακή πρόσβαση, η κυβέρνησή του έκανε άλλα την ώρα της πράξης. ∆έχτηκε ανεπεξέργαστο ένα πακέτο βοήθειας που πήγαινε στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση ενίσχυσης του (αποτυχόντος) κυρίαρχου δόγµατος, εξάντλησε την αλληλεγγύη στον προσπορισµό τιµωρητικού δανεισµού και, τώρα, «κλειδώνει» την πορεία σε αυτόν τον δρόµο.

Αποτέλεσµα: η έλλειψη αντίστασης αρχίζει να εκλαµβάνεται, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, ως αδυναµία, χάνονται οι ευκαιρίες για πραγµατική ευρωπαϊκή συλλογική δράση του τύπου αναπτυξιακών ευρωοµολόγωνή, ακόµα καλύτερα, ενός «σχεδίου Μάρσαλ για τον Νότο», διασπάται (άρα αδυνατίζει) όλο καιπιο πολύ η Ευρώπη, ενώ η Ελλάδα, αντί νααποτελέσει αφορµή για ένα πολιτικόάλµα, παρασύρει και άλλες χώρες στην επικράτηση του κοντόθωρου συντηρητισµού. Η Ιστορία που γράφεται µπροστά στα µάτια µας παρασύρει πράγµατι πολλούς και πολλά.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγµατολόγος, πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ. www.botopoulos.gr

Χάνονται οι ευκαιρίες για πραγµατική ευρωπαϊκή συλλογική δράση και η Ελλάδα, αντί να αποτελέσει αφορµή για ένα πολιτικό άλµα, παρασύρει και άλλες χώρες στην επικράτηση του κοντόθωρου συντηρητισµού