Οταν έγινε η µεταγραφή ξοφλήσαµε τον µανάβη

Αυθόρµητη έλξη οδηγούσε τον Γιώργο Σεµερτζίδη στη αυλή του ∆ηµοτικού Σχολείου Νέας Σάντας, αντί για την πλατεία του χωριού ή τα άλλα σηµεία όπου έδιναν ραντεβού οι παρέες των παιδικών του χρόνων.
Ο λόγος; Με µία µπάλα στα πόδια εξασκούσε µόνος του το χαρακτηριστικό δυνατό βολέ του στον τοίχο του σχολείου.

Σε παιδική ακόµη ηλικία αναδείχθηκε µέγας χορηγός της πενταµελούς οικογένειας, αξιοποιώντας το πριµ της µεταγραφής του από τον τοπικό Ποντιακό στον Αρη.

Η εφηβεία ήταν διαρκής προσπάθεια και αναµονή για το επόµενο βήµα. Η καταξίωση ήρθε ως φυσιολογικό αποτέλεσµα της επιµονής του.

«Τις περισσότερες φορές δεν ακολουθούσα τους φίλους.

Ηµουν µόνος µου µε µία µπάλα στο σχολείο. Ηταν κάτι που µου έβγαινε αυθόρµητα. ∆εν είχα παραστάσεις, ερεθίσµατα, ούτε ακούσµατα για το ποδόσφαιρο.

Αν µπορούσα, έκλεβα καµία µπάλα από την οµάδα», λέει ο Σεµερτζίδης, περιγράφοντας τις πρώτες ατοµικές προπονήσεις του στην κοινότητα που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 25 χιλιοµέτρων έξω από τη Θεσσαλονίκη, στον δρόµο προς το Κιλκίς. Παράλληλα ο συγχωρεµένος πατέρας του Γιάννης είχε αναλάβει να τον βοηθήσει να βελτιώσει τις επιδόσεις του στο σχολείο.

«Είχε πολύ ανοιχτό και προοδευτικό µυαλό. Χωρίς παρωπίδες.

Με εκπαίδευση δηµοτικού, αλλά µου έκανε φροντιστήριο µε εξισώσεις και ρίζες! ∆ιάβαζε παραδείγµατα και µου έκανε µάθηµα», προσθέτει.

Γρήγορα ο Σεµερτζίδης υπέγραψε δελτίο στον Ποντιακό και δοκιµάστηκε στα τοπικά πρωταθλήµατα κόντρα σε πολύ µεγαλύτερους αντιπάλους. Ο προπονητής του Ποντιακού, Γαλανός, του πρότεινε να δοκιµαστεί στον Αρη. «Ηµουν ένα παιδί από το χωριό που πήγε στην πόλη να δοκιµαστεί. Ετρεµα µόνο µε την ιδέα ότι θα πήγαινα στο Χαριλάου. Κατέβηκα µε λεωφορείο και ο προπονητής µου στον Ποντιακό µε περίµενε στα ΚΤΕΛ».

Ο ταλαντούχος πιτσιρικάς του Ποντιακού πέρασε τα τεστ του σέρβου προπονητή Πίβιτς. Είχε έρθει η ώρα των διαπραγµατεύσεων… «Εγινε, λοιπόν,η µεταγραφή που κόστισε 13.000 δραχµές.

Τα δέκα χιλιάρικα τα πήρε η οµάδα και τα άλλα τρία τα πήρα εγώ. Ξόφλησα ό,τι χρωστούσε ο πατέρας µου. Τον µανάβη, τον µπακάλη… ∆εν έµεινε τίποτε. Τα ξόφλησα όλα».

Οι Κίτρινοι όµως δεν υλοποίησαν την προφορική δέσµευσή τους για διαµονή και διατροφή στον νεοαποκτηθέντα.

Αποτέλεσµα; «Την περίοδο της θερινής προετοιµασίας περπατούσα δύο χιλιόµετρα για να φτάσω στη διασταύρωση όπου περνούσε το λεωφορείο για τη Θεσσαλονίκη. Κατέβαινα στον σιδηροδροµικό σταθµό και εκεί έπαιρνα το αστικό για το Χαριλάου». Η επιστροφή ήταν η αντίστροφη διαδροµή. Οταν άρχισαν τα µαθήµατα του Γυµνασίου στο Κιλκίς, το εγχείρηµα του συνδυασµού µε την προπόνηση έγινε πολύπλοκο. Ο Πέτρος Μυλωνάς, γαµπρός του Σεµερτζίδη, ζήτησε να επιστραφεί ο πιτσιρικάς για να συνεχίσει στον Κιλκισιακό, αλλά ο προπονητής του Αρη, Βελλιάδης, έθεσε βέτο.

Υπό πίεση οι Κίτρινοι υλοποίησαν την υπόσχεση: «Εµενα στους ξενώνες – ο Θεός να τους κάνει – κάτω από τη θύρα 1. Πάνω από το γήπεδο µπάσκετ έχει δωµάτια. Κουβάλησα εκεί την… προίκα µου, τα ρούχα µου, τα βιβλία µου».

Ο∆ΥΣΣΕΙΑ

«Περπατούσα δύο χιλιόµετρα από το σπίτι για να φτάσω στη διασταύρωση όπου περνούσε το λεωφορείο. Κατέβαινα στη Θεσσαλονίκη και έπαιρνα το αστικό για το Χαριλάου»

Ο θρίαµβος στη Λισαβώνα και το µπαράζ του Βόλου

ΤΟ ΜΠΑΡΑΖ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ το 1980 απέναντι στον Ολυµπιακό και ο θρίαµβος στη Λισαβώνα επί της Μπενφίκα µε δικό του γκολ είναι µατς αποθηκευµένα στη µνήµη του Γιώργου Σεµερτζίδη, µολονότι ο 54χρονος παλαίµαχος άσος αποφεύγει να σκαλίζει το ποδοσφαιρικό παρελθόν του.

«Οταν φτάσαµε στο ξενοδοχείο είχαµε τέτοιον πανικό και τέτοιο άγχος που δεν περιγράφεται.

Ηµασταν κίτρινοι. Οταν µπήκαµε στο γήπεδο και πήγαµε να βγούµε έξω στογήπεδο µας έπιασε πανικός. Ο ένας έφευγε από ‘δώ, ο άλλος από εκεί. ∆εν µπορούσαµε να µαζευτούµε». Η ανάλυσή του για την ήττα του Αρη µε 2-0 στο µατς που έκρινε το πρώτο επαγγελµατικό πρωτάθληµα είναι η εξής: «Στο πρώτο ηµίχρονο έπρεπε να προηγούµαστε µε 2-0. Με το που τρώµε το γκολ έρχεται η κατάρρευση. Ηµασταν οµάδα απροετοίµαστη ψυχολογικά για να πάει να αντιµετωπίσει ένα παιχνίδι που θα άλλαζε την ιστορία του Αρη. Οι ποδοσφαιριστές είχαν τη διάθεση να παίξουν και το απέδειξαν στο πρώτο ηµίχρονο. Ο Ολυµπιακός είχε µεγαλύτερες προσωπικότητες, µε µεγαλύτερο κύρος και αυτοπεποίθηση».
Φαγητό µε πλαφόν και νύχτες µε άδειο στοµάχι

Η ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ από τη Νέα Σάντα στη Θεσσαλονίκη άλλαξε τη ζωή του Γιώργου Σεµερτζίδη. «Στην αρχή έµενα µόνος µου στον ξενώνα. Μετά έφεραν κι άλλα παιδιά από την οµάδα, αθλητές του στίβου, µπασκετµπολίστες. Είχε καµιά δεκαριά δωµάτια. Ηταν σαν κοινόβιο χωρίς παρακολούθηση από κανέναν. Τρώγαµε στην ταβέρνα “Τα Θύµατα” στην περιοχή της Αγίας Τριάδας. Eίχε πλαφόν στο φαγητό. Οταν ξεφεύγαµε, ο εστιάτορας µάς έλεγε “το βράδυ δεν θα φάτε”.

Υπολογίζαµε: πέντε δραχµές για να φάµε το µεσηµέρι και πέντε το βράδυ. Καµιά φορά το µεσηµέρι δεν τρώγαµε και τα τρώγαµε όλα µαζί το βράδυ. Πλέον σε ηλικία 13-14 ετών ήµουν µόνιµα εγκατεστηµένος στη Θεσσαλονίκη µε τα βιώµατα του χωριού, αλλά σε συνθήκες πόλης.

Ηταν πολύ δύσκολο για ένα παιδί…».

Η εγκατάσταση στο γήπεδο είχε αποτέλεσµα να αυξηθούν οι ώρες της προπόνησης.

«Το πρόγραµµα πλέον ήταν το εξής: σχολείο, φαγητό, προπόνηση, διάβασµα, και το βράδυ από τις 8 µ.µ. που έφευγαν τα τµήµατα του µπάσκετ χτυπιόµασταν στο κλειστό µέχρι τα µεσάνυχτα. Ηµασταν όλη η παρέα – οι φιλοξενούµενοι στον ξενώνα. Βάζαµε στοίχηµα ποιος θα κάνει τις περισσότερες κεφαλιές πήγαινε – έλα, σε ποιον δεν θα πέσει η µπάλα στη διαδροµή από τοίχο σε τοίχο, παίζαµε δύο εναντίον δύο. Γενικά εξασκούµασταν, βελτιωνόµασταν».


Βάφαµε κάγκελα µε τον Μιχαλήτσο!

ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ βρήκε χρόνο και για κάποια µεροκάµατα.

«Βάφαµε κάγκελα σε οικοδοµές µε τον Μιχαλήτσο», συνεχίζει.

Σιγά σιγά αισθάνεται ότι γίνεται µέλοςτης οµάδας και νιώθει ότι σύντοµα θα ακούσει ευχάριστα νέα.

Την πρόταση αναβάθµισης έκανε ο Αλκέτας Παναγούλιας.

«Είχε τα πόδια του πάνω στο γραφείο και κρατούσε πούρο».

Το πρώτο γκολ ως επαγγελµατίας συνδυάστηκε µε τραυµατική εµπειρία: «Με πήρε ο Παναγούλιας στην αποστολή για µατς µε τον ΟΦΗ.

Για κακή µου τύχη έχασα µε υπαιτιότητά µου το αεροπλάνο.

Ηµουν στο αεροδρόµιο και ήθελα να αυτοκτονήσω!

Πήγα µόνος µου στο Ηράκλειο µε άλλη πτήση.

Είχε αναταράξεις και έλεγα µέσα µου να πέσει το αεροπλάνο, για να γλιτώσω από αυτό που θα ακούσω! Τέτοιος φόβος υπήρχε τότε.

“∆εν πάει να πέσει”, έλεγα.

Περίπου 20 λεπτά πριν λήξει το µατς χάναµε 1-0 και ο Παναγούλιας µού είπε “σήκω”.

Με αγαπούσε πολύ και µε πήγαινε σαν ποδοσφαιριστή. Με αποκαλούσε Μίλερ.

Μπήκα και έκανα το 1-1.

Ξαφνικά εκεί που ήµουν για να τελειώσω, έβαλα γκολ µε µονοκόµµατο σουτ µέσα από την περιοχή. Ηταν το πρώτο µου και το θυµάµαι. Ο Θεός είναι µεγάλος και βοηθάει και στο ποδόσφαιρο».


ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

Επένδυση που αξιοποιείται µέχρι σήµερα ήταν για τον Aρη η µεταγραφή του Γ. Σεµερτζίδη στον Ολυµπιακό: «Εκλεισε στα 20 εκατ. δρχ., ποσό που πληρώθηκε µε επιταγή ηµέρας! Εγώ επέστρεψα δύο εκατ. δραχµές από την οκταετία µου. Με το ποσό αγοράστηκε η έκταση του Νέου Ρυσίου».


ΠΡΩΙΝΟ ΤΡΕΞΙΜΟ

Η συναναστροφή µε αθλητές στους ξενώνες κάτω από τη θύρα 1 οδήγησε τον Γιώργο Σεµερτζίδη σε έξτρα σκληρή προπόνηση: «Με τον αθλητή στίβου Σακαλή ξυπνούσαµε στις 5 το πρωί. Τρέχαµε µέχρι τη Θέρµη, επιστρέφαµε, κάναµε µπάνιο και πηγαίναµε στο σχολείο».